Ε, φυσικό, είναι Ολγάκι, αφού σου "ρίχνω" και στα χρόνια γενικώς!!!!!
Πάντως εγώ έχω κάμποσους φίλους χορτοφάγους, γι' αυτό δεν έχω νιώσει τη "μοναξιά" σε αυτό τον τομέα, όπως εσύ. Ανάμεσά τους είναι και ένα ζευγάρι με παιδιά, και μου άρεσε πολύ ο τρόπος που χειρίστηκαν το θέμα. Στο σπίτι μαγείρευαν μόνο χορτοφαγικά, όμως τα παιδιά δεν ένιωσαν ποτέ υποχρεωμένα να γίνουν χορτοφάγοι (όταν οι γονείς έγιναν χορτοφάγοι, τα παιδιά ήταν 5 και 15 χρόνων). Σαββατοκύριακα στις γιαγιάδες έτρωγαν όσο κρέας ήθελαν, όταν έβγαιναν οικογενειακά για φαγητό έξω, τα παιδιά παράγγελναν ό,τι ήθελαν, ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΧΕΣ, χωρίς να νιώθουν ότι αν φάνε κρέας θα δυσαρεστήσουν τους γονείς τους. Σήμερα έχουν μεγαλώσει πια. Έχουν επιλέξει να μη γίνουν χορτοφάγοι και τρώνε κρέας, χωρίς όμως να το θεωρούν "βασικό" στοιχείο κάθε γεύματος.