Ευτυχως με καταλαβαινετε και δεν με περνατε για μουρλη



Ετσι εκανα κ με τα παιδια μου..Τα πρωτα χρονια συνεχεια αγχος,με ενα τηλεφωνο στο αφτι κ συνεχεια μιλουσα με την παιδιατρο.Μετα,με την εμπειρια κτλ αρχισα να ηρεμω κ καποια πραγματα τα αντιμετωπιζα με μεγαλυτερη ψυχραιμια.Τωρα με βλεπει η Μενια κ μου λεει πως παντα ξερω τι εχουν τα παιδια,πανω κατω τι αντιμετωπιση θελει κ πως εχω χαλαρωσει πολυ...Αφου καμμια φορα της λεω απο το τηλεφωνο ποιος εχει,τι κ τι θεραπεια χρειαζεται κ οταν μετα λιγη ωρα παμε να τους δει...ειναι οντως ετσι.
Ετσι μαλλον συμβαινει κ με τα γατακια μου.Ειμαι απειρη σε αυτες τις διαδικασιες κ φοβαμαι ισως παραπανω απο καποιους

Αλλα οτι τα λατρευω ,τα λατρευω..αυτο δεν αλλαζει
