Φλώρα μου μακάρι! Έχω σκάσει σήμερα, απλώς φοβάμαι μήπως έκανα τραγικό λάθος και η Κοκό δεν το ξεπεράσει ποτέ. Αύριο κλείνουμε 1 μήνα εμείς, βελτίωση υπάρχει οπωσδήποτε, ειδικά ο Άππα είναι ήρεμος, το πρωί έρχεται στο κρεβάτι και λιώνει στου γουργουριτό στα πόδια μου και κάνει τούμπες, αλλά η Κοκό η κακομοίρα είναι μέσα στα νεύρα. Μιλάμε νεύρα, δεν την έχω ξαναδεί έτσι. Και κατανοεί ότι με πονάει και ότι θυμώνω και εγώ και στεναχωριέμαι, γιατί τη βλέπω μετά μαζεύεται και ξαπλώνει στα μαξιλάρια, αλλά δε σταματάει την επίθεση και τα γριλίσματα. Εννοείται θα κάνω και άλλο υπομονή, απλώς σήμερα έχω απογοητευτεί πλήρως και δε μπορώ να σταματήσω να νοιώθω απαίσια και υπεύθυνη για την άσχημη ψυχολογία της Κοκός. Είναι πολύ δύσκολα. Η εμπειρία είναι πολύτιμη, αλλά δεν παύω να πιστεύω πως η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική σε πολλά επίπεδα, όπως και στις ανθρώπινες σχέσεις. Υπομονή όντως χρειάζεται, απλώς σήμερα είναι δύσκολη μέρα. Ελπίζω να ηρεμήσει και η Κοκό και να ησυχάσω και εγώ. Το feliway παρεμπιπτόντως λες και δεν υπάρχει...