Γεια σας! Πρώτη φορά στο My CAt.Πρώτη φορά σε forum γενικότερα! Τους τελευταίους 6-7 μήνες συναντούσα όπως έμπαινα ή έβγαινα από το σπίτι μου ένα άσπρο πολύ αδύνατο γατάκι.Δε πλησίαζε κανέναν άλλο εκτός από εμένα. Ερχόταν πάντα και μου τριβότανε και περίμενε να το ταίσω, κάτι που έκανα καθημερινά. Είχε μάθει ακόμα και την ώρα που γυρνούσα από την δουλειά μου και έτρεχε να με προϋπαντήσει. Μη γνωρίζοντας καθόλου από γάτες, για να πω την αλήθεια προτιμούσα πάντα τους σκύλουσ και μάλιστα τους μαγαλόσωμους, την είχα βγάλει Χιόνα λόγω χρώματος. Η Χιόνα λοιπόν, όταν έλειπα διακοπές ή για κάποιους λόγους δεν την είχα ταϊσει εξαφανιζόταν από την γειτονιά και δεν έτρωγε από κανέναν άλλο με αποτέλεσμα να παραμένει κοκκαλιάρα. Πριν από 25 περίπου ημέρες με πήρε η ανηψιά μου τηλέφωνο κλαίγοντας και μου είπε ότι πηγαίνοντας το σκυλάκι της βόλτα, βρήκε τη Χιόνα ακίνητη και σε κακά χάλια κάτω από ένα θάμνο στο πάρκο που έχουμε μπροστά στο σπίτι. Γυρνόντας σπίτι από το γραφείο την βρήκα κοκκαλιασμένη, ακίνητη, μέσα σε εμετά και μύξες και την πήρα και την πήγα στο γιατρό του yorkshire terrier που έχουμε. Αφού την εξέτασε μου είπε ότι έχει βαρύ αναπνευστικό πρόβλημα και ότι δύσκολα θα γίνει καλά και ότι δεν είναι θυληκό αλλά αρσενικό γατάκι! Τόσο άσχετη εγώ δεν ήξερα ότι τα αρσενικά γατάκια έχουν εσωτερικά το .....! Ο Χιόνης τελικά, έμεινε στο κτηνιατρείο για 13 ημέρες, έκανε όλη την απαραίτητη θεραπεία και πηγαίνοντας να τον πάρω αντίκρυσα ένα εντελώς διαφορετικό γατάκι. Πανέμορφος, ολόλευκος, πεντακάθαρος, πιο παχύς, με καθαρά φωτεινά καταπράσινα ματάκια. Τον πήρα σπίτι, αλλά μη μπορώντας να τον κρατήσω γιατί ούτε ο άντρας μου ούτε η μητέρα μου τον θέλουν, τον έχω σ'ενα επιτάκι στον κήπο γύρω στα 15 τ.μ. με κρεββάτι και πολλά λουτρινα παιχνίδια όπου πάω καθημερινά μετά τη δοιυλειά και τον ταϊζω, αλλάζω την άμμο του και παίζω μαζί του. Είναι ένα πολύ ήρεμο γατάκι, ενός έτους περίπου, δεν γρατζουνάει (καταλαβαίνει όταν του λέω "μη" και σταματάει), είναι πολύ χαδιάρης και τώρα έπειτα από 10 ημέρες που το έχω κοντά μου έχει παχύνει και είναι κούκλος. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω από γάτες, αλλά νομίζω ότι δεν μπορεί να μείνει μέσα σ' αυτό το μικρό χώρο για πολύ ακόμα. Πρέπει να βρει ένα σπίτι με κάποιους που να τον θέλουν πραγματικά και να έχουν χρόνο και διάθεση για πολλά παιχνίδια. Έχω αρρωστήσει από το κλάμα τον τελευταίο καιρό και έχω χάσει τον ύπνο μου, γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα τον ξαναβγάλω στο δρόμο. Δεν του έχω βρει σπίτι ακόμα. Κανείς από τους γνωστούς μου δεν θέλει γάτα, είτε έχουν σκύλο στο σπίτι ή μικρά παιδιά. Το σπιτάκι που τον έχω τώρα είναι ο χώρος που παίζουν τα ανήψια μου με τους φίλους τους και τώρα έχω κάνει κατάλυψη. Να τον πάρω σπίτι αποκλείεται: θα πρέπει να διώξω ή τη μητέρα μου ή τον άντρα μου (ο σκύλος τα πάει καλά με τον Χιόνη!)και εγώ παρόλο που το αγαπάω και παίζω μαζί του όσο μπορώ, μετά ρίχνω όλα τα ρούχα πλυντήριο και κάνω μπάνιο με οινόπνευμα(!). Έχω, κακώς το ξέρω, μια φοβία με τις τρίχες της γάτας. Τις τελευταίες ημέρες μάλιστα, έχω πονόλαιμο, φαγούρα και τσούξιμο στα μάτια οπότε φοβάμαι μήπως είμαι αλλεργική. Σκοπεύω να του ξεκινήσω σήμερα εμβόλια και σε καμία βδομάδα να τον στειρώσω. Μετά μάλλον αν δεν έχω βρει κάπου να το δώσω, μάλλον θα βάλω αγγελία. Τι προτείνετε να κάνω?
