Αν δεν υπάρχει πλέον η απειροελάχιστη πιθανότητα να επιβιώσει από αυτή την τρομερή ασθένεια που τόσο άδικα χτύπησε το μικρό αγγελουδάκι σου,
πάρε όση δύναμη μπορείς, μάζεψε τα κομάτια σου και, προκειμένου να τη βλέπεις μέρα με τη μέρα να καταρρέει και να τυραννιέται, προχώρα στο μοιραίο βήμα

Σου το λέω χωρίς περιστροφές, έτσι απλά, ως παθούσα, από μια παρόμοια εμπειρία που είχα με το πρώτο μου γατί που μάζεψα απ'το δρόμο μόλις 2 μηνών ήταν δεν ήταν, το "ανέστησα, το αγάπησα..και ήταν, σαν τη δική σου, μόλις 4 μηνών.
Στην αρχή πονάει αβάσταχτα πολύ.. άργησα να συνέλθω, αλλά δεν μετάνοιωσα ούτε στιγμή για την απόφασή μου αυτή. Μόνο εκείνοι που έζησαν την εμπειρία μπορούν να το νιώσουν καλύτερα σε τι κατάσταση βρίσκεσαι αυτή την ώρα.
Και δεν έχει σημασία αν το γατάκι είναι ράτσας, από ποιά διασταύρωση προήλθε, πώς, γιατί, αν ήταν αδέσποτο, κοινό γατί... και, άσχετα με το τι θα κάνεις περαιτέρω, με τον ασυνείδητο έμπορο που σου την έδωσε (έτερον εκάτερον),
ψυχούλες είναι όλες και,σε διαβεβαιώ, ο πόνος είναι ίδιος



Σφίξε τα δόντια λοιπόν και κουράγιο. Είμαστε στο πλάϊ σου, όποτε νοιώσεις την ανάγκη να μοιραστείς την αγωνία, τις σκέψεις σου, ακόμα και την οργή σου μαζί μας.