...Σχολικά για ..εξω-σχολικούς

[Φένια '72]

Εχει κυλήσει πολύ νερό από τότε στο αυλάκι Γιούλη μου... ευτυχώς βρήκα τον εαυτό μου τα επόμενα χρόνια και σώθηκα

Κι εγώ ήμουν στη χορωδία πάντως... όλα για την κοπάνα απ'το μάθημα
Στη Β' Γυμνασίου, με έβαλε ο καθηγητής να τραγουδήσω σόλο τα Παιδιά της Ελλάδος, την 28η Οκτωβρίου... χρειάστηκε να στηρίξουν το μικρόφωνο σε τρίποδο, γιατί τα χέρια μου έτρεμαν ανεξέλεγκτα... ούτε 5 εσπρεσο δεν φέρνουν τέτοιο αποτέλεσμα

Εσύ καλό μου κακοποιήθηκες όντως.
Εμένα, που έβαζαν το συμμαθητή μου το Μανώλη να κουβαλήσει το αρμόνιό του (ο καυμένος το ειχε παρει αλλά δεν ειχε μαθει να παιζει και τον βάζανε να το κουβαλήσει για να παιξω εγώ...ντρεπόμουνα φρικτά!) για να παιξω εγώ η μεγίστη πιανίστα, τα τραγουδια του Θεοδωράκη στη γιορτή του Πολυτεχνείου;;; Τι ντροπή........Οχι για το παιξιμο για την κατάσταση. Το παιδι που ένιωθε σαν το χαμάλι κανεις δεν το σκέφτηκε. Στην τριτη Γυμνασιου τους το ξέκοψα με το έτσι θέλω. Χαμος έγινε αλλά το χάρηκα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΓΙΟΥΛΗ]

Εχει κυλήσει πολύ νερό από τότε στο αυλάκι Γιούλη μου... ευτυχώς βρήκα τον εαυτό μου τα επόμενα χρόνια και σώθηκα

Κι εγώ ήμουν στη χορωδία πάντως... όλα για την κοπάνα απ'το μάθημα
Στη Β' Γυμνασίου, με έβαλε ο καθηγητής να τραγουδήσω σόλο τα Παιδιά της Ελλάδος, την 28η Οκτωβρίου... χρειάστηκε να στηρίξουν το μικρόφωνο σε τρίποδο, γιατί τα χέρια μου έτρεμαν ανεξέλεγκτα... ούτε 5 εσπρεσο δεν φέρνουν τέτοιο αποτέλεσμα

Βεμπο μου εσυεπαναστατρια

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

ok τα χέρια κι οk το τρίποδο...παρακάτω τι έγινε;;;;;;;;
πότε λυποθύμησες καλό μ;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

Εγώ στοιχηματίζω πως μετά απο την τρεμούλα..πήγε να πέσει και την έπιασε ο ωραιότερος του σχολείου!!! Κάνω λάθοοοοοςςςς ;;;;;;;;;;;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΓΙΟΥΛΗ]

Εγώ στοιχηματίζω πως μετά απο την τρεμούλα..πήγε να πέσει και την έπιασε ο ωραιότερος του σχολείου!!! Κάνω λάθοοοοοςςςς ;;;;;;;;;;;

τι ρομαντικοτουλαχιστον ηταν μπρατσαρας η κανας ψοφιος?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

τι ρομαντικοτουλαχιστον ηταν μπρατσαρας η κανας ψοφιος?

Καλέ μούφα ήταν τα τρεμουλιάσματα σας λέω......

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Melini]

Α να χαθείτε βρε Εχετε δει εσείς μπρατσαρά στη 2α Γυμνασίου; Αμούστακα είναι όλα ακόμα. Τότε ήμουν ερωτευμένη με ένα συμμαθητή μου που είχε ένα στόμα γεμάτο σιδεράκια (βέβαια αυτός ήταν ο αναπληρωματικός, ο σούπερ ναι Νο 1 άντρας της ζωής μου ήταν ο Jason )
Στη γενική πρόβα, όταν πήγα να πω το ρεφραίν, ("Παιδιάααααααααα), το "αα" μου βγήκε μια οκτάβα χαμηλότερο, οπότε ανέβηκα μια ολόκληρη οκτάβα κράζοντας "αααααααααα" και έσκασαν όλοι στα γέλια Στη γιορτή βγήκε ΟΚ, αν και ελάχιστα θυμάμαι από εκείνο το δίλεπτο... πάντως κανείς δε γέλασε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ΓΙΟΥΛΗ]

Α να χαθείτε βρε Εχετε δει εσείς μπρατσαρά στη 2α Γυμνασίου; Αμούστακα είναι όλα ακόμα. Τότε ήμουν ερωτευμένη με ένα συμμαθητή μου που είχε ένα στόμα γεμάτο σιδεράκια (βέβαια αυτός ήταν ο αναπληρωματικός, ο σούπερ ναι Νο 1 άντρας της ζωής μου ήταν ο Jason )
Στη γενική πρόβα, όταν πήγα να πω το ρεφραίν, ("Παιδιάααααααααα), το "αα" μου βγήκε μια οκτάβα χαμηλότερο, οπότε ανέβηκα μια ολόκληρη οκτάβα κράζοντας "αααααααααα" και έσκασαν όλοι στα γέλια Στη γιορτή βγήκε ΟΚ, αν και ελάχιστα θυμάμαι από εκείνο το δίλεπτο... πάντως κανείς δε γέλασε

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

Α να χαθείτε βρε Εχετε δει εσείς μπρατσαρά στη 2α Γυμνασίου; Αμούστακα είναι όλα ακόμα. Τότε ήμουν ερωτευμένη με ένα συμμαθητή μου που είχε ένα στόμα γεμάτο σιδεράκια (βέβαια αυτός ήταν ο αναπληρωματικός, ο σούπερ ναι Νο 1 άντρας της ζωής μου ήταν ο Jason )
Στη γενική πρόβα, όταν πήγα να πω το ρεφραίν, ("Παιδιάααααααααα), το "αα" μου βγήκε μια οκτάβα χαμηλότερο, οπότε ανέβηκα μια ολόκληρη οκτάβα κράζοντας "αααααααααα" και έσκασαν όλοι στα γέλια Στη γιορτή βγήκε ΟΚ, αν και ελάχιστα θυμάμαι από εκείνο το δίλεπτο... πάντως κανείς δε γέλασε

Βρε, αυτο θα πει άντρας σίδερο ...τι να τον κάνεις το μπρατσαρά με τόσο...μέταλλο ?
Πάντως έχεις δίκιο. Αμούστακα ήταν θυμάμαι αλλά είχαμε μερικά...ζαρκαδάκια (εγώ βεβαια μονο μακρια γαιδούρα επαιζα μαζι τους αλλά η αλήθεια να λέγεται..)

Για λεγε τωρα παρακάτω...σε "ενδιαφέρουσες" εξελίσσονται οι σχολικές σου "εμπειριες" αγαπητό μας Μελίνι...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Melini]

Βρε, αυτο θα πει άντρας σίδερο ...τι να τον κάνεις το μπρατσαρά με τόσο...μέταλλο ?
Πάντως έχεις δίκιο. Αμούστακα ήταν θυμάμαι αλλά είχαμε μερικά...ζαρκαδάκια (εγώ βεβαια μονο μακρια γαιδούρα επαιζα μαζι τους αλλά η αλήθεια να λέγεται..)

Για λεγε τωρα παρακάτω...σε "ενδιαφέρουσες" εξελίσσονται οι σχολικές σου "εμπειριες" αγαπητό μας Μελίνι...

Εννοείς τι έγινε με το παιδί με τα σιδεράκια; Μπααα, τίποτα. Μετά μου πέρασε Ερωτεύτηκα το μελλοντικό κολλητό μου (από τα Αγγλικά) και ξέχασα όλους τους άλλους Μετά ήμουν καψούρα με τον Τάκη Φωτίου, του Jeronimo Groovy έχω ακόμα το αυτόγραφό του είχα κάνει κοπάνα απ'τα Γερμανικά για να πάω να τον δω Αλλά τότε ήμουν μικρό και χαζούλι, κανένας δε με ήθελε, μετά μεγάλωσα κι ομόρφυνα και με θέλανε όλοι, αλλά εγώ τους έφτυνα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

Εννοείς τι έγινε με το παιδί με τα σιδεράκια; Μπααα, τίποτα. Μετά μου πέρασε Ερωτεύτηκα το μελλοντικό κολλητό μου (από τα Αγγλικά) και ξέχασα όλους τους άλλους Μετά ήμουν καψούρα με τον Τάκη Φωτίου, του Jeronimo Groovy έχω ακόμα το αυτόγραφό του είχα κάνει κοπάνα απ'τα Γερμανικά για να πάω να τον δω Αλλά τότε ήμουν μικρό και χαζούλι, κανένας δε με ήθελε, μετά μεγάλωσα κι ομόρφυνα και με θέλανε όλοι, αλλά εγώ τους έφτυνα

Εγώ πάλι ρε παιδιά κανονικό αγοροκόριτσο...Ολο ενέργεια. Μιλάμε δεν υπήρχε στον εγκεφαλο μου γκομενο-ιστορια με το τιποτα.
Ουτε κούκου πριν τα 15-16 μου (κάπου στη Β' Λυκείου αν θυμάμαι καλά), κι όταν κουκου....κουκουρουκουκουκουυυυ κι ολα σούπερ μετά.

Α, ψέμματα. Στη Γ' γυμνασίου είχα την πρώτη παρέκλιση. Το πρωτο φιλί το έδωσα εγώ στον Αποστόλη (το γκομενο της Σπυριδούλας) και μπροστά της μάλιστα γιατι με προκαλούσε η ίδια. Η αλήθεια ειναι πως ζαλίστηκα τότε κι έχω κατατάξει τον Αποστόλη ανάμεσα στους κυρίους "φιλάω υπέροχα".
Ο Αποστολης (ετων 23) μετά ήθελε να τα "φτιαξουμε" (τα κεφτεδάκια που ελεγα κι εγώ και γέλαγα) κι η δε Σπυριδούλα απο κορίτσι του έγινε η ταπεινομένη προξενήτρα αλλα....Πόρταααααααα! Ούτε να ακούσω...
Ετσι ειναι οι μοιραίες γυναικες...απο μικρές φαίνονται

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[julia]

Αχ.... ωραία χρόνια... Σχολείο, και μετά 1 ώρα διάβασμα, και μετά μέχρι που βράδιαζε έξω... παίζαμε, ποδόσφαιρο, αμπάριζα, σκοινάκι, κουτσό, κυνηγητό, κρυφτό, ξύλο, φτιάχναμε δεντρόσπιτα κλπ κλπ...

Στο σχολείο ήμουν το σαίνι, χωρίς διάβασμα, απο την παράδοση τα είχα μάθει...έκανα μια επανάληψή σπίτι και τέλος.

Παρέα πάντα με τα αγόρια φυσικά παίζαμε στα διαλείμματα μπάσκετ και βόλεϊ. ("Αθώα" παιδιά τότε.... )

Πιο πίσω στο Δημοτικό... πάλι είχα ανοίξει Ν φορές το κεφάλι μου, στραμπουλήξει, γδάρει πόδια χέρια γιατί έπαιζα πόλεμο με τα αγόρια πάλι.

Θυμάμαι μια φορά, κάτι μου είχε κάνει ένα αγοράκι...(δεν θυμάμαι πραγματικά) και το σάπισα στο ξύλο... και του έσκισα το μπουφάν. Τελικά έπρεπε να του ζητήσω συγγνώμη, και η μάνα μου να του ράψει πάλι το σκισμένο μπουφάν.

Μετά θυμάμαι το απίστευτο ξύλο απο τους Δασκάλους στο Δημοτικό... απίστευτο, μια βέργα, ένας χάρακας που μονίμως έπεφτε στην ανοιχτή παλάμη μας. Στα αγόρια, τα έπιαναν απο τις φαβορίτες και τα σήκωναν ψηλά....
Είχα ακούσει ρητή εντολή απο πατέρα παιδιού προς τον Δάσκαλο.. "αν δεν διαβάζει, να του σπάσεις τα παΐδια"... Άλλα χρόνια τότε, άλλες μεθόδους διαπαιδαγώγησης....

Ατελείωτες πλάκες, κοπάνες, φάρσες, εκδρομές.... διατηρημένες φιλίες με συμμαθητές και καθηγητές μέχρι και σήμερα.

Τόμους, γράφω Φένια όχι βιβλίο...!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

Αχ.... ωραία χρόνια... Σχολείο, και μετά 1 ώρα διάβασμα, και μετά μέχρι που βράδιαζε έξω... παίζαμε, ποδόσφαιρο, αμπάριζα, σκοινάκι, κουτσό, κυνηγητό, κρυφτό, ξύλο, φτιάχναμε δεντρόσπιτα κλπ κλπ...

Στο σχολείο ήμουν το σαίνι, χωρίς διάβασμα, απο την παράδοση τα είχα μάθει...έκανα μια επανάληψή σπίτι και τέλος.

Παρέα πάντα με τα αγόρια φυσικά παίζαμε στα διαλείμματα μπάσκετ και βόλεϊ. ("Αθώα" παιδιά τότε.... )

Πιο πίσω στο Δημοτικό... πάλι είχα ανοίξει Ν φορές το κεφάλι μου, στραμπουλήξει, γδάρει πόδια χέρια γιατί έπαιζα πόλεμο με τα αγόρια πάλι.

Θυμάμαι μια φορά, κάτι μου είχε κάνει ένα αγοράκι...(δεν θυμάμαι πραγματικά) και το σάπισα στο ξύλο... και του έσκισα το μπουφάν. Τελικά έπρεπε να του ζητήσω συγγνώμη, και η μάνα μου να του ράψει πάλι το σκισμένο μπουφάν.

Μετά θυμάμαι το απίστευτο ξύλο απο τους Δασκάλους στο Δημοτικό... απίστευτο, μια βέργα, ένας χάρακας που μονίμως έπεφτε στην ανοιχτή παλάμη μας. Στα αγόρια, τα έπιαναν απο τις φαβορίτες και τα σήκωναν ψηλά....
Είχα ακούσει ρητή εντολή απο πατέρα παιδιού προς τον Δάσκαλο.. "αν δεν διαβάζει, να του σπάσεις τα παΐδια"... Άλλα χρόνια τότε, άλλες μεθόδους διαπαιδαγώγησης....

Ατελείωτες πλάκες, κοπάνες, φάρσες, εκδρομές.... διατηρημένες φιλίες με συμμαθητές και καθηγητές μέχρι και σήμερα.

Τόμους, γράφω Φένια όχι βιβλίο...!!!!

Είμαι απόλυτα σίγουρη ως προς όλα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

Η πρώτη μέρα στο σχολείο πάντως για μένα ήταν τραυματική.
Ημουν 5 χρονων μωρέ..μικράκι...
Ευτυχως η αδερφή μου ήταν εκει πήγαινε Πέμπτη κι ένιωθα μια ασφαλεια όσο να πεις...
Μας έβαλαν ολα τα πρωτάκια σε μια άιθουσα τεράστια και μακρόστενη που ήταν 3 αιθουσες ενωμένες (χωριζονταν απο συρρόμενες)
Δεν προλαβα να καθίσω σε μια νορμαλ θέση, έκατσα τελευταίο θρανίο, δεν έβλεπα τιποτα μπροστά (χαιρε βαθος αμέτρητο) κι οταν η κυρια μας ειπε να γεμίσουμε μια σελίδα με "ι" ...εγώ τα έκανα τοσο κοντα κοντά, και πιεζα τοσο το μολυβι απο το αγχος μου που 1. με ποναγαν τα δαχτυλα μου μετα, 2. τελειωσα με τους τελευταιους 3. αγχος απιστευτο.
Πάντως ήμουν κυρια. Δεν εκλαιγα αλλα έκανα τεραστια προσπαθεια κι ακομη θυμάμαι την ταχυκαρδία που ειχα εκεινη τη μέρα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Melini]

Εγώ έκλαιγα από το προνήπιο μέχρι και την τρίτη Δημοτικού, κάθε πρωί. ΔΕΝ ήθελα να πάω σχολείο!!! Τελικά, μετά από 5 χρόνια το πήρα απόφαση...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

Ούτε νήπιο, ούτε προνήπιο πήγα...
Επαιζα με τα γατάκια μου στην αυλή μου, με τη γιαγιά μου, με τις αδερφές μου και κάναμε τις άπειρες εκπαιδευτικές βόλτες με τη μαμά στην Ακροπολη και στη στοά του Αττάλου (φάτσα στο σπίτι ήταν έτσι κι αλλιως)
Εντελώς πρωτάκι ήμουνα το καυμένο...αλλά το ξεπέρασα απο την επομενη κι ολας μέρα. Πήγα με αέρα και εξελίχθηκα σε μεγάλο αστέρι!
Εξαιρείται η τριτη τάξη (Δημοτικού).
Αυτή, επειδή σιχαινομουνα την πατριδογνωσία (θυμαστε ολα αυτα με τα ξαδέρφια τους θείους, τους μπατζανάκιδες που μαθαιναμε ....έβγαλα τη μισή χρονια κάτω απο το θρανίο ψάχνοντας το...μολύβι μου που όλο μου έπεφτε ώστε να μην με έχει στο οπτικο της πεδιο η δασκάλα και με σηκώσει για μάθημα...
Πάραυτα πάλι άριστα ελεγε το ενδεικτικό μου...

Πάντως δυσκολες συνθήκες για μικρά παιδακια. Μια βδομάδα πρωί, μια απόγευμα και πότε ποτε ήταν ολο πρωι με μια Τετάρτη απογευμα στο ξεκούδουνο...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[julia]

Εμένα θα με μουντζώνετε....

Στον παιδικό... (στην αθήνα..) τότε είχαμε Σχολείο και το Σάββατο.. και στην μέση στης Χρονιάς, κόπηκε το Σάββατο. ΚΛΑΜΑ μαύρο εγω....

Έτσι ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ μετά, η "κακομοίρα η μάνα μου" την σήκωνα στις 6.. και σταμάταγα το κλάμα μόνο, όταν με πήγαινε στο πάρκιγκ του παιδικού, και μου έδειχνε ότι "ο Κύριος Σχολικό" κοιμόταν κάτω απο το δέντρο...

Παιδί για υιοθεσία... ξέρω..
Μετά την άλλη χρονιά, (στο χωριό πλέον) μου έφερε τις 2 πρώτες γάτες ΜΟΥ.. και βρήκε την ησυχία της...!!!!!!!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

Εμένα θα με μουντζώνετε....

Στον παιδικό... (στην αθήνα..) τότε είχαμε Σχολείο και το Σάββατο.. και στην μέση στης Χρονιάς, κόπηκε το Σάββατο. ΚΛΑΜΑ μαύρο εγω....

Έτσι ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ μετά, η "κακομοίρα η μάνα μου" την σήκωνα στις 6.. και σταμάταγα το κλάμα μόνο, όταν με πήγαινε στο πάρκιγκ του παιδικού, και μου έδειχνε ότι "ο Κύριος Σχολικό" κοιμόταν κάτω απο το δέντρο...

Παιδί για υιοθεσία... ξέρω..
Μετά την άλλη χρονιά, (στο χωριό πλέον) μου έφερε τις 2 πρώτες γάτες ΜΟΥ.. και βρήκε την ησυχία της...!!!!!!!!!!!

Καλέ Τζουλς....εισαι της...σειράς μου;;; (καλά βαλε οτι πηγα 5 λεμε...)
Εγώ πρόλαβα το Σάββατο σχολείο σε όλη την πρώτη και τη μισή δευτέρα παρακαλώ.
Α, και τις ποδιες εννοειται. Αυτες τις βγάλαμε στην Πέμπτη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Melini]

Εγώ φορούσα ποδιά σε όλο το Δημοτικό (αν και καταργήθηκε, εμείς τη συνεχίσαμε)

Να σας πω κι εγώ μια ιστορία να γελάσετε (εις βάρος μου )
Για όσους δεν το ξέρουν είμαι απίστευτα άγαρμπη κι ατσούμπαλη. Μιλάμε πέφτω στο ίσιωμα, σκοντάφτω, σπάω πράγματα, κουτουλάω στις πόρτες και στις κολώνες στο δρόμο και πολλά άλλα...
Κάναμε λοιπόν στη Γυμναστική Αλμα εις ύψος. Εμένα, η γυμναστική δε μου άρεσε. Βάζει λοιπόν η καθηγήτρια ένα τεντωμένο σκοινί στο 1 μέτρο και μας δείχνει πώς θα πηδήξουμε. Ερχεται η σειρά μου, παίρνω φόρα, κάνω το άλμα και σκάω σα το καρπούζι πάνω στο στρώμα. Ε, όπως έσκασα έμεινα. Παθαίνει ένα σοκ η μέση μου και μένω διπλωμένη στα δυο. Αδύνατον να σηκωθώ!!Σπρώξε-τράβα με στήνουν στα πόδια μου 3 άτομα, εγώ ήμουν διπλωμένη σαν οχτάρι... ούτε να περπατήσω δε μπορούσα απ'τον πόνο Εμεινα σπίτι τρεις μέρες, ξαπλωμένη σε οξεία γωνία μέχρι να περάσει...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

Εγώ φορούσα ποδιά σε όλο το Δημοτικό (αν και καταργήθηκε, εμείς τη συνεχίσαμε)

Να σας πω κι εγώ μια ιστορία να γελάσετε (εις βάρος μου )
Για όσους δεν το ξέρουν είμαι απίστευτα άγαρμπη κι ατσούμπαλη. Μιλάμε πέφτω στο ίσιωμα, σκοντάφτω, σπάω πράγματα, κουτουλάω στις πόρτες και στις κολώνες στο δρόμο και πολλά άλλα...
Κάναμε λοιπόν στη Γυμναστική Αλμα εις ύψος. Εμένα, η γυμναστική δε μου άρεσε. Βάζει λοιπόν η καθηγήτρια ένα τεντωμένο σκοινί στο 1 μέτρο και μας δείχνει πώς θα πηδήξουμε. Ερχεται η σειρά μου, παίρνω φόρα, κάνω το άλμα και σκάω σα το καρπούζι πάνω στο στρώμα. Ε, όπως έσκασα έμεινα. Παθαίνει ένα σοκ η μέση μου και μένω διπλωμένη στα δυο. Αδύνατον να σηκωθώ!!Σπρώξε-τράβα με στήνουν στα πόδια μου 3 άτομα, εγώ ήμουν διπλωμένη σαν οχτάρι... ούτε να περπατήσω δε μπορούσα απ'τον πόνο Εμεινα σπίτι τρεις μέρες, ξαπλωμένη σε οξεία γωνία μέχρι να περάσει...

Σε καλό σου βρε Μελινάκι...σε περιγράφεις τόσο γλαφυρά που ειναι σα να σε βλέπω κι έχω κατουρηθεί απο τα γέλια...
Οσο για τον τραυματισμό, καθολου δε γελάω πάντως και πάλι καλά που δεν έπαθες τιποτα χειρότερο κοριτσάκι.
Ξεμάλλιασμα ήθελε η Γυμνάστριά σας...στο χαλαρό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.