Ενας μηνας περασε απο τοτε που παραλαβαμε τη μικρη Καζουμι.
Ως χαρακτηρας, ειναι απεριγραπτη. Κοιμαται σχεδον παντα κοντα μας/πανω μας, ειτε ειμαστε στο καναπε ειτε στο κρεβατι, ειναι απιστευτα χαδιαρα ριχνοντας μας κουτουλιες με το κεφαλακι της, ή πεφτει στο πλαι για να χαιδεψουμε τη κοιλιτσα της, γκρινιαζει αρκετα ως πολυ αποζητώντας παιχνιδι και χαδια, ειναι καθαρη και τακτικη με τη τουαλετα της και οταν ενεργοποιησει τη γουργουρομηχανη (συνηθως οταν νυσταζει) ειναι ολα τα λεφτα.
Το ΣΚ που μας περασε επρεπε να λειψουμε για δυο ημερες στο Βολο. Αφησαμε τη μικρη με μπολικο νερο, φαγητο και μπορουσαμε να τη παρακολουθουμε μεσα μιας ip camera. Οταν γυρισαμε ειλικρινα δεν πιστευαμε στα ματια μας. Η μικρη, εκτος του οτι με το που ανοιξαμε τη πορτα στεκοταν ακριβως πισω απο τη πορτα, εκδηλωσε απιστευτη χαρα οπου νιαουριζε και μας τριβοταν ταυτοχρονα για κανα 20λεπτο. Πιστευα πως οι γατες δεν μπορει να είναι συναισθηματικες ως ζωα και δεν μπορουν να δεθουν με τα ατομα που μενουν αλλα νομιζω πως εκανα λαθος.
Μακαρι να μεινει με τοσο καλο χαρακτηρα. Αλλα και μουλαρα να γινει, δεν πειραζει, θα την αγαπαμε.