Προσπάθησα να διαβάσω όλα τα ποστς, αλλά δεν τα πολυ-καταφερα. Αυτά με τις αντιπαραθέσεις τα προσπέρασα
Αναρωτιέμαι αν ο φατσούλης μας ήταν ο μόνος γάτος τελικά που δεν ήταν στειρωμένος και (έδειχνε) να μην τον ενοχλεί.
Δεν θέλαμε με τίποτα να τον στειρώσουμε, δεν το αντέχαμε για διάφορους λόγους. Του είχαμε φέρει μια φιλενάδα σπίτι να ζευγαρώσει αλλά μπααα...δεν του καθόταν η άτιμη.
Την είχαμε σπίτι μας σχεδόν έναν μήνα. Κάποια στιγμή βαρέθηκε και εκείνος και απλά την αγνούσε.
Δεν ξαναπροσπαθήσαμε έκτοτε. Αλλά ούτε φώναζε, ούτε είχε τάσεις φυγής, ούτε ψέκαζε ιδιαίτερα (το έκανε κάποιες φορές αλλά όχι συχνά).
Γενικώς δεν μας έδωσε ποτέ την αίσθηση ενός γάτου που υποφέρει. Μα ποτέ. Ούτε κατά διάνοια. Είχε πάντα τα κέφια του για παιχνίδι, κοιμόταν με μας μια χαρά, έτρωγε κανονικότατα. Καμία ένδειξη. Και άψογος και στην υγεία του. Δεν είχε αρρωστήσει ποτέ.
Ρώτησα τότε τον γιατρό και μου είπε πως τα περσίας είναι γενικώς γατιά λίγο τεμπέλικα στον τομέα αυτό. Και "έφυγε" με τα όλα του τελικά ο φατσούλης. Και να είμαι ειλικρινής χαίρομαι γι'αυτό.
Από αυτά που διαβάζω όμως μάλλον ήταν η εξαίρεση.
Να σημειωθεί σαφώς πως δεν έβγαινε ποτέ από το σπίτι, οπότε δεν έπαιζε σενάριο του να ζευγαρώσει με κάποια αδέσποτη γατούλα.
Σε αντίθεση με τον φάτσα, η 1η μου γάτα (θηλυκιά) έκανε σαν τρελή όταν είχε οίστρο. Είχε κάνει μέχρι και πύον στη μήτρα η γλυκιά μου.
Την στειρώσαμε τελικά. Ήταν μονόδρομος. Έκλαιγε, φώναζε και μας έδειχνε έντονα πόσο πονούσε και υπέφερε. Οπότε τότε δεν το σκέφτηκα καν 2η φορά.
Δεν ξέρω, αλλά τελικά μήπως το κάθε γατί έχει την δική του ψυχοσύνθεση στο θέμα αυτό?
Νομίζω πως αν ξαναπάρω γάτο θα περιμένω πρώτα να βεβαιωθώ πως νιώθει δυσάρεστα πριν αποφασίσω αν θα τον στειρώσω.
