Η μία πέθανε λίγο μετά, αλλά ο κτηνίατρος είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο αρρώστιας και είπε πως μάλλον ήταν εξασθενημένο και θα πέθαινε ακόμα και με τη μάνα του αν ήταν.

Τα άλλα δύο επέζησαν πανηγυρικά

και τον Σεπτέμβριο αποκαταστάθηκαν δεόντως. Τη μία (παρατσούκλι: "Κοάλα" λόγω μαύρου χρώματος στη μύτη!) την πήρε μια οικογένεια ψαράδων στην Επανωμή, όπου παππούς και εγγόνια είχαν τρέλα με τις γάτες. Την άλλη, την "Όμορφη", την έδωσε μια φίλη μου σε οικογένεια επίσης γατόφιλη. Και την Άσπρη την κρατήσαμε εγώ και η Ραουράουα!
ΥΓ έχω την εντύπωση ότι αυτά δεν έπρεπε να τα γράψω εδώ... Μήπως πρέπει να ανοίξω θέμα (και σχετικό φωτορεπορτάζ) στο "Οι γάτες μου";;;;