Αντίο αγαπημένο μου Μαράκι

[LIFE]

Δικιο εχεις αλλά κανω οτι μπορώ. Γι αυτο και κανω τον καραγκιωζη. Προσπαθω παρα πολύ αλλα ειμαι ανθρωπος με πολύ δυνατα αισθηματα και οχι ρομποτακι, δυστυχώς. Αν με δεις με το παιδί δεν καταλαβαίνεις οτι κατι εχω. Αρα κανω καλή δουλεια εκει περα. Οταν ομως κοιμάται μπορώ να αισθανομαι ελεύθερα. Δεν ήταν μια φίλη. Αδελφή μου ήταν...

Εχω απλα περασει δυσκολες προσωπικες στιγμες ,οταν ειχα τα διδυμα μωρα,τοτε ελεγα μωρα ειναι δεν καταλαβαινουν,αλλα με τον καιρο καταλαβα οτι τους εκανα κακο..Ευτυχως μετα αποφασισα να μην ξανακανω το ιδιο λαθος,,το καλοκαιρι την ημερα ου εμπαινε ο πατερας μου στο νοσοκομειο 2 μερες πριν την επεμβαση,εγω δεν πηγα-βρισκομουν στο σχολειο και ετοιμαζα την τελευταια γιορτη της χρονιας για τα παιδια ,γελουσα και επαιζα μαζι τους και το βραδυ τους πηγα παιδοτοπο..μεσα μου εκλαιγα,αλλα μπροστα τους τιποτα...Δεν λεω οτι ειναι ευκολο,χαλια ειναι απλα μεσα απο το οπαιδι και για το παιδι βρες το κουραγιο για να μετριασεις λιγο την κατασταση..παντως αν θελεις να μιλησεις σε καποιον ειμαι στη διαθεση σου,οποτε μου το ζητησεις θα σου στειλω το κινητο μου με πμ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Σε ευχαριστω Γιασμίν.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[LIFE]

Θα διαφωνησω καθετα και οριζοντια λαιφ μου, τα παιδια μυριζονται τις "ψευτικες στασεις" και ειναι καλυτερα να εισαι τιμιος με αυτα λεγοντας τους οτι ειναι κατι πολυ φυσιολογικο να λυπασαι και θα περασει οταν ερθει η ωρα του, μεσα στη ζωη ειναι ολα. Μπορει κανεις να απομονωνεται δεν χρειαζεται να κλαιει συνεχεια μπροστα τους αλλα σε καμμια περιπτωση να μην κρυβει την πραγματικοτητα. Ειναι πανεξυπνα και οι ζημιες που προκαλουνται κρυβοντας ειναι πιο βαθιες και πιο δυσκολες να θεραπευτουν. Εξαρταται παντα βεβαια με τον τροπο του καθενα πραγμα πολυ βασικο.

Σε σχεση με τα μωρακια ισχυει το ιδιο σαφεστατα ειναι λογος να ζει κανεις και αυτα τον κρατανε καποιες ωρες σε λειτουργικη κατασταση με τις αναγκες τους, αλλα καλο ειναι να αφηνει κανεις την λυπη να τον πλυμυριζει χωρις να την φοβαται γιατι ετσι θα κανει τον κυκλο της και θα περασει. Απλα ενα μωρακι θα εχει μια μαμα θλιμμενη για καποιον καιρο, αλλα σιγα σιγα θα φευγει αυτο και σιγουρα τις στιγμες που ειναι αγγαλια αισθανεται και την στοργη της.

Αντιθετα μια κρυφα καταπιεσμενα καταθλιπτικη μαμα που δεν αφηνει τα συναισθηματα της να βγουνε εξω ουτε τα δεχεται νομιζει μεν οτι κανει το σωστο, αλλα οι επιδρασεις ασυνειδητα ειναι πολυ χειροτερες μεσα απο τα βλεμματα, την αφη, το περιεργο ανχωμενο πιασιμο η την αισθηση οτι το μωρο ειναι βαρος και χρειαζεται να ασχοληθει με αυτο ενω η επιθυμια της ειναι να πενθησει η να σκεφτεται αυτον που πεθανε. Τα μωρα τα πιανουν στον αερα αυτα και γινονται πολυ ανυσηχα πολυ υπερδιεγερμενα ισως και με ψυχοσωματικα.

Η πραγματικοτητα ειναι πολλες φορες επωδυνη και το να το κρυβει κανεις απο τον εαυτο του και τους αλλους τα κανει τρεις φορες χειροτερα μακροπροθεσμα και το χειροτερο ειναι οτι ατομα που κρυβουν εχουν μαθει τοσο καλα να το κανουν που οταν τα παιδια τους μεγαλωνουν και τους λενε "ξερεις? καταλαβαινα οτι ειχες κατι τοτε αλλα δε το ελεγες" εξακολουθουν να λενε οτι "μπα ιδεα σου ειναι" και το παιδι νιωθει και τοτε και τωρα συνχυση με πολυ ασχημα αποτελεσματα για την ψυχικη του υγεια. Αλλα ο γονιος δεν το αντιλαμβανεται.

Αντιθετα μια ωριμη μητερα που δεχεται το πενθος θα λυπηθει θα κλαψει θα πλανταξει θα το χειριστει σαν ενηλικο δικο της θεμα, ισως ζητησει και βοηθεια αν δει οτι δεν το αντεχει μονη της και θα πηγαινει ξαλαφρωμενη στο παιδι της και θα αντλει απο αυτο ενεργεια και εκεινο απο αυτην γιατι θα υπαρχει χωρος μεσα της δεν θα ειναι γεματη καταπιεσμενα συναισθηματα.

στα μωρα δεν μπορεις να εξηγησεις τιποτα ομως,σε μεγαλυτερα παιδια ναι..αλλα και παλι δεν πρεπει το προβλημα σου να παραμερισει την φροντιδα σου για το παιδι..λυπαμαι που θα στο πω,αλλα καμμια φορα η προσωπικη πειρα πανω σε ενα θεμα ειναι διαφορετικη απο διαφορες θεωρειες

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[LIFE]

Και ζηταω συγνωμη απο την Ολγα αν νομιζει οτι την αγχωσα παραπανω-δεν θελω να πω κατι αλλο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Οχι μωρέ, ξερω οτι εχεις καλή πρόθεση και ετσι κι αλλιως δεν θα αλλαζα το πως νιωθω επειδή καποιος μου το ειπε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Δεν ειναι απο θεωρειες αυτα που λεω λαιφ, τα εχω δει να συμβαινουν μπροστα μου και τα εχω νιωσει, αλλιως δεν θα ηταν παρα αερολογιες κα θα το καταλαβεινε κανεις.

Το θεμα ειναι ο τροπος και το τι ακριβως εννοεις ( δυσκολο να περιγραφει με λεξεις αυτο το τοσο βαθυ σναισθημα του πονου).
Φυσικα δεν γινεται να εισαι λυπημενη και να εξαφανιζονται ολα απο μεσα σου φυσικα οταν εισαι με το μωρο σου μερικες στιγμες θα αφαιρεισαι απλα οταν απο πανω προσπαθεις να φανεις τελεια με αυτα που αποκαλεις καραγκιοζηλικια δηλαδη να μην καταλαβουνε τιποτα, εκεινη τη στιγμη μπορει να μην αντιδρουν αλλα αυτο δεν πα να πει οτι δεν εχουν καταλαβει. Εχω δει απιστευτες ζημιες σε ενηλικους απο τετοια συμπεριφορα σε πενθος απο μαμαδες τους.

Δεν ξερω εαν ηταν οντως αυτο που εκανες εσυ, γιατι αυτα απο εδω, η μεσω γραπτου λογου δεν μπορουν να διαπιστωθουν γενικα μιλαμε, αλλα η εμπειρια μου και με μεγαλους και με μωρα λεει οτι μπορεις πολυ καλα να επικοινωνησεις με το μωρο με την γλωσσα του σωματος σου στην οποια ειναι απιστευτα ευαισθητο και γι αυτο αντιδραει με την υπερκινητικοτητα οταν το κραταει καποιος παρα πολυ στεναχωρεμενος που το μυαλο του ειναι αλλου ( σε περιπτωση βαρειας μελανχολιας πχ) η οταν το κραταει καποιος που ειναι στεναχωρημενος μεσα του αλλα θεωρει οτι δεν πρεπει να φαινεται καθολου εξω του ( αποτελεσμα χωρις να το καταλαβαινει η φωνη του και το αγιγμα του μεταδιδουν μυνηματα στο μωρο, που ουτε καν τα παιρνει χαμπαρι).

Σιγουρα εχεις περασει κι εσυ καποια πραγματα και ανυσηχεις μηπως παραμελησει το μωρο της αλλα δεν νομιζω οτι τιθεται θεμα ειναι κυριως θεμα του ποσο αντεχει ο καθε ανθρωπος ξεχωριστα τον πονο τι σημασια εχει γι αυτον και πως τον χειριζεται στην προσωπικη του ζωη το τι συνεπειες εχει.. και παλι ξανατονιζω δεν ειπαμε να ειναι κανεις οπως στο εργο με το Χιουγκ Γραντ "το αγορι" που η μανα του εκλειγε συνεχεια μεεναν τελειως παθητικο τροπο μπροστα του και δεντο φροντιζε γιατι παρατουσε τα κελλογκς γαι να κλαψει.. εκει ειναι παθολογικη η κατασταση γιατι γινονταν συνεχεια( στον καθενα οι πρωτες μερες ειναι πρακτικα δυσκολες στα απλα πραγματα). Το βασικο δεν ειναι να εισαι εκει ειναι με ποιον τροπο εισαι εκει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[LIFE]

Οχι μωρέ, ξερω οτι εχεις καλή πρόθεση και ετσι κι αλλιως δεν θα αλλαζα το πως νιωθω επειδή καποιος μου το ειπε.

Μαλλον δεν καταλαβες,,δεν ειπα οτι αδικα νιωθεις οπως νιωθεις..εδω εγω μαλωσα με την φιλη μου και κοντεψα να σαλταρω,ειμαι κι εγω παρα πολυ ευαισθητος ανθρωπος-απλα ηθελα να σου μεταφερω δικες μου εμπειριες,,οταν ηταν πολυ μικρα τα παιδια μου και δεν μπορουσα να τους εξηγησω τι συμβαινει οταν ειχα καποιο προβλημα,αλλα εγω βρισκομουν σε εντονο στρες και μπροστα τους,αυτο τους επηρεαζε και τα εκανε να εχουν κι αυτα εντονη νευρικοτητα εκεινες τις μερες..Απο την αλλη τωρα που μεγαλωσαν,μπορει να καθομαι να τους μιλαω για καποιο προβλημα μου ,να ζηταω την κατανοηση τους για καποιες μερες,αλλα ποτε δεν βαζω το προβλημα πανω απο τον χρονο που αφιερωνω στα παιδια και προσπαθω να ειμαι οσο το δυνατον πιο ευχαριστη μπροστα τους ,γιατι απλα δεν θελω να τους στεναχωρω με τα δικα μου,μετα μπορει να κοιμηθουν και εγω να κλαιω αλλα δεν μου αρεσει μπροστα τους,..συγνωμη και παλι απλα το μονο που ηθελα ειναι να επικεντρωσεις ολο σου το ειναι στο παιδι,γιατι ετσι ισως και εσυ βοηθηθεις να συνελθεις γρηγοροτερα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Εγώ ειπα οτι κανω τον Καραγκιωζη. Ας λήξει εδώ η διαφωνία, το ποστ ειναι για το Μαράκι μου, παιδια. Σας ευχαριστώ οπως και ναχει

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Δεν ειναι σοβαρη η διαφωνια μας καλε απλα και οι δυο θελουν αν βοηθησουν με τον τροπο τους με την λαιφ γνωριζομαστε κι εξω δεν υπαρχει παρεξηγηση.. πλα εδω φαοινονται καπως τα πραγματα οταν τα γραφεις εσυ παρε οτι σου ταιριαζει απο οσα ειπαμε κι οτι σε βοηθαει πιο πολυ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Το τελευταίο που περιμενα και η Μαρία ήταν να γίνει ήταν θέμα στο my cat. Καλα που ηξερε ποσο το αγαπαω. Σας ηξερε απο φωτο. Τώρα την ξερετε κι εσεις.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Οτι και να λεμε ειναι ζορι...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[χριστινα]

Λυπάμαι καλή μου........
Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως με το καιρό, δεν θα ξεχάσεις, δεν θα σταματησεις να πονάς για τη φίλη σου, πάντα θα σου λείπει..... αλλά όσο κι αν δεν με πιστευείς θα νιώσεις καλύτερα. Είναι πολύ νωρίς ακόμη. Βιώνεις το πένθος σου σε όλη την έκτασή του και είμαι σίγουρη πως είναι απερίγραπτη η ένταση και το μέγεθος. Προς το παρόν μόνο αυτό μπορεί να γίνει. Μη σκέφτεσαι το μέλλον σε αυτη τη φάση Όλγα μου. Μόνο το σήμερα και τη κάθε μέρα όπως έρχεται.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Mia_m]

Ακριβώς,ζήσε τη στιγμή μόνο. Αργά ή γρήγορα θα περάσει ο πόνος

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ladycat]

Δεν ηθελα ποτε να νιωσεις αυτο το συναισθημα αυτο το πονο το σφιξιμο στην καρδια ειμαστε πλαι σου για οτι θες οπως σου ειπα σε νιωθω αφανταστα κ ειδικα το αγορι της εκεινος που πρεπει τωρα να τραβηξει το λουκι της μοναξιας κ του στρατου που ειναι αβασταχη η μοναξια οταν ξερεις οτι δεν ειναι εκεινη εκει να σου ζεστανει με το χαμογελο της την αδεια σου δεν ειναι εκεινη εκει για να μοιραστεις αυτα που περνας θελει πολυ κουραγιο κ να μαζεψει τα κομματια του για να περασουν οι 12 μηνες πες του καλο κουραγιο κ ο πονος γλυκαινει με το καιρο ο πονος γινετε μια γλυκια θυμιση κ μια μονιμη θεση στην καρδια του που θα ειναι ξεχωριστη παντα για το μαρακι

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Όλγα Veggie]

Σας ευχαριστώ όλους για τη συμπαράσταση. Τώρα αντεχω κάπως. Οταν έρθει η πραγματικότητα να με ξυπνήσει τότε...
Πως γυρίζω στη δουλεια τα Χριστούγεννα χωρίς εκείνη εκεί; Oι αναμνησεις θα στοιχιώσουν τη ζωή μου. Ηδη εχει αρχίσει... Θα πάρω την καρέκλα της οταν γυρίσω...
Φαινεται πάνω της τι άνθρωπος ήταν. Γιατί; Και να ζουν τα καθάρματα... Θελω να γίνω κακια, να μην πεθάνω ποτέ...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Αχ Όλγα μου.............

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.