Χάθηκε γατούλα στην περιοχή του Κορυδαλλού

[dimiandr]

Φυσικά και θα απογοητευόμουν! Και 4 μέρες που χάθηκε ο βλάκας, γύρναγα σα την άδικη καταρα όλη μέρα. Μη το βάζεις κάτω όμως. Στη τελική, σκέψου ότι εσύ κάνεις αυτό που μπορεις να κάνεις. Πριν 15 χρόνια χάσαμε άλλο γάτο. Που ποτέ δε μάθαμε τι απέγινε και ψάχναμε για μήνες, μέχρι και αμοιβή είχε βάλει τότε η αδερφή μου. Ολα τα άλλα γατια βρεθηκαν....ο δικός μας άφαντος. Παρόλα αυτά εσύ κάνε ότι μπορεις..παθόντες είμαστε και σε καταλαβαίνω..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ofilia]

Βασω μου,μπορει να ειναι το πρωτο της βιντεακι αλλα οχι το τελευταιο
Θα γυρισει το κοριτσι σου,θα γυρισει...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

Σκέφτομαι πως δεν έχει νόημα να μπαίνω σε αυτό το θέμα πια, δεν ξέρω τι να γράψω δηλαδή. Να μπαίνω κάθε τόσο και να γράφω ακόμα τίποτα; Δεν έχει νόημα πιστεύω.
Κατά τύχη είδα πως ένα θέμα που δεν ανανεώνεται τελικά κλειδώνει και κάποια στιγμή θα συμβεί και σε αυτό το θέμα. Αν παρ' ελπίδα γυρίσει, γιατί για να την βρω μόνη μου δεν το βλέπω πιθανό μια και δεν είναι πουθενά στον Κορυδαλλό, τότε μπορώ να ενημερώσω και από το θέμα των γατιών μου.
΄Εχω δεχτεί την κριτική της ζωής μου όλον αυτό τον καιρό, άτομα που θεωρούσα πως έχουμε κοινό σκοπό άσκησαν έντονη κριτική λέγοντας πως εκείνοι δεν έχουν χάσει ποτέ τα ζωάκια τους και ότι έχουν κάνει τα μπαλκόνια τους οχυρά. Δεν ρωτάνε όμως τον άλλον σε τι κατάσταση έχει βρεθεί και αν μπορεί να κάνει το ίδιο.
Με κατηγόρησαν για αρνητισμό επειδή νοιώθω από τις πρώτες μέρες πως δεν θα ξαναδώ το γατί μου. Παρ' όλο που έκανα από τις πρώτες στιγμές όλα αυτά που έπρεπε να κάνω και εξακολουθώ να τα κάνω καθημερινά και ας έχει περάσει περισσότερο από μήνας πια.
Ναι, είμαι απαισιόδοξη αλλά δεν μπορώ να τα παρατήσω έστω και για την μία περίπτωση στις πολλές, που μπορεί να βρίσκεται κάπου εκεί έξω. Μου στέλνουν συνέχεια συνδέσμους με περιπτώσεις γατιών που γύρισαν ή τα βρήκαν μετά από κάποιες μέρες και δεν σκέφτονται πως το δικό μου το γατί λείπει 34 μέρες ενώ τα περισσότερα που βρίσκονται, γυρίζουν ή τα βρίσκουν μέσα σε 20 μέρες το πολύ, συνήθως πολύ νωρίτερα.
Μου στέλνουν συνδέσμους για γατιά που βρέθηκαν μετά από μήνες ή και χρόνια, στο Ουισκόνσιν για παράδειγμα. Λές και έχουν καμμιά σχέση οι γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά με το Ουισκόνσιν, ή η νοοτροπία των περισσοτέρων Ελλήνων με αυτή των Αμερικανών.
Ειλικρινά έχω κουραστεί και απογοητευτεί όσο δεν παίρνει, αλλά δεν θα τα παρατήσω για όσο αντέχω.
Θα ήθελα όμως να ερχόταν με κάποιο τρόπο μια λύτρωση. Είτε να βρω το γατάκι μου είτε με κάποιο τρόπο να το αφήσω πίσω μου.
Τέλος σε όλους όσους μου δίνουν συμβουλές ή με κριτικάρουν με κάποιο τρόπο για τον "αρνητισμό" μου, έχω να πω το εξής. Να μπαίνουν πρώτα στα παπούτσια του άλλου και μετά να μιλάνε. ΄Η έστω να ρωτάνε τον άλλον κάποιες λεπτομέρειες για την ζωή του πριν κρίνουν.
Ξεκινώντας από το 2010 κάθε χρόνο χάνω και κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο. Ξεκινώντας με την μαμά μου το 2010, συνεχίζοντας το 2011 και το 2012 με την Ζουζού μου και τον Κόκο μου αντίστοιχα και συνεχίζοντας το 2013 με τον άντρα μου. Και καταλήγουμε στο 2014 με την Μελίνα μου, την τελευταία και ίσως από τις πιο δυνατές αγάπες της ζωής μου.
΄Ενας άνθωπος που τα τελευταία χρόνια η ζωή του έχει δώσει τόσες κατραπακιές δεν μπορεί με τίποτα να είναι αισιόδοξος, ιδιαίτερα αν έχει ξαναχάσει γατούλα που δεν την ξαναβρήκε ποτέ και μάλιστα από το ίδιο σπίτι και σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, ξυπνώντας του αναμνήσεις και συναισθήματα που ήταν θαμμένα για χρόνια.
Αυτά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Βασω μου γλυκια,ξερολες υπαρχουν και θα υπαρχουν παντα.ΕΜΕΙΣ ξερουμε τι εισαι εσυ και τι εχεις δωσει ολα αυτα τα χρονια σε αυτες τις ψυχουλες.Και δεν ειναι δυνατον με το συμπαθειο, μακακισμενα, να σου λενε να μην εισαι απαισιοδοξη απο την αρχη.Ναι...δεν καταληγουν ολα τα εργα με καλο τελος...αν το πιστευουμε αυτο ειμαστε απλα ηλιθιοι.
Μην δινεις καμια σημασια σε ανθρωπους τσιχλοφουσκες.
Κουραγιο καρδουλα μου,μπορω να φανταστω ακριβως πως νιωθεις.Να ξερεις οτι σε σκεφτομαι ολο αυτον τον καιρο..απλα εχω καιε γω τον πονο μου και δεν γραφω συχνα..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Βάσω μου, τα άτομα αυτά δεν θα τα καταλάβω ποτέ... από κακία το κάνουν; Από κουτσομπολιό; Από καλοσύνη; Τα πέρασα κι εγώ αυτά. Είχα αρρωστήσει πολύ άσχημα για ένα ολοκληρο χρόνο, το 2006.. δεν μπορείς να φανταστείς πόση κριτική δέκτηκα από κάποια άτομα.. δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια τους, τα ύφη τους... ενώ εκείνα ήταν μες την τρελή χαρά κι εγώ υπέφερα, ήμουν κατατρομαγμένη και δεν ήξερα αν θα έπαιρνα ποτέ τη ζωή μου πίσω. Δεν έχει δικαίωμα κανένας να μας πει πως να νιώθουμε και πότε.. και στην τελική, εσύ είσαι πληγωμένη: πως θα νιώθεις; Χαρούμενη; Θα ξυπνάς το πρωί και θα χοροπηδάς; Να τους δω εκείνους όταν έρθει η ώρα να χάσουν αγαπημένο άτομο, γιατί σε όλους μας θα συμβεί αυτό, να δω πόσο θετικοί θα είναι! Δεν είσαι εσύ αρνητική, αυτοί σε φορτώνουν με τον αρνητισμό τους. Δυστηχώς οι άνθρωποι απογοητεύουν συνεχώς ενώ τα ζώα ποτέ..
Τι να σου πω άλλο.. έχω μέρες να μπω στο My Cat, γιατί πληγώθηκα τον τελευταίο καιρό.. και με τη Μελίνα και με τον Μπουκάκο.. δεν ξέρω τι άλλο να σου γράψω. Προσπάθησα να σου δώσω κουράγιο, να σκεφτώ πως μπορεί να σκέφτηκε η Μελίνα και πως αντέδρασε, που πήγε, τι να κάνεις για να την βρεις. Διάβασα ιστορίες γατιών που επέστρεψαν, άκουσα ιστορίες.. μια απ' αυτές κι' απο εσένα.. θέλω να πιστεύω πως κάπου σπιτώθηκε και θα επιστρέψει. Δηλαδή αν βρήκε κάπου και βολεύτηκε, δεν σκάει. Τα γατάκια μας έχουν την τάση να μετατρέπονται σε αλητάκια με το που θα βρεθούν έξω.. θυμάμαι κι εγώ τον δικό μου. Σχεδόν δεν τον αναγνώριζα, είχε γίνει ένα με τη φύση.. κι ας ήταν κατατρομαγμένος. Του μίλαγα και με κοιτούσε ξαφνιασμένα λες και δεν ήξερε πως ήμουν η μανούλα του και πως κοντά μου θα έβρισκε και πάλι την αγάπη. Και νύχτωσε να καταφέρω να τον πιάσω. Σε καταλαβαίνω πως νιώθεις. Μερικές ώρες έχασα τον Disney, και το μυαλό μου έκανε τα χειρότερα σενάρια.. είναι η αγάπη μας που μιλάει εκείνη την ώρα και η υπερπροστασία μας, όχι ο αρνητισμός μας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[roccohooshie]

Βάσω προφανώς όποιος σ΄έχει κατηγορήσει για το ότι δεν «οχύρωσες» όπως θα πρεπε το μπαλκόνι σου είναι απλά εκτός πραγματικότητας σε σχέση με τις γάτες, αφού όσοι τουλάχιστον γνωρίζουμε καλά αυτά τα πλάσματα αντιλαμβανόμαστε ότι πάντα υπάρχει δυστυχώς πιθανότητα να το σκάσουν όποια μέτρα κι αν έχουμε πάρει, εκτός αν τις έχουμε κλεισμένες σε κλουβί…πράγμα που δε γίνεται! Από την άλλη το να σε κατηγορείκάποιος για αρνητισμό είναι βλακώδες…το να σε προτρέπει ωστόσο να κάνεις θετικές σκέψεις είναι απλώς καλοπροαίρετο, έτερον εκάτερον! Επιπλέον ο θάνατος και όποιας μορφής απώλεια είναι μέρος της ζωής, είναι κανόνας αυτός είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, έτσι είναι και όλοι το χουμε βιώσει ή θα το βιώσουμε στην πορεία με αγαπημένους μας….Φυσικά και δεν έχουν όλες οι ιστορίες καλό τέλος…Όμως το κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις και το κάθετι αρνητικό που μας συμβαίνει έχει ίσως να μας προσφέρει και κάποιο αισιόδοξο μήνυμα· αυτό για μένα λέγεται θετική στάση ζωής και προσπαθώ να το εφαρμόζω, χωρίς βέβαια να τα καταφέρνω πάντα αλλά προσπαθώ..Είναι σίγουρα πιο εύκολο να μπαίνουμε στο ρόλο του θύματος αλλά δυστυχώς δε μας βοηθάει ουσιαστικά κάτι τέτοιο. Αυτά!
Εύχομαι πραγματικά η Μελίνα όπου κι αν βρίσκεται να είναι καλά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Aleksa]

Βάσω μου, δυστυχώς συμβαίνει: Σε μια δύσκολη στιγμή, πολλοί αρέσκονται να παίζουν το ρόλο του (κατα)κριτή. Δεν γίνεται να τους αλλάξεις, έτσι είναι ο ψυχισμός τους: ας πάνε για ψυχανάλυση και/ ή ας πάνε στο διάλο..
Ακόμα και λάθη να έκανες (ποιός δεν έχει κάνει?) αυτό που χρειάζεσαι είναι η βοήθεια, έστω και με έναν καλό λόγο κι όχι τα σχόλια των αυτόκλητων κριτών. Ας στρέψουν λοιπόν το δάχτυλο που σε δείχνει, στον εαυτό τους και μόνο.

Ωστόσο ας μη στρέφουμε τα βέλη μας επί δικαίων και αδίκων: Υπάρχουν κι εκείνοι που θέλουν να βοηθήσουν, έστω κι αν καταλήγουν να επιφέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα και να μεγαλώνουν την απόγνωσή και την αγανάκτησή σου. Ναι, σου στέλνουν links από παρόμοιες περιπτώσεις που αφορούν γάτες στο Ουισκόνσιν, ναι μπορεί να είναι τα παραδείγματά τους αστόχαστα, γιατί πολύ σωστά λες η Ελλάδα δεν είναι Ουισκόνσιν..
Όμως προσπάθησε, έστω και μέσα στο μεγάλο σου πόνο, να τους αναγνωρίσεις την καλή τους πρόθεση να βοηθήσουν. Έστω και αδέξια...

Εν κατακλείδι, δείξε αδιαφορία στα κακοπροαίρετα σχόλια, ανοχή τα ηλίθια, ενώ παράλληλα παίρνοντας δύναμη από τα αληθινά λόγια καρδιάς που σου συμπαραστέκονται, συνέχισε προσηλωμένη στο στόχο σου. Δεν ξέρω αν θα την ξαναβρείς (αν και περιμένω κάθε μέρα να βρω το χαρμόσυνο γεγονός ανοίγοντας τη σελίδα του My cat ), το σίγουρο όμως θα είναι οτι "στο τέλος της ημέρας" θα ξέρεις οτι έκανες ό,τι μπορούσες γι αυτό.
Χωρίς την παραμικρή ενοχή.
Τέλος, εύχομαι μια απάντηση στην αναζήτησή σου. Την καλύτερη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

΄Εχω δεχτεί την κριτική της ζωής μου όλον αυτό τον καιρό, άτομα που θεωρούσα πως έχουμε κοινό σκοπό άσκησαν έντονη κριτική λέγοντας πως εκείνοι δεν έχουν χάσει ποτέ τα ζωάκια τους και ότι έχουν κάνει τα μπαλκόνια τους οχυρά. Δεν ρωτάνε όμως τον άλλον σε τι κατάσταση έχει βρεθεί και αν μπορεί να κάνει το ίδιο.

Μου στέλνουν συνδέσμους για γατιά που βρέθηκαν μετά από μήνες ή και χρόνια, στο Ουισκόνσιν για παράδειγμα. Λές και έχουν καμμιά σχέση οι γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά με το Ουισκόνσιν, ή η νοοτροπία των περισσοτέρων Ελλήνων με αυτή των Αμερικανών.

Καρδούλα μου, παρ' όλο που έγραψα κι εχτές, θέλω να σταθώ και σ' αυτά τα δύο σημεία. Πρώτον, ατυχήματα συμβαίνουν σε όλους μας. Θέλω αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να μας βεβαιώσει ότι δεν θα του συμβεί ποτέ κάποιο ατύχημα στη ζωή του, κάτι που θα ενδεχομένως θα γίνει μέσα σε δευτερόλεπτα, να μιλήσει τώρα. Δεν συνάντησα ακόμα τον άνθρωπο που μπορεί να ελέγξει τα πάντα. Κι εγώ που έκανα ειδική περίφραξη για γάτες πίσω, τι κατάλαβα; Δεν έφυγε από εκεί ο Disney; Ήθελες να σου φύγει γι' αυτό και δεν περίφραξες το μπαλκόνι; Την άφηνες κάθε μέρα να λυάζεται εκεί έξω; Όχι βέβαια! Της παρείχες ότι καλύτερο μπορούσες. Επιπλέον δεν είμαστε Θεοί. Αν ήμασταν Θεοί τίποτα δυσάρεστο δεν θα συνέβαινε στη ζωή μας. Έγινε ότι έγινε σε μια ανθρώπινη στιγμή.

Τώρα, θα σταθώ και στο θέμα με τους συνδέσμους. Βάσω μου, δεν ξέρω αν πήγες Αμερική, όμως εμένα ο αδερφός μου έζησε εκεί χρόνια. Είχα λοιπόν την ευκαιρία να τον επισκεφτώ και να ζήσω μαζί του για 4 μήνες στο Λος Άντζελες. Ένα έχω να σου πω. Όχι, η Ελλάδα δεν είναι Αμερική κι ευτυχώς που δεν είναι. Οι Αμερικανοί, δεν αποτελούνται από ένα ομοιογενές μείγμα καλών, μορφωμένων και φιλόζωων, ανώτερων ατόμων. Στην Καλιφόρνια έβλεπα μέσα σε λεπτά κόσμο από όλες τις γωνιές της γης. Λευκούς, μαύρους, κίτρινους.. Ο κάθε ένας από αυτούς κουβαλούσε και τη δική του ιστορία, τη δική του νοοτροπία. Βίωσα τον ρατσισμό κι ένοιωσα πως είναι το να ζεις σε συνεχή φόβο ακόμα κι όταν γύρω σου όλα έμοιαζαν ήρεμα κι αρμονικά. Αν θέλεις να νιώσεις πως είναι να ζεις στο Los Angeles, τότε δες το έργο Crash. Στην Αμερική συμβαίνουν δολοφονίες καθημερινά. Έκανε π.χ το λάθος ένας φοιτητής να περπατήσει το βράδυ στο downtown L.A (κέντρο) για να πάει στο σπίτι του και δεν έφτασε ποτέ. Σταμάτησε η αστυνομία άλλο φοιτητή, κι επειδή εκείνος έκανε κίνηση με το χέρι του απλά τον πυροβόλησαν. (Ήθελε απλά να πάρει την άδεια οδήγησής του). Σταματήσαμε στα φώτα κι εγώ κοιτούσα ανέμελα γύρω μου. "Μην κοιτάζεις μέσα στα αλλα αυτοκίνητα!" μου είπε ο αδερφός μου. " Κοίταξες τον λάθος άνθρωπο, δεν θα διστάσει να σε πυροβολήσει". Κι όλ' αυτά ενώ τον πρώτο καιρό ζούσα ανέμελη και διατυμπάνιζα πως το Λος Άντζελες ήταν ένας ηλιόλουστος παράδεισος. Δεν ξέρω λοιπόν αν άλλοι θα αισθάνονταν ασφαλείς, εάν το γατάκι τους βρισκόταν εκεί έξω, κάπου σε μια μεγαλούπολη της Αμερικής, εγώ όμως όχι.
Σύμφωνοι, οι Έλληνες δεν είναι όλοι φιλόζωοι. Ρίχνουν φόλες, τα κτυπούν με τ' αυτοκίνητα, τα κακοποιούν, η Αθήνα, ο Πειραιάς, κτλ δεν είναι παράδεισος για τα ζώα. Αλλά ούτε η Αμερική είναι, ούτε και η Μεγάλη Βρετανία που φημίζεται για τη φιλοζωία της. Έγκλημα, αλητία και κακία υπάρχουν παντού.
Μοιράστηκα κι εγώ μαζί σου ιστορίες για γατιά που επέστρεψαν. Το έκανα για έναν απλό λόγο: Για να σε βοηθήσω να πιστέψεις ότι εάν η Μελίνα είναι ακόμα εκεί έξω, ξέρει που βρίσκεται το σπιτι της. Όταν έχασα τον Disney εκείνη τη μέρα, ο πανικός μου όλος προερχόταν από το φόβο πως δεν θα ήξερε πως να επιστρέψει, αφού δεν τον άφηνα ποτέ έξω. Εν τέλει όμως με διέψευσε. Κι όλες αυτές οι ελπιδοφόρες ιστορίες, απ' όλες τις γωνιές της γης, μας αποδεικνύουν αυτό ακριβώς. Πως η γάτα ξέρει. Εσείς ζείτε σε μια πολυκατοικία. Εαν ήμουν στη θέση σου και μου φευγε η γάτα από το μπαλκόνι, θα τρελαινόμουν στη σκέψη πως δεν θα ήξερε με τίποτα πως να έρθει πίσω και μάλιστα να ανέβει και πάνω. (ενταξυ προφανώς δεν είσαι ψηλά). Αλλά πως θα ήξερε που είναι η ζεστή της φωλιά, το σπίτι της εφόσον δεν θα την είχα αφήσει ποτέ εκεί έξω για να μπορέσει να προσανατολιστεί; Αυτή ήταν τουλάχιστον η δική μου σκοπιμότητα.. ήθελα να πιστέψεις..να μην αγωνιάς και γι' αυτό... όχι βέβαια για να καθήσεις εσύ να στενοχωριέσαι και να συγκρίνεις.. και να λες.. "εκείνους επέστρεψε σε 20 μέρες, ή σε 4 ή σε 13 χρόνια".. Εάν ένας γάτος μες τη ζούγκλα μιας μεγαλούπολης της Αμερικής με πληθυσμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων ή εκατομυρίων μπορεί να επιστρέψει, τότε και η δικιά σου μπορεί και ο δικός μου.. αυτό ήθελα να πιστέψεις.
Βέβαια, στην προσπάθεια μας να βοηθήσουμε, μπορεί να κάνουμε και λάθη γιατί δεν ξέρουμε πως θα εκλάβει ο άλλος αυτά που γράφουμε. Ούτε μπορούμε να αλλάξουμε τη ροή των πραγμάτων. Όλοι μας εδώ, θέλουμε να επιστρέψει η Μελίνα. Μακάρι πέρα από αυτά μας τα άχαρα κατεβατά, να μπορούσαμε να κουνήσουμε ένα μαγικό ραβδάκι για ν' ακούσεις ξανά το νιαούρισμα που θα σου ζεστάνει την καρδιά. Στο εύχομαι μέσα από τη ψυχή μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[koukimanster]

Όσοι σου λένε αυτές τις ανοησίες, για να μην πω τίποτα χοντρότερο, γράψτους εκεί που ξέρεις. Θα έχεις τον πόνο σου, τον κόπο σου, που έχεις τρελαθεί απ' την κούραση, σωματική και ψυχολογική τόσο καιρό, και θα σου κουνάνε και το δάχτυλο; Εκείνοι ποτέ δεν είχαν ένα ατύχημα δηλαδή; Εκτός αν θεωρούν ότι την έχασες επίτηδες. Εκτός αν δε βλέπουν τι κάνεις τόσα χρόνια για τα ζώα. Σε κάθε περίπτωση, μη σε αγγίζουν αυτά τα λόγια. Εσύ ξέρεις τι είσαι και τι έχεις κάνει και άσε τους άλλους να λένε.

Δε με εκπλήσσει, έχω συναντήσει πολλές φορές συμπεριφορά τέτοια, να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα και τα σχετικά. Ούτε θα με ενδιέφερε καθόλου αν μου έλεγαν τέτοια πράματα σε αντίστοιχη περίπτωση απλά σίγουρα θα τους κατέβαζα τόσα καντήλια που δε θα μου ξαναμιλούσαν ποτέ, οπότε θα γλίτωνα μελλοντικά τις ηλίθιες νουθεσίες τους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Nicole1987]

Ειναι παντα το ευκολο οταν δεν μπορεις να καταλάβεις τον αλλο να τον κρίνεις και να τον κατηγορεις. Η αληθεια ειναι οτι καποιος που δεν αγαπά τα γατακια ή δεν εχει καποιο ζωάκι δεν μπορει να νιώσει ουτε να καταλάβει τον πόνο σου. Μην δινεις σημασια στον καθε κενό και ανόητο ανθρωπο που σε κατηγορεί. Να σε νοιάζει μονο τι πιστευεις εσυ για τον εαυτο σου και το μονο σίγουρο ειναι πως δεν φταις εσυ. Έκανες και κανεις οτι μπορεις γι αυτα τα πλάσματα. Εύχομαι να γυρίσει κοντα σου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

Κουραγιο καρδουλα μου,μπορω να φανταστω ακριβως πως νιωθεις.Να ξερεις οτι σε σκεφτομαι ολο αυτον τον καιρο..απλα εχω καιε γω τον πονο μου και δεν γραφω συχνα..

Σ' ευχαριστώ πολύ ΄Εφη μου, να ξέρεις πως κι εγώ σε σκέφτομαι συνέχεια και μας βλέπω κάπως σαν ομοιοπαθούσες. Δεν υπάρχει λόγος να θεωρείς πως δεν γράφεις συχνά, εξάλλου κι εγώ θα έπρεπε να σου έχω σταθεί περισσότερο αλλά βλέπεις, έχω κι εγώ τον πόνο μου.

είναι η αγάπη μας που μιλάει εκείνη την ώρα και η υπερπροστασία μας, όχι ο αρνητισμός μας.

Αυτό ακριβώς και ίσως και η βαθειά εσωτερική γνώση που έχουμε για τα γατάκια μας και που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια πολλές φορές. Αυτό ακριβώς είναι που με κάνει να πιστεύω πως το γατί μου θα είχε γυρίσει αν ήταν καλά...

Βάσω προφανώς όποιος σ΄έχει κατηγορήσει για το ότι δεν «οχύρωσες» όπως θα πρεπε το μπαλκόνι σου είναι απλά εκτός πραγματικότητας σε σχέση με τις γάτες,

Εύχομαι πραγματικά η Μελίνα όπου κι αν βρίσκεται να είναι καλά.

Κι όμως, τελικά ίσως και να έχουν δίκιο και αυτό είναι που πονάει περισσότερο.
Καμμιά φορά οι αλήθειες πονάνε περισσότερο από τα ψέμματα. Η αλήθεια είναι πως το σπίτι μου έχει περίφραξη η οποία φτιάχτηκε από πριν ακόμα μετακομίσουμε εμείς με τα γατιά μας. ΄Ομως με τα χρόνια έχει χαλάσει και θέλει όχι απλώς φτιάξιμο, αλλά άλλαγμα από την αρχή.
΄Ηταν κάτι που το είχα στο πρόγραμμα αλλά δυστυχώς τα διάφορα έξοδα που προέκυπταν, μια με την στείρωση της Μελίνας που μόνο εγώ ξέρω πως την κατάφερα, μια με τις αρρώστειες του Κόναν την εποχή που χάθηκε η Μελίνα, δεν μου άφησαν την δυνατότητα να μπορέσω να το κάνω. Ακόμα το έχω σκοπό γιατί αν και τα γατιά μου, ο Κόναν και η Τασούλα, δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον πέρα από το να βγαίνουν να κάθονται στο μπαλκόνι, έχουν το κακό συνήθειο να περνάνε από το ένα μπαλκόνι στο άλλο και καμμιά φορά συμβαίνουν και ατυχήματα.
Και τέλος το μεγαλύτερο λάθος μου ήταν αυτό, έκρινα τα πράγματα έχοντας ως παράδειγμα τα δυό αυτά γατιά μου που ακόμα και σε περιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει γίνει κάποια στραβή, αυτά είναι γατιά σπιτικά και δεν τα ενδιαφέρει καθόλου το έξω. Δεν έπρεπε να αφήσω ποτέ την Μελίνα να βγει στο μπαλκόνι και βέβαια δεν υπήρχε περίπτωση να την έχω έξω έστω και για λίγο με επίβλεψη, λόγω της κατασκευής των μπαλκονιών που δεν μου επιτρέπει κάτι τέτοιο.
Για να είμαι εντελώς ειλικρινής και με τον εαυτό μου και με τους άλλους, δεν έπρεπε ποτέ να κρατήσω την Μελίνα για δική μου. Πριν χρόνια που έχασα άλλη μια γατούλα, εποχή που η περίφραξη ήταν ακόμα καινούργια και αποτελεσματική, ορκίστηκα πως δεν θα ξαναπάρω γατί που έχει ζήσει έστω και λίγο στον δρόμο γιατί θα τον αποζητά πάντα. Δυστυχώς όμως ξέχασα τους όρκους μου γιατί με μάγεψε η Μελίνα και την ήθελα δική μου, να είναι το δικό μου γατί.

Ωστόσο ας μη στρέφουμε τα βέλη μας επί δικαίων και αδίκων:

Όμως προσπάθησε, έστω και μέσα στο μεγάλο σου πόνο, να τους αναγνωρίσεις την καλή τους πρόθεση να βοηθήσουν. Έστω και αδέξια...


Τέλος, εύχομαι μια απάντηση στην αναζήτησή σου. Την καλύτερη

Ειλικρινά Αλεξάνδρα μου δεν το κάνω.
Και αναγνωρίζω την καλοπροαίρετη προσπάθεια όλων όσων θέλουν να με βοηθήσουν ή έστω να με κάνουν να νοιώσω καλύτερα. Αυτά που έγραψα χθες δεν έχουν καμμιά σχέση με αυτά τα άτομα.

Ευχαριστώ για την ευχή.

Τώρα, θα σταθώ και στο θέμα με τους συνδέσμους. Βάσω μου, δεν ξέρω αν πήγες Αμερική, όμως εμένα ο αδερφός μου έζησε εκεί χρόνια. Είχα λοιπόν την ευκαιρία να τον επισκεφτώ και να ζήσω μαζί του για 4 μήνες στο Λος Άντζελες. Ένα έχω να σου πω. Όχι, η Ελλάδα δεν είναι Αμερική κι ευτυχώς που δεν είναι. Οι Αμερικανοί, δεν αποτελούνται από ένα ομοιογενές μείγμα καλών, μορφωμένων και φιλόζωων, ανώτερων ατόμων. Στην Καλιφόρνια έβλεπα μέσα σε λεπτά κόσμο από όλες τις γωνιές της γης. Λευκούς, μαύρους, κίτρινους.. Ο κάθε ένας από αυτούς κουβαλούσε και τη δική του ιστορία, τη δική του νοοτροπία. Βίωσα τον ρατσισμό κι ένοιωσα πως είναι το να ζεις σε συνεχή φόβο ακόμα κι όταν γύρω σου όλα έμοιαζαν ήρεμα κι αρμονικά. Αν θέλεις να νιώσεις πως είναι να ζεις στο Los Angeles, τότε δες το έργο Crash. Στην Αμερική συμβαίνουν δολοφονίες καθημερινά. Έκανε π.χ το λάθος ένας φοιτητής να περπατήσει το βράδυ στο downtown L.A (κέντρο) για να πάει στο σπίτι του και δεν έφτασε ποτέ. Σταμάτησε η αστυνομία άλλο φοιτητή, κι επειδή εκείνος έκανε κίνηση με το χέρι του απλά τον πυροβόλησαν. (Ήθελε απλά να πάρει την άδεια οδήγησής του). Σταματήσαμε στα φώτα κι εγώ κοιτούσα ανέμελα γύρω μου. "Μην κοιτάζεις μέσα στα αλλα αυτοκίνητα!" μου είπε ο αδερφός μου. " Κοίταξες τον λάθος άνθρωπο, δεν θα διστάσει να σε πυροβολήσει". Κι όλ' αυτά ενώ τον πρώτο καιρό ζούσα ανέμελη και διατυμπάνιζα πως το Λος Άντζελες ήταν ένας ηλιόλουστος παράδεισος. Δεν ξέρω λοιπόν αν άλλοι θα αισθάνονταν ασφαλείς, εάν το γατάκι τους βρισκόταν εκεί έξω, κάπου σε μια μεγαλούπολη της Αμερικής, εγώ όμως όχι.
Σύμφωνοι, οι Έλληνες δεν είναι όλοι φιλόζωοι. Ρίχνουν φόλες, τα κτυπούν με τ' αυτοκίνητα, τα κακοποιούν, η Αθήνα, ο Πειραιάς, κτλ δεν είναι παράδεισος για τα ζώα. Αλλά ούτε η Αμερική είναι, ούτε και η Μεγάλη Βρετανία που φημίζεται για τη φιλοζωία της. Έγκλημα, αλητία και κακία υπάρχουν παντού.
Μοιράστηκα κι εγώ μαζί σου ιστορίες για γατιά που επέστρεψαν. Το έκανα για έναν απλό λόγο: Για να σε βοηθήσω να πιστέψεις ότι εάν η Μελίνα είναι ακόμα εκεί έξω, ξέρει που βρίσκεται το σπιτι της. Όταν έχασα τον Disney εκείνη τη μέρα, ο πανικός μου όλος προερχόταν από το φόβο πως δεν θα ήξερε πως να επιστρέψει, αφού δεν τον άφηνα ποτέ έξω. Εν τέλει όμως με διέψευσε. Κι όλες αυτές οι ελπιδοφόρες ιστορίες, απ' όλες τις γωνιές της γης, μας αποδεικνύουν αυτό ακριβώς. Πως η γάτα ξέρει. Εσείς ζείτε σε μια πολυκατοικία. Εαν ήμουν στη θέση σου και μου φευγε η γάτα από το μπαλκόνι, θα τρελαινόμουν στη σκέψη πως δεν θα ήξερε με τίποτα πως να έρθει πίσω και μάλιστα να ανέβει και πάνω. (ενταξυ προφανώς δεν είσαι ψηλά). Αλλά πως θα ήξερε που είναι η ζεστή της φωλιά, το σπίτι της εφόσον δεν θα την είχα αφήσει ποτέ εκεί έξω για να μπορέσει να προσανατολιστεί; Αυτή ήταν τουλάχιστον η δική μου σκοπιμότητα.. ήθελα να πιστέψεις..να μην αγωνιάς και γι' αυτό... όχι βέβαια για να καθήσεις εσύ να στενοχωριέσαι και να συγκρίνεις.. και να λες.. "εκείνους επέστρεψε σε 20 μέρες, ή σε 4 ή σε 13 χρόνια".. Εάν ένας γάτος μες τη ζούγκλα μιας μεγαλούπολης της Αμερικής με πληθυσμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων ή εκατομυρίων μπορεί να επιστρέψει, τότε και η δικιά σου μπορεί και ο δικός μου.. αυτό ήθελα να πιστέψεις.
Βέβαια, στην προσπάθεια μας να βοηθήσουμε, μπορεί να κάνουμε και λάθη γιατί δεν ξέρουμε πως θα εκλάβει ο άλλος αυτά που γράφουμε. Ούτε μπορούμε να αλλάξουμε τη ροή των πραγμάτων. Όλοι μας εδώ, θέλουμε να επιστρέψει η Μελίνα. Μακάρι πέρα από αυτά μας τα άχαρα κατεβατά, να μπορούσαμε να κουνήσουμε ένα μαγικό ραβδάκι για ν' ακούσεις ξανά το νιαούρισμα που θα σου ζεστάνει την καρδιά. Στο εύχομαι μέσα από τη ψυχή μου.

Ριάνα μου για όνομα του Θεού, δεν εννοούσα εσένα. Ούτε και όσους με καλή πρόθεση προσπαθούν να με κάνουν να νοιώσω καλύτερα και πιο αισιόδοξη για την έκβαση της αναζήτησης της Μελίνας.
Κυρίως ένα συγκεκριμένο άτομο είχα στο μυαλό μου όταν τα έγραφα αυτά, στο οποίο όμως άτομο δεν μπορώ να τα πω όπως τα έγραψα εδώ γιατί σε κάποια θέματα με βοηθάει κάποιες φορές.
Είναι η κοπέλα που πρωτοέφερε στο φως τις ιστορίες με το ρέικι. Η κοπέλα που αν μου συμβεί οτιδήποτε θα πάρει την Τασούλα και τον Κόναν μου για να μην μείνουν στον δρόμο. Εκείνη που μου δίνει κάποιες φορές αριθμό πρωτοκόλλου για γατάκια που βρίσκω και θέλω να βάλω αγγελία για υιοθεσία και τέλος εκείνη που ήρθε δυό-τρεις φορές μαζί μου για ψάξιμο της Μελίνας.
΄Ολα αυτά της τα αναγνωρίζω αλλά θα ήθελα να είχε άλλη στάση απέναντί μου γιατί δεν αμέλησα να κάνω τίποτα από αυτά που έπρεπε και εξακολουθώ να τα κάνω. Μόνο και μόνο γιατί κατά βάθος πιστεύω πως το γατί μου κάτι έχει πάθει.
Η ίδια μου έλεγε ότα πρωτοανέφερε το ρέικι πως μόνο εγώ που είμαι η μαμά της μπορώ να έρθω σε επαφή μαζί της γιατί την γνωρίζω σε βάθος. Αυτό το βάθος όμως είναι που μου λέει μέσα μου, όσο και αν δεν θέλω να το πιστέψω, πως η Μελίνα μου αν ήταν καλά θα είχε γυρίσει μέχρι τώρα. Και αυτό το λέει αρνητισμό και θεωρέι πως ήμουν έτσι από την αρχή γιατί ανησυχούσα και κάποιες φορές έκλαψα στην αγκαλιά της λέγοντας της πως αν δεν βρω το γατάκι μου θα τρελλαθώ.
Είναι τόσο παράλογο δηλαδή να νοιώθει κάποιος μια τόσο τρομερή ανησυχία και αγωνία για την τύχη του πλάσματος που αγαπάει;

Όσοι σου λένε αυτές τις ανοησίες, για να μην πω τίποτα χοντρότερο, γράψτους εκεί που ξέρεις. Θα έχεις τον πόνο σου, τον κόπο σου, που έχεις τρελαθεί απ' την κούραση, σωματική και ψυχολογική τόσο καιρό, και θα σου κουνάνε και το δάχτυλο; Εκείνοι ποτέ δεν είχαν ένα ατύχημα δηλαδή; Εκτός αν θεωρούν ότι την έχασες επίτηδες. Εκτός αν δε βλέπουν τι κάνεις τόσα χρόνια για τα ζώα. Σε κάθε περίπτωση, μη σε αγγίζουν αυτά τα λόγια. Εσύ ξέρεις τι είσαι και τι έχεις κάνει και άσε τους άλλους να λένε.

Δε με εκπλήσσει, έχω συναντήσει πολλές φορές συμπεριφορά τέτοια, να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα και τα σχετικά. Ούτε θα με ενδιέφερε καθόλου αν μου έλεγαν τέτοια πράματα σε αντίστοιχη περίπτωση απλά σίγουρα θα τους κατέβαζα τόσα καντήλια που δε θα μου ξαναμιλούσαν ποτέ, οπότε θα γλίτωνα μελλοντικά τις ηλίθιες νουθεσίες τους.

Αυτό ακριβώς kouki μου, αυτά δεν τα σκέφτονται. Δεν σκέφτονται πως ότι έχω κάνει από την ημέρα που την έχασα και ότι κάνω ακόμα το κάνω εντελώς μόνη μου. Χωρίς κανέναν να με βοηθήσει, ή έστω να μιλήσω τα βράδυα που γυρίζω σπίτι άπρακτη και γεμάτη απογοήτευση.
Ξεκίνησα το ψάξιμο μόνη μου, με βοήθησε μια φίλη που την αναφέρω παραπάνω το πρώτο βράδυ για μιάμισυ ώρα περίπου και άλλες δυό φορές που τελικά κατέληξαν σε περίπατο ανταλλαγής απόψεων και όχι σε ψάξιμο για την Μελίνα. Συνέχισα να ψάχνω καθημερινά για αρκετές φορές την ημέρα και πάλι μόνη μου. ΄Αρχισα να τυπώνω αφίσσες και να τις κολλάω μόνη μου και να συνεχίζω να το κάνω σε όλο και πιο μακρινές αποστάσεις αλλά και στις κοντινές γιατί μου τις ξεκολλάνε σε κάποια σημεία, οπότε και πρέπει να τσεκάρω καθημερινά. Να έχω την αγωνία μου για την τύχη του γατιού μου αλλά και την καθημερινή απογοήτευση που δεν την βρίσκω και συγχρόνως να έχω καθημερινά τρεχάματα σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, χρονοβόρα και άκρως εξαντλητικά ψυχολογικά. Και όταν γυρίζω σπίτι πρέπει να φροντίζω τα γατιά μου. Ο Κόναν μου από τότε που έχασε τον μπαμπά του έχει γίνει πολύ εξαρτημένος από μένα. ΄Ολη μέρα γυρίζει και αποζητάει την προσοχή μου και τα χάδια μου. Δεν ήταν έτσι πριν...
Και μετά είναι η Τασούλα που είναι αρκετά ηλικιωμένη πια και με χρόνιο πρόβλημα υγείας που θέλει ειδική φροντίδα και μεταχείριση. Ευτυχώς δεν είναι το πρώτο ηλικιωμένο γατί μου και η φροντίδα της γίνεται σχεδόν χωρίς σκέψη σε αντίθεση με τα πρώτα μου γατιά που γεράσανε που ήμουν συνέχεια στην τσίτα.
Και τέλος είναι τα μωρά, που δεν είναι τόσο μωρά πια που θέλουν και αυτά το μερίδιο τους στην φροντίδα και την προσοχή μου.
Και είμαι κι εγώ που έχω αρκετά και σοβαρά προβλήματα υγείας και που αν δεν με φροντίσω εγώ, αφ' ενός δεν θα είμαι σε θέση να φροντίσω για κανέναν άλλον και αφ' ετέρου δεν θα το κάνει κανείς άλλος για μένα.
΄Οσο για αυτούς που μου άσκησαν κριτική απλά τους διέγραψα, όμως πληγώθηκα από τα λόγια τους. Θα μπορούσαν να έχουν βοηθήσει λίγο περισσότερο και να κριτικάρουν λίγο λιγώτερο. Θα μπορούσαν να έχουν κάνει αυτό που κάνω πάντα εγώ όταν διαβάζω για κάποιο χαμένο ζώο, να εκτύπωναν την αφίσσα της (αν έχουν εκτυπωτή εννοείται και όχι πάση θυσία) και να κολλούσαν μερικές στην περιοχή τους για την περίπτωση που το γατί μου είναι ζωντανό και έχει μεταφερθεί με κάποιο τρόπο σε άλλη περιοχή και δεν μπορεί να γυρίσει σπίτι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Να ξέρεις ότι σε καταλαβαίνουμε απόλυτα, μα απόλυτα. Για όποιο συναίσθημα περιγράφεις.. και ότι σε αγαπάμε. Όσο γι' αυτή την κοπέλα, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη γιατί δεν την γνωρίζω.. αλλά μήπως, λέω μήπως σε είπε αρνητική για να σε σπρώξει προς θετικές σκέψεις; Που ίσως επειδή ασχολείται μ' αυτά τα ρέικι, πιστεύει ότι βοηθάει; Δεν ξέρω.. που και πάλι ΒΒάσω μου, δεν μπορεί ο άλλος που έχει χάσει το παιδάκι του να ναι θετικός! Απρίζουν τα μαλλιά σου εν μια νυκτί που λέει ο λόγος από την αγωνία.. μα δεν είμαστε ρομπότ!
Μα το Θεό ας επιστρέψει πια η γατούλα σου η αγαπημένη..
Όσο για το αν εννοούσες εμένα, δεν εχει καμία σημμασία ποιον εννοούσες όσον αφορά τους συνδέσμους, εξάλλου κι εγώ έβαλα. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είσαι εσύ και το Μελινάκι σου. Σιγά μην αρχίσουμε τώρα να παίρνουμε προσωπικά τα όσα λέμε μεταξύ μας με τόση αγάπη. Απλα ήθελα να εξηγήσω κάποια πράγματα από τη δική μου μεριά..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Πουπουλίνα]

Αυτα τα περι αρνητικων σκεψεων και οτι αν κανουμε αρνητικες σκεψεις επηρεαζουμε το αποτελεσμα,συγχωρεστε με για την εκφραση αλλα ειναι αηδιαστικες μαλακιες και παρολο που θεωρουνται μοντερνα,λυπαμαι αλλα ειναι μεσαιωνικα καταλοιπα και κινουνται στη σφαιρα της μαγειας.
Με αυτο το σκεπτικο θα επρεπε να ειμαστε χαζοχαρουμενα ηλιθια που ακομα και να βλεπουμε οτι οι πιθανοτητες για κατι ειναι μηδαμινες,δεν κανουμε αρνητικες σκεψεις για να μην επηρεασουμε το αποτελέσμα,τουτεστιν η ηλιθιοτητα σε ολο της το μεγαλειο.Λυπαμαι αλλα ετσι ειναι και δεν θα παρω.Χαζο δεν γινομαι.
Δεν θα πω κατι αλλο γιατι εχω συγχιστει τρομερα με της αηδιες που καταλαβα οτι λεγονται απο καποιους ανεγκεφαλους.
Βασουλα μου κουραγιο και γραψε τις αηδιες στα παλια σου τα παπουτσια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[koukimanster]

Αν όσες φορές έχω κάνει κακές σκέψεις έβγαιναν κιόλας τότε δε θα είχα πάρει ποτέ πτυχίο, βασικά δε θα είχα περάσει ούτε μισό μάθημα, θα είχαν πέσει ΟΛΑ τα αεροπλάνα με τα οποία έχω ταξιδέψει, θα είχα τρακάρει όλες τις φορές που οδηγούσα, θα με είχαν απαγάγει/μαχαιρώσει/κλέψει/χτυπήσει κάθε μα κάθε φορά που περπάτησα μόνη μου το βράδυ, θα με είχαν χαλάσει όλα μα όλα τα μισοληγμένα τρόφιμα που έχω φάει ("2 μέρες μετά την ημερομηνία λήξης δεν πειράζει!!", και φυσικά μετά άγχος όλο το βράδυ ότι θα πάθω δηλητηρίαση) και η λίστα είναι πραγματικά ατέλειωτη.

Επίσης αναφορικά με τα γατιά, οι κακές μου σκέψεις αν είχαν ποτέ "βγει", τότε η Άρια έπρεπε να έχει πεθάνει και να έχει αναστηθεί κάμποσες φορές, να έχει αρρωστήσει βαριά άλλες τόσες, τα γατιά στο πατρικό μου έπρεπε να μην έχουν ξαναγυρίσει ποτέ στο σπίτι μετά τις βραδινές περιπλανήσεις τους και φυσικά έπρεπε να έχουν ήδη πεθάνει κατά τη διάρκεια της στείρωσης. Κι αυτό γιατί όταν αγχώνομαι σκέφτομαι ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΠΟΡΟΎΝ ΝΑ ΠΑΝΕ ΣΤΡΑΒΑ, αλλά δεν είμαι μάγος οπότε δεν έχει σημασία τι σκέφτομαι. Είναι πολύ κατανοητό όταν περνάς τέτοιο σωματικό και ψυχολογικό λούκι σαν αυτό που περνάς εσύ Βάσω μου να σκέφτεσαι άσχημα και απογοητευμένα. Τι θα ήταν πιο αναμενόμενο δηλαδή; Να λες "όλα πάνε καλά"; Έχεις στενοχωρηθεί μ' αυτό το θέμα, έχεις κουραστεί, έχεις πληγωθεί και είναι φυσικό. Τώρα οι αρνητικές σκέψεις που επηρεάζουν το αποτέλεσμα αλλά και το να καλέσεις τη Μελίνα στο μυαλό σου και τα ρέικι και τα μέικι συγγνώμη κιόλας αλλά τι να πω, δε θα ήθελα να τα σχολιάσω.

Κάνε υπομονή όσο μπορείς. Μη σε παίρνει από κάτω με τις μαλ*κίες που ακους, αρκετά έχεις στο κεφάλι σου. Πρόσεχε την υγεία σου, προσπάθησε να ξεκουράζεσαι και μακάρι να έχεις τη δύναμη να την ψάχνεις τη Μελίνα σου, εννοώ ψυχικά και σωματικά. Μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου λέω καλή δύναμη και καλή υπομονή. Και οι κοινοποιήσεις που έκανα την αγγελία σου άκαρπες ήταν, κανένας φίλος μου δεν την ξαναέκανε κοινοποίηση, άσε που κανείς δε μένει στον Πειραιά, έχω κανα δυο φίλους που μένουν Αθήνα, οι υπόλοιποι Θεσσαλονικείς και ξένοι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Αυτα τα περι αρνητικων σκεψεων και οτι αν κανουμε αρνητικες σκεψεις επηρεαζουμε το αποτελεσμα,συγχωρεστε με για την εκφραση αλλα ειναι αηδιαστικες μαλακιες και παρολο που θεωρουνται μοντερνα,λυπαμαι αλλα ειναι μεσαιωνικα καταλοιπα και κινουνται στη σφαιρα της μαγειας.
Με αυτο το σκεπτικο θα επρεπε να ειμαστε χαζοχαρουμενα ηλιθια που ακομα και να βλεπουμε οτι οι πιθανοτητες για κατι ειναι μηδαμινες,δεν κανουμε αρνητικες σκεψεις για να μην επηρεασουμε το αποτελέσμα,τουτεστιν η ηλιθιοτητα σε ολο της το μεγαλειο.Λυπαμαι αλλα ετσι ειναι και δεν θα παρω.Χαζο δεν γινομαι.
Δεν θα πω κατι αλλο γιατι εχω συγχιστει τρομερα με της αηδιες που καταλαβα οτι λεγονται απο καποιους ανεγκεφαλους.
Βασουλα μου κουραγιο και γραψε τις αηδιες στα παλια σου τα παπουτσια.

Με κάλυψες.. συγνώμη αλλά τη μέρα που μου βγήκε έξω ο Disney, έπαθα υστερία κανονική. Έκλαιγα ασταμάτητα, φώναζα σε άλλες φάσεις, μέχρι που έπεσα κιόλας και μαύρισα το μάτι μου (φωτογραφία του ματιού έχω, αν θέλετε σας την παραθέτω). Κι όλ' αυτά για οκτώ ολόκληρες ώρες παιδιά, όχι αστεία! Τέτοια ήταν η "θετικότητα" μου.. θα πρεπε λοιπόν να μην επέστρεφε επειδή εγώ είχα εκπέμψει αρντητισμό στο σύμπαν με το να φοβάμαι για τη ζωούλα του; Σύμφωνοι, θα ταν καλύτερα αν δεν είχα δώσει παράσταση, θα χα μαζέψει και λίγη ενέργεια για μένα, για να κάνω πιο γρήγορα τις σωστές κινήσεις για εκείνον κτλ.. θα ταν καλύτερα αν ήμουν ψύχραιμη. Αλλά να καθήσω να κάνω yoga μέσα στη χωράφα πίσω, όχι. Σόρρυ
Κατά την παλαιολιθική εποχή ο άνθρωπος ασκούσε τη μαγεία της γονιμότητας.. ζωγράφιζε ζωα σε εγκυμοσύνη γιατί μ' αυτό τον τρόπο πίστευε ότι επηρέαζε τις γεννήσεις των ζώων για να χει φαγητό να φάει... αυτά μου θυμίζουν οι ακραιότητες περί θετικής σκέψης. Η θετική σκέψη έχει ωφέλη, αλλά δεν μπορεί πάντα να επηρεάσει το αποτέλεσμα. Και στην τελική άμα κάποιος άνθρωπος κάνει ρεϊκι, ας το κάνει επιτέλους με τη Μελίνα να δούμε αποτέλεσμα γιατί θεωρίες ξέρω κι εγώ να αναπτύσσω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

Με κάλυψες.. συγνώμη αλλά τη μέρα που μου βγήκε έξω ο Disney, έπαθα υστερία κανονική. Έκλαιγα ασταμάτητα, φώναζα σε άλλες φάσεις, μέχρι που έπεσα κιόλας και μαύρισα το μάτι μου (φωτογραφία του ματιού έχω, αν θέλετε σας την παραθέτω). Κι όλ' αυτά για οκτώ ολόκληρες ώρες παιδιά, όχι αστεία! Τέτοια ήταν η "θετικότητα" μου.. θα πρεπε λοιπόν να μην επέστρεφε επειδή εγώ είχα εκπέμψει αρντητισμό στο σύμπαν με το να φοβάμαι για τη ζωούλα του; Σύμφωνοι, θα ταν καλύτερα αν δεν είχα δώσει παράσταση, θα χα μαζέψει και λίγη ενέργεια για μένα, για να κάνω πιο γρήγορα τις σωστές κινήσεις για εκείνον κτλ.. θα ταν καλύτερα αν ήμουν ψύχραιμη. Αλλά να καθήσω να κάνω yoga μέσα στη χωράφα πίσω, όχι. Σόρρυ
Κατά την παλαιολιθική εποχή ο άνθρωπος ασκούσε τη μαγεία της γονιμότητας.. ζωγράφιζε ζωα σε εγκυμοσύνη γιατί μ' αυτό τον τρόπο πίστευε ότι επηρέαζε τις γεννήσεις των ζώων για να χει φαγητό να φάει... αυτά μου θυμίζουν οι ακραιότητες περί θετικής σκέψης. Η θετική σκέψη έχει ωφέλη, αλλά δεν μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα. Και στην τελική άμα κάποιος άνθρωπος κάνει ρεϊκι, ας το κάνει επιτέλους με τη Μελίνα να δούμε αποτέλεσμα γιατί θεωρίες ξέρω κι εγώ να αναπτύσσω.

Ακριβώς αυτό.
΄Ολοι όσοι μου είπαν για διάφορους τέτοιους τρόπους εξεύρεσης της Μελίνας, μου έφεραν σαν παράδειγμα το πόσο σκεπτικιστές ήταν πριν δουν τα θετικά τους αποτελέσματα. Τότε γιατί δεν έγινε κάτι με το δικό μου το γατί;
Και να συμπληρώσω εδώ πως παρ' όλο που ένοιωθα από την πρώτη στιγμή τρομερή ανησυχία η οποία στην συνέχεια όσο δεν την έβρισκα αντικαταστάθηκε από φοβερή απόγνωση, έκανα όλα όσα έπρεπε να κάνω από το πρώτο λεπτό.
Με το που κατάλαβα πως δεν ήταν σπίτι, κατέβηκα κάτω και άρχισα να ψάχνω σε όλα τα πιθανά και απίθανα σημεία που θα μπορούσε να έχει κρυφτεί ή απλά να κάθεται. Αμέσως μετά ανέβηκα σπίτι και έβαλα αγγελία στο ίντερνετ, έβαλα στο facebook, εδώ στο mycat, αλλά και στο παρά τρίχα του Σκάι, στο αδέσποτο και σε διάφορα άλλα.
Στο μεταξύ είχα πάρει τηλέφωνο ήδη κάποια άτομα που πίστευα πως θα μπορούσαν να με βοηθήσουν στο ψάξιμο και από τα οποία μόνο μια φίλη ήρθε. Εφοδιάστηκα με φακό, κροκέτες, μια κονσέρβα της, την γατοφόρο για την περίπτωση που την βρω κάπου πιο μακρυά και δεν γίνεται να την φέρω πίσω αγκαλιά και ξεκίνησα να ψάχνω πάλι σε όλη την περιοχή ξεκινώντας από την γειτονιά μου, φωνάζοντας το όνομά της όσο πιο ήρεμα γίνεται για να μην την τρομάξω. Αυτό συνεχίστηκε όλη την νύχτα με μικρά διαλείμματα που ερχόμουν από το σπίτι για να δω μήπως υπάρχει κανένα νέο από τις δημοσιεύσεις που είχα κάνει και φυσικά για να κάνω καινούργιες σε όλο και περισσότερα μέρη. Και εννοείται για να φροντίσω τα υπόλοιπα γατιά μου και να δω αν είναι καλά μια και τα είχα όλα ανοιχτά για την περίπτωση που γυρίσει η Μελίνα να μπορέσει να μπει στο σπίτι.

Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό μου που και ο άντρας μου πάντα μου έλεγε πόσο τον εξέπληττε. Σε περιπτώσεις κρίσεως παρ' όλο που πανικοβαλλόμουν αφάνταστα και ανησυχούσα μέχρι αηδίας δημιουργώντας στο μυαλό μου τα πιο τρομακτικά σενάρια, στο πρακτικό κομμάτι ήμουν πάντα λες και με είχε εκπαιδεύσει κάποιος. Ακόμα και το βράδυ που πέθανε εκείνος, ενώ γενικά ήμουν απίστευτα τρελλαμένη (για να καταλάβετε ήμουν με ένα φανελάκι και το εσώρρουχο μέχρι που ήρθε το ασθενοφόρο και είχε παρελάσει κόσμος και κόσμος από το σπίτι αλλά εγώ δεν το είχα καταλάβει), στο πρακτικό κομμάτι ήμουν άψογη. Του έκανα καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση μέχρι που ήρθε το ασθενοφόρο, συνέχεια και χωρίς σταματημό. Του έχωνα στο στόμα ασπιρίνες και υπογλώσσια και κατά λάθος και από παραδρομή, κατάπια κι εγώ μερικά.
Βέβαια μέσα στο μυαλό μου γίνεται της κακομοίρας, πάντα και σε όλες τις περιπτώσεις αλλά τουλάχιστον αντιδρώ σωστά και αποτελεσματικά τις περισσότερες φορές.

Ειλικρινά δεν θέλω να προσβάλλω τις πεποιθήσεις κανενός, αλλά πάντα ήμουν αυτό που λένε ορθολογίστρια και πίστευα μόνο ότι μπορούσε να αποδειχθεί επιστημονικά. ΄Οταν όμως βρίσκεσαι στην κατάσταση απόγνωσης που ήμουν εγώ όταν έχασα την Μελίνα, πιάνεσαι από οτιδήποτε μπορεί να σου δώσει ελπίδα και μια λύτρωση. Γι' αυτό και δέχτηκα και το ρέικι και αστρολογικούς χάρτες και διάφορα άλλα και το μόνο που δεν έκανα ήταν να πάω σε καφετζού.
Και βέβαια για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε ο ορθολογικός τρόπος σκέψης μου μια και δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα και όλα αυτά που μου έλεγαν αποδείχτηκαν ανακριβή...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Nicole1987]

Να μην ακούς κανενα. Να κανεις οπως νιωθεις. Κανενας απο ολους αυτούς δεν σε νοιάζεται να σε βοηθήσει άρα και δεν εχουν δικαίωμα ουτε να σε κρίνουν ουτε και να σε κατηγορούν. Ας κρατήσουν τη γνωμη τους για τον εαυτο τους και οταν τους τυχει κατι παρόμοιο με καποιο αγαπημένο τους προσωπο τοτε σου λενε πως θα ειναι. Εχεις περασει τόσα και παρ´ολα αυτα εισαι δυνατή και στέκεσαι εκει να φροντιΣεις τα γατια σου και να ψάξεις και το Μελινακι σου. Πρεπει ομως να φροντισεις και τον εαυτο σου και να μην τον παραμελεις οσο δυσκολο και αν φαινεται. Δεν ξερω τι να σου πω...απλα προσεύχομαι να γυρίσει γιατι ξερω πως νιωθεις

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

Να μην ακούς κανενα. Να κανεις οπως νιωθεις. Κανενας απο ολους αυτούς δεν σε νοιάζεται να σε βοηθήσει άρα και δεν εχουν δικαίωμα ουτε να σε κρίνουν ουτε και να σε κατηγορούν. Ας κρατήσουν τη γνωμη τους για τον εαυτο τους και οταν τους τυχει κατι παρόμοιο με καποιο αγαπημένο τους προσωπο τοτε σου λενε πως θα ειναι. Εχεις περασει τόσα και παρ´ολα αυτα εισαι δυνατή και στέκεσαι εκει να φροντιΣεις τα γατια σου και να ψάξεις και το Μελινακι σου. Πρεπει ομως να φροντισεις και τον εαυτο σου και να μην τον παραμελεις οσο δυσκολο και αν φαινεται. Δεν ξερω τι να σου πω...απλα προσεύχομαι να γυρίσει γιατι ξερω πως νιωθεις

Σ' ευχαριστώ Nicole μου για τα καλά σου λόγια, δεν κάνω όμως τίποτα περισσότερο από αυτό που πρέπει να κάνω.

Και εδώ θα ήθελα να σταθώ σε ένα σημείο για να μην δημιουργούνται παρεξηγήσεις.
΄Οσον αφορά τους διάφορους τρόπους σκέψης και τα υπόλοιπα που σχολιάζουμε από χθες, θέλω να πω πως δεν κατηγορώ κανέναν. Και βέβαια δεν πιστέυω πως τα άτομα που μου πρότειναν αυτούς τους τρόπους, ότι δεν νοιάζονται γιατί για να μπουν στον κόπο να ασχοληθούν με την Μελίνα μου και με εμένα πάει να πει πως νοιάζονται και με το παραπάνω. Χρησιμοποίησαν αυτούς τους εναλλακτικούς τρόπους σκέψης και δράσης (συγνώμη για την ασάφεια αλλά δεν ξέρω πως λέγονται, θρησκείες δεν είναι σίγουρα, ίσως να είναι φιλοσοφίες ), μόνο και μόνο γιατί πιστεύουν σε αυτούς και ήταν κατά πάσα πιθανότητα σίγουροι πως θα βοηθούσαν και πως ίσως σε λίγες μέρες θα είχα την Μελίνα μου κοντά μου.
Αυτό δεν έγινε αλλά δεν αλλάζει τις καλές τους προθέσεις και τους ευχαριστώ ειλικρινά που προσπάθησαν να βοηθήσουν με τον τρόπο τους.

Οι μόνοι που με έχουν ενοχλήσει απίστευτα είναι αυτοί με τα αρνητικά σχόλια. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που μου έλεγε η μαμά μου "μεγάλη μπουκιά να τρως, μεγάλη κουβέντα να μην λες" και "ότι κοροιδεύεις το λούζεσαι" και θέλω να ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου να μην ζήσουν ποτέ τους τέτοιες καταστάσεις σαν αυτή που ζω εγώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Claire Rentfield]

΄Εφτιαξα καινούργια αφισσούλα για την Μελίνα μου γιατί κάποια από τα πράγματα που ανέφερε μπορεί και να μην ισχύουν πια. Για παράδειγμα μπορεί να έχουν βγει οι τριχούλες της εκεί που έγινε η στείρωση, οπότε αυτό το στοιχείο θα ήταν πια παραπλανητικό. Συν το ότι πρόσθεσα πως δίνω αμοιβή, ίσως και να βοηθήσει αυτό.
Η μόνη μου ελπίδα να ξαναβρώ την Μελίνα αν είναι ακόμα καλά και ζωντανή, είναι να έχει μεταφερθεί με κάποιο τρόπο σε άλλη περιοχή και να μην μπορεί να γυρίσει σπίτι μόνη της.

Θα ήθελα λοιπόν να παρακαλέσω κάτι όσους μπορούν να βοηθήσουν. ΄Οσοι έχετε εκτυπωτή και μελάνι και χαρτί εκτύπωσης εννοείται, αν μπορείτε να κατεβάσετε την φωτογραφία που θα βάλω με την καινούργια αφισσούλα και να την εκτυπώσετε σε μερικά αντίτυπα και να τα κολλήσετε στις περιοχές σας.
΄Οπως καταλαβαίνετε, είναι αδύνατον για έναν άνθρωπο μόνο του και χωρίς μέσον να αφισσοκολήσει όλη την Αττική... Εγώ ψάχνω ακόμα καθημερινά σε όσες περισσότερες γειτονιές του Κορυδαλλού μπορώ, έχω αφισσοκολήσει όλη την δική μου περιοχή και έχω φτάσει μέχρι Νίκαια και Αγία Βαρβάρα, που είναι οι γειτονικοί μας δήμοι.
Γι' αυτό θα ήταν μεγάλη βοήθεια αν μπορούσατε να κάνετε αυτό. Κολλήστε την κατά προτίμησιν σε κτηνιατρεία, pet shop και σε σημεία που γνωρίζετε πως ταίζουν αδέσποτες γατούλες ώστε να την δούν οι σωστοί άνθρωποι.

Ευχαριστώ προκαταβολικά όσους μπορέσουν να βοηθήσουν σε αυτό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Selina Kyle]

Η θεία μου μένει κοντά στο Χαλάνδρι στην Αθήνα. Θέλεις να της τυπώσω αφίσες και να της τες στείλω με την ξαδέρφη μου; Ή είναι πολύ μακριά από εκεί που είσαι εσύ..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.