Τις τελευταίες μέρες νιώθω ξαφνικά συναισθήματα ξεχασμένα.. Θυμό, λύπη, ενοχές, απογοήτευση και ξανά πόνο, αγανάκτηση!!
Θυμό γιατί στην πατρίδα της Δημοκρατίας στερούν βασικά δικαιώματα από τους πολίτες αυτής της χώρας, δικαίωμα σε ίσες ευκαιρίες, στην δωρεάν υγεία, παιδεία, δικαίωμα στο να ονειρευόμαστε για ένα καλύτερο αύριο..
Λύπη για τη μάνα που παρέλαβε ένα νεκρό παιδί, δολοφονημένο από έναν κρατικό λειτουργό, δολοφονημένο από το ίδιο το κράτος..
Ενοχές για το βόλεμα μας, για την δημοσιουπαλληλίστικη συμπεριφορά μας, ΟΛΩΝ ΜΑΣ. Ενοχές για την νοοτροπία του ωχ αδελφέ, του κακού συμπολίτη που με βρίζει επειδή του κορνάρω για παράβαση του κόκκινου, ενοχές γιατί βολεύτηκα και εγώ στον καναπέ, γιατί φοβάμαι να βγω και να απαιτήσω για τη ζωή μου, για τη ζωή του κάθε αγέννητου παιδιού..
Απογοήτευση γιατί εγώ, εσύ,εμείς, η γενειά των καταλήψεων του 1990 η γενειά των 30και κάτι ξεχάσαμε τις πορείες, τα ματ που μας κυνηγούσαν στην ομόνοια το Γενάρη του 1991 και τώρα θυμώνουμε για τις σπασμένες βιτρίνες (συμπάσχω, αλλά τουλάχιστον είναι ασφαλισμένα τα καταστήματα, και εν πάση περιπτώσει δεν έθαψαν το παιδί τους!!) και σπρώχνουμε την εικόνα του νεκρού στο υποσυνείδιτο, όπως σπρώξαμε και απωθήσαμε την εικόνα του νεκρού Καλτεζη (αν θυμαμαι το όνομα καλά,) 15χρόνια πριν από σφαίρα αστυνομικού....
Πόνο, πιο πολύ νιώθω πόνο. Για όλους τους Έλληνες, που στεναχωρηθηκαμε για την παραλίγο καταστροφή της βιβλιοθήκης, χα χα μα πόση υποκρισία.. πόσοι άραγε έχουν πάει στη βιβλιοθήκη? πόνο για την κατάντια ενός λαού με τεράστια ιστορία στη δημιουργία του πολιτισμού, είμασταν το λίνκο του πολιτισμού και καταντήσαμε μικρά ανθρωπάκια κρυμμένα και τρομαγμένα..
Αγανάκτηση γιατί θέλω πίσω τη χώρα μου, θέλω να βγαίνω βόλτα χωρίς να φοβάμε στη γειτονία μου (Π.Φάληρο), αγανάκτηση γιατί ένα παιδί δολοφονήθηκε από έναν αξιολύπητο μη εξελιγμένο πίθηκο και κανείς δεν παραιτήθηκε.
Αν ο Σοφοκλής, ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης είχαν αφήσει διαθήκη, θα μας είχαν αποκληρώσει όλους εμάς τους νεοέλληνες και θα άφηναν αλλού την Ακρόπολη..
Συγνώμη αν γίνομαι μελό, αλλά αυτές τις μέρες έτσι νιώθω, μη με παρεξηγήσετε