Σαν γνήσια κεραμιδόγατα που είμαι, είπα να δείξω τα προσόντα μου στη μαμά σήμερα...

Έτσι το έσκασα από το σπίτι και εκείνη φοβήθηκε και άρχισε να με φωνάζει από την ταράτσα.
Μου βγήκε ξυνό όμως και γρήγορα κατάλαβα ότι εκεί που είχα σκαρφαλώσει ( σε μπαλκόνι σε άλλο σπίτι), δεν μπορούσα να κατέβω και έτσι άρχισα να κλαίω

μήπως και με πάρει η μαμά μου. Όμως δεν έφτανε και μέχρι να φέρει κάτι μακριά ξύλα για να πατήσω, ...εγώ την έκανα από την άλλη πλευρά για να μην την κουράζω, αλλά είχε όλο σπίτια και βρέθηκα στο εξωτερικό γκαράζ μιας πολυκατοικίας σε άλλον δρόμο.

Κι ενώ είχα πανικοβληθεί γιατί δεν ήξερα που ήμουν, τσουπ σκάει μύτη η μαμά μου τρομαγμένη και έτρεξε να με πάρει αγκαλιά.

Εγώ όμως δεν ήθελα να της δείξω ότι φοβάμαι και άρχισα να παίρνω το δρόμο της επιστροφής από όπου πήγα εκεί. Αλλά η μαμά δεν με άφησε!!!



Και δεν ξέρω το γιατί.

Με πήρε αγκαλιά, άρχισε να με φιλάει ( φτάνει με κάτσιασες της έλεγα

, αλλά εκείνη συνέχιζε...

) και με πήγε σπίτι από άλλο δρόμο που δεν ήξερα, παρ΄όλο που διαμαρτυρόμουν να με αφήσει κάτω μόνη μου.
Ρεζίλι με έκανε.

Κοτζάμ γάτα και δεν με άφηνε να περπατήσω...τι θα λέει ο κόσμος...

Εγώ πως θα δείξω τα προσόντα μου και τι μπορώ να κάνω, ε; Όχι έγω άδικο, πείτε μου...
