Λοιπόν Αννα μου θύμησες ένα σκηνικό που μοιάζει περισσότερο με την εκδίκηση της γάτας.
Πριν από 2 εβδομάδες ήμουν στην Ικαρία και στην παρέα μου ήταν ένας απείρου βάθους καραγκιόζης ο οποίος έλεγε ότι δεν συμπαθει της γάτες. Το δικαιολογούσε ως αλεργία στις γάτες και φοβία στις ενέσεις τις οποιες θα επρεπε να του κανουν σε περίπτωση ανάγκης.

Όταν λοιπόν έβλεπε καμια γάτα όπου και να ήμασταν έκανε δυνατους θορυβους, έσπρωχνε το τραπέζι ή καποια καρέκλα προκειμενου να τρομάξει το γατί. Οκ λέω, μέχρι εκεί δεν με πειράζει τόσο.

Σε συζητήσεις μας βέβαια ρίξαμε παμπολους καβγάδες μέχρι που ένα βράδυ τον διαολόστειλα και σηκώθηκα και έφυγα.

Η δικαίωση που σας λέω ήρθε όταν εκείνος συνέχισε τις διακοπές του με τον ξαδελφό μου στα Χανια. Στο σπίτι του θείου μου στο οποίο μείναν ήταν και οι δικοί μου και μου μετέφεραν την κατάσταση όπως έγινε.
Ο θείος μου, όπως και όλο μου το σόι, είναι φανατικά γατόφιλοι. Ο θείος μου έχει στο σπίτι του από 10 μέχρι 15 γατια -ανάλογα με τα αδέσποτα- τα οποία είναι μεσα και έξω απο το σπίτι και κατά την παραμονη του καραγκιόζη ήταν όλη την ωρα παντου!
Μέσα στο σπίτι, έξω από το σπίτι, αναμεσα στα πόδια τους, πανω στις καρέκλες ΠΑΝΤΟΥ!!!


Και βέβαια ο καραγκιόζης ουτε κουβέντα.

Το πόσο το χάρηκα δεν λέγεται!
