Πολιτισμική ποικιλομορφία... κι εξηγούμαι:
Κατακαλόκαιρο στους Παξούς, παραλία παράδεισος, νερά καταγάλανα κι εγώ λιάζομαι... Ξαφνικά, κάτι μου τσιμπά το πόδι, στο κουντεπιέ! Πετιέμαι και βλέπω ένα γκρίζο πράγμα, που μοιάζει με μύγα, πολύ πιο μεγάλο, αλλά πετά σα σφήκα... δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο. Το πόδι μου αρχίζει να πρήζεται... δεν είχα Φενιστίλ μαζί, το βάζω στο νερό να ανακουφιστώ κι αρχίζω να πανικοβάλλομαι. Παίρνω τηλέφωνο μια γνωστή μου κυρία, κερκυραία, που αποκαλούσα "Μαμά" γιατί ήταν ο φύλακας άγγελός μου στο νησί όλα εκείνα τα χρόνια...
- Μαμάααααααα, κάτι με τσίμπησε, δεν είναι σφήκα, είναι γκρί και τεράστιο. Πονάει το πόδι μου κι έχει γίνει τούμπανοοοοοοο!!!
- Σιγά ωρή κοπέλα, μη φωνάζεις λες κι έχεις το διάολο μέσα σου. Φενιστίλ έχεις μαζί; Να βάλεις πάνω στο βορδώνι (
)
- Το ποιο;;;
- Στο βορδώνι καλέ!
- Μαμά, δε μου τα λέτε καλά, τι είναι αυτό πάλι;
- Να πας στο Σπύρο (για την ακρίβεια Σπυρέττο), στο Φαρμακείο στην Πλατεία, δίπλα στο καφέ "..." δε θυμάμαι το όνομα, και να του πεις ότι σε τσίμπησε ένας ντάβανος (3Χ
), να σου βάλει αλοιφή στο βορδώνι.
- Αααααααα!! Ντάβανος; Τι είναι αυτό; Εχει δηλητήριο; Πρήζομαι! Είμαι στην Αντίπαξο, δεν έχει καραβάκι τώρα!!!
- Ησύχασε ρε κοπέλα (έχει σκάσει στα γέλια ενώ εγώ βουρλίζομαι), δεν είναι τίποτα κακό. Βάλ'το στη θάλασσα, να δροσιστεί και μόλις γυρίσεις στο Γάι πήγαινε στο φαρμακείο.
Ντάβανος είναι η αλογόμυγα και Βορδώνι ή Βόρδωνας είναι το τσίμπημά της... αυτά τα έμαθα όταν επέστρεψα στην Κέρκυρα και πήγα να τη δω. Τελικά το πόδι μου ξεπρήστηκε, αλλά την επόμενη μέρα με τσίμπησε άλλος ένάς ντάβανος στη γάμπα... αυτή τη φορά όμως ήμουν υποψιασμένη
