Κατά τη γνώμη μου, το δίλημμα "γάτα στο διαμέρισμα / γάτα ελεύθερη στη φύση" αφήνει απ' έξω μια πολύ σημαντική παράμετρο: ότι πλέον, το φυσικό περιβάλλον έχει αντικατασταθεί από το αστικό περιβάλλον.
Σίγουρα, μια γάτα που ζει σε χωριό, με λίγα ή καθόλου αυτοκίνητα, με καλοπροαίρετους κατοίκους που δεν πετάνε φόλες και με μπόλικο χώρο να κυνηγάει και δέντρα να σκαρφαλώνει, θα είναι δυστυχισμένη αν μεταφερθεί σε ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών.
Δε νομίζω όμως να σκέφτεσαι να υιοθετήσεις μια τέτοια γάτα, ε;
Το γατάκι που ερωτεύτηκες, αν δεν υιοθετηθεί, θα ζήσει στους δρόμους της πόλης, δηλαδή σε ένα περιβάλλον που καμία σχέση δεν έχει με το φυσικό του. Δεν θα έχει σταθερή πρόσβαση σε τροφή και νερό και η ζωή του θα κινδυνεύει καθημερινά από φόλες, αυτοκίνητα και σκυλιά. Η ζωή του θα διαρκέσει γύρω στα 2 χρόνια. Το μεγαλύτερο μέρος της θα το περάσει πεινασμένο, διψασμένο και τρομαγμένο και το τέλος του θα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ο ακαριαίος θάνατος από αυτοκίνητο ή, στη χειρότερη, ο αργός και μαρτυρικός θάνατος από φόλα.
Οι γάτες προσαρμόζονται πολύ καλά στη ζωή μέσα στο διαμέρισμα. Όλοι εμείς εδώ έχουμε μία ή παραπάνω γάτες και οι περισσότεροι από μας ζούμε σε διαμερίσματα. Τα πρακτικά ζητήματα, όπως π.χ. το πού θα τοποθετηθεί η αμμολεκάνη, λύνονται με λίγη καλή θέληση (κάτω από το νιπτήρα του μπάνιου, ας πούμε; ).
Πριν αποφασίσεις, σκέψου ποιες είναι οι πραγματικές, και όχι οι θεωρητικές, εναλλακτικές προοπτικές ζωής για αυτό το γατάκι.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
