καλησπερα παιδια...
σας ομιλεί η νυσταγμένη μαμά των παιδιών...
μετά από τρείς γάτες έχω να σας ενημερώσω για κάτι....
στην πρώτη γάτα (βλέπε πρίνς) είχα μία δυσκολία στο να βγώ από το σπίτι. λυπόμουν το μοναχό γατάκι. λυπόμουν να το αφήσω μόνο του....
του πήρα δεύτερη γατούλα για παρέα... και ξαφνικά άρχισα να μην έχω ιδιαίτερα πολύ χρόνο αλλά οκ... μου άρεσε...

δύο γάτες
με τον τρίτο γάτο τα πράγματα γίναν δύσκολα... δεν έχω χρόνο να ξύσω τη μύτη μου... μονίμως κατι μένει άφτιαχτο... δεν καταλαβαίνουν ότι θέλω να έχω καθαρό σπίτι... από τη μία καθαρίζω από την άλλη λερώνουν.....
συνειδητοποίησα ότι ο χρόνος που χρειάζομαι για χτένισμα δεν τριαπλασιάστηκε απλώς (μικρό το κακό θα ήταν) αλλά υπέρ πολλαπλασιάστηκε γιατί όταν χτενίζω τον ένα γάτο ο άλλος του ορμάει... όταν δε χτενίζω τη ρέινα μου ορμάνε και οι δύο να την αφήσω ήσυχη....
το βασικό μου πρόβλημα είναι όταν ετοιμάζομαι για ύπνο... πρίν καν βάλω πυζάμες έχει ανέβει το πριν πρίν στο κρεβάτι μου.... έχει πιάσει θέση δίπλα από το μαξιλάρι μου... στο σεντόνι παρακαλώ... η ρέινα ανεβαίνει στη μέση του παπλώματος και ο πάρης περιφέρεται...
πείτε μου λοιπόν πώς θα έχω εγω προσωπική ζωή με τρείς αδιάκριτες γάτες...... δεν μετακινούνται ούτε χιλιοστό... εκεί που ξάπλωσαν εκεί μένουν μέχρι να ξανα σηκωθούν... βρε να τις σπρώχνεις τπτ... αν τις παραμερήσουμε λίγο ξανάρχονται και ξαναξαπλώνουν κουνώντας την ουρά με δύναμη..... προσωπική ζωή μηδέν.... δεν μας αφήνει η ρέινα που θέλει να ξαπλώνει ανάμεσά μας...
και όταν με τα πολλά κοιμηθούμε και κατα λάθος οι γάτες πεινάνε αρχίζουν και κόβουν βόλτες πάνω μας.... πηδάνε... νιαουρίζουν... μας δίνουν κουτουλιές... κλπ....
σορρύ για το νήμα... αλλά να σας πώ τον πόνο μου...