Ο Freud μίλησε για στάδια ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης και όχι για σεξουαλική εξέλιξη του παιδιού. Αν δεχτούμε συλλήβδην την ψυχαναλυτική του θεωρία ως έγκυρη (γιατί ο Freud βασίστηκε μόνο στην έρευνα και την εμπειρία και όχι στο πείραμα, όπως κάποιοι μεταγενέστεροι ψυχαναλυτές), ακόμα και τότε θα πρέπει να διευκρινίσουμε πως συνδέει την έννοια "σεξουαλικότητα" με τη λίμπιντο, δηλαδή οτιδήποτε μπορεί να ικανοποιήσει το παιδί στις ηλικίες που αναφέρονται. Όταν μιλάει για το πρωκτικό στάδιο, για παράδειγμα, σε καμία περίπτωση δεν εννοεί ότι το παιδί διεγείρεται σεξουαλικά (με τη στενή έννοια του όρου) από την περιοχή του πρωκτού. Εννοεί ότι ικανοποιείται η λίμπιντό του, άρα αντλεί ευχαρίστηση, από την ικανότητά του να ελέγχει τους σφιγκτήρες του.
Άτομα που προσκολλώνται στο πρωκτικό στάδιο, υποστηρίζει ο Freud, ως ενήλικες έχουν την τάση να γίνονται συλλέκτες διαφόρων πραγμάτων. Πόση σχέση μπορεί να έχει αυτό με τη σεξουαλικότητα, όπως την εννοούμε εμείς σήμερα; Ελάχιστη.
Φυσικά και η σεξουαλική ταυτότητα του ανθρώπου αρχίζει να αναπτύσσεται από την παιδική του ηλικία. Είναι θέμα γονιδίων και επιρροής από το περιβάλλον. Φυσικά και ο αυνανισμός στην παιδική ηλικία -και αργότερα, κατά την άποψή μου- είναι φυσιολογικός (κάτι που δεν δεχόταν ο Freud, απλώς το περιέγραφε ως δεδομένο γεγονός). Αλλά αυτού του είδους οι ψυχαναλυτικές θεωρίες καλό θα είναι να αντιμετωπίζονται με μια επιφύλαξη και να μη συγχέονται οι έννοιές τους.