Το καταλαβαίνω αυτό ναι. Ένας από τους λόγους που δεν θέλω να ξαναδώ το Χατσικο είναι αυτός.
Πάντως η πρώτη ταινία που πρότεινα, η τουρκική, πέρα από το φιλοζωικό ζήτημα που θέτει, θέτει και ένα κοινωνικό μήνυμα/παράδειγμα που μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Μαθαίνει ότι θα πεθάνει και θέλει να εξασφαλίσει ένα σπίτι στον τετράποδο συντροφακο της. Ο κοινωνικός της περίγυρος αδιαφορει, δεν βρίσκει κάποιον πρόθυμο. Είναι δυστυχώς μια πραγματικότητα και αυτή. Δεν μπορεί (και δεν πρέπει) ένα ζωάκι που έχει μάθει στη ζεστασιά του σπιτιού να βρεθεί στο δρόμο. Στην φιλοζωική που εργάζομαι εθελοντικά συχνά μας φέρνουν γάτες που φαίνεται ότι ήταν από σπίτι αλλά εγκαταλείφθηκαν στο δρόμο

Γενικά μαχαίρι στην καρδιά αυτές οι ταινίες, θα συμφωνήσω. Είτε γιατί βλέπεις τον άνθρωπο/ζώο να δυστυχεί είτε γιατί συνειδητοποιείς πόσο σκατά είναι η κοινωνία. Είναι όμως μια υπενθύμιση και ένα μάθημα αγάπης.
Μιας και την ανέφερα, ας πούμε και δύο λόγια για την ταινία
Χατσικο που είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα και πρωταγωνιστεί ο Ρίτσαρντ Γκιρ με την Τζόαν Άλεν.