Δεν είναι ασφαλή τα ζωάκια μας στις αυλές, υπάρχουν φόλες και αυτοκίνητα.
Λύση: να τα κρατήσουμε μέσα στο σπίτι. Αν θέλουν να βγουν έξω, απλά να τους το απαγορεύσουμε ή, σε περίπτωση που επιμένουν, να τα βγάζουμε με λουράκι.
Δεν κάνει να τρώνε ποντίκια γιατί έχουν αρρώστειες, ούτε πουλάκια, γιατί είναι κρίμα, ούτε κατσαρίδες, επειδή είναι αηδιαστικές.
Λύση: να τα ταϊζουμε μόνο κονσέρβες ή ξηρά τροφή.
Δεν πρέπει η συμπεριφορά τους να τα οδηγεί να το σκάσουν, αλλά ούτε και πρέπει να έχουν 'περίεργες' αντιδράσεις την περίοδο του οίστρου. Επιπλέον, δεν πρέπει να γεννηθούν και άλλα ζωάκια που θα καταλήξουν στο δρόμο να κινδυνεύουν από φόλες και αυτοκίνητα, να τρώνε ποντίκια και να πεθαίνουν από αρρώστειες.
Λύση: πρέπει να στειρώνουμε τα γατάκια μας, εκτός και αν είναι σίγουρο ότι οι απόγονοί τους θα βρουν σπίτι και θα έχουν μια ασφαλη, προστατευμένη ζωή (πιο πιθανό να συμβεί αν είναι ράτσας). Κι ας στειρώσουμε και τα αδέσποτα, για να μην γεννηθούν και άλλα στους δρόμους. Γιατί καλύτερα να μη γεννηθούν ποτέ, καλύτερα να μην υπάρχουν αδέσποτες γάτες πουθενά (γιατί όλες υποφέρουν και όλες είναι άρρωστες), αφού είναι 100% σίγουρο ότι ένα γατάκι που γεννιέται στο δρόμο δεν μπορεί ποτέ να νιώσει ούτε μία στιγμή ευτυχίας, χωρίς έναν άνθρωπο να το προστατεύει.
Δεν πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να μας πονάνε, ακόμα και αν το κάνουν κατά λάθος, ενώ παίζουν.
Λύση: να τους αφαιρέσουμε τα νύχια (μαζί με ένα μέρος του κοκκάλου του δαχτύλου).
Κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, επειδή ακριβώς τα αγαπάμε πολύ, το αντιμετωπίζουμε με ανθρώπινα κριτήρια. Όλες οι παραπάνω λύσεις έχουν τη ρίζα τους στην ανθρωπιά μας, στο γεγονός ότι θέλουμε να βοηθήσουμε τα ζώα αυτά, και να τα προστατεύσουμε όσο πιο πολύ μπορούμε.
Ξεχνάμε όμως ότι οι φίλοι μας, αν και είναι ζώα, (ή μάλλον, ακριβώς επειδή είναι ζώα), έχουν το δικαίωμα να ορίζουν τη ζωούλα τους όπως τους προγραμμάτισε η 'μαμά φύση', κι εμείς, από τη μεριά μας, οφείλουμε να τη σεβαστούμε. Όσο κι αν τα αγαπάμε, όσο πιο πολύ τα απομακρύνουμε από τη φύση τους, τόσο πιο μεγάλο κακό τους κάνουμε, κατά τη γνώμη μου.
Ο καθένας από εμάς θέτει τα όρια αυτής της απομάκρυνσης από τη φύση για τον εαυτό του και το ζωάκι του. Απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος θα μπορούσε να θελήσει ποτέ να κατακρεουργήσει μια γάτα για να μην τον γραντζουνίσει...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
