Λοιπόν σήμερα είχα πάει για cat sitting στο σπίτι της αδερφής μου που έλειπε και σκέφτηκα επί τη ευκαιρία και μιας και ο καινούργιος Χριστουγεννιάτικος φωτογραφικός διαγωνισμός ήδη έχει αρχίσει, να πάρω και την κάμερα μαζί μου, να τραβήξω μερικές φωτογραφίες της ξαδερφούλας της Τέρψης, της πανθηρούλας Μους. Κι επειδή δεν έχει στολίσει για τις γιορτές το σπίτι της ακόμα, πήρα μαζί μου και κάποιο αξεσουάρ που να θυμίζει Χριστούγεννα, συγκεκριμένα μια Αγιοβασιλιάτικη κάλτσα

Το αποτέλεσμα να χάσω1-2 ώρες προσπαθώντας να βγάλω μια φωτογραφία της προκοπής! Τουλάχιστον έπαιξα αρκετά με τη μικρούλα κι επιπλέον συνειδητοποίησα ένα πράγμα και πέσ'τε μου εσείς που έχετε περισσότερα του ενός γατιά, αν συμφωνείτε:
Οτι ορισμένα είναι γεννημένα μοντέλα και δεν εννοώ οτι είναι όμορφα (άλλωστε όλα τα γατιά για μένα είναι κουκλιά) αλλά οτι μπορούν να σου "επιτρέψουν" να βγάζεις καλές φωτογραφίες, ενώ άλλα για διάφορους λόγους σε κάνουν να μετανοιώνεις την ώρα και τη στιγμή

Συγκεκριμένα, ενώ η Τέρψη μου μπορεί να μείνει ακίνητη για να την τραβήξω, εύκολα βαριέται και πολύ δύσκολα να της τραβήξεις δεύτερη παρόμοια πόζα (στην περίπτωση που κάτι πάει στραβά με την πρώτη)
Η Μους πάλι, το εντελώς αντίθετο: Έχει το φουκαριάρικο άπειρη υπομονή, μπορείς θεωρητικά να της πάρεις όσες λήψεις θέλεις, αλλά...
μόλις κάνεις να πλησιάσεις, έρχεται καταπάνω σου, στην αγκαλιά σου χουρχουρίζοντας και ζητώντας χάδια, δεν στέκεται λεπτό κάπως μακρύτερα.
Τα δικά σας ζουζουνοζούζουνα πώς αντιδρούν?
Άντε παδιά, αρχίστε να τα απαθανατίζετε, η πιο κατάλληλη ευκαιρία με το διαγωνισμό που τρέχει...