ουφ...
πριν από λίγη ώρα γυρίσαμε σπίτι.. όλα καλά δείχνουν προς το παρόν..

ο γλυκός μου δεν έχει ξυπνήσει ακόμα από τη νάρκωση
(πωπω είναι λίγο τρομαχτικό να τον βλέπω έτσι...
), αλλά αναπνέει κανονικά και η γιατρός είπε ότι δεν είχε κάποια ιδιαίτερη αιμορραγία κατά την επέμβαση... τώρα περιμένω να συνέλθει για να δω πώς θα είναι..
την κτηνίατρο πάντως εξακολουθώ να τη βλέπω με επιφύλαξη...

δεν του έκανε παυσίπονη ένεση μετά την εγχείριση, μου είπε ότι συνήθως δεν κάνουν στα αρσενικά, γιατί ο πόνος δεν είναι ανυπόφορος.. εγώ βέβαια θα προτιμούσα να γίνει ό,τι είναι δυνατόν για να είναι πιο εύκολη η διαδικασία και η ανάρρωση του Αρούλη μου...
με τη νάρκωση δεν είχαμε πρόβλημα ευτυχώς.. επειδή όμως ο μικρός μου ήταν ήδη νευρικός
(καθώς όλο το βράδυ το πέρασε κλεισμένος μέσα, αν και από το μπάνιο που ήταν, το χαζό τρύπησε τη σήτα, πήδηξε από το παράθυρο και την έβγαλε όλο το βράδυ στον φωταγωγό 
) και φοβισμένος από τη διαδρομή με το αμάξι
(ποτέ δεν του άρεσε ιδιαίτερα) και δε καθόταν να τον ζυγίσουμε, η γιατρός του έδωσε μια μικρή ποσότητα φαρμάκου, και αφού ηρέμησε κάπως τον ζύγισε και του έδωσε όσο ναρκωτικό ακόμα χρειαζόταν..
έκανε το καημενούλη και μια δυο φορές εμετό πριν την εγχείρηση, αλλά μου είπε η γιατρός ότι ήταν αναμενόμενο...
τώρα από αύριο θα του δίνουμε αντιβίωση εμείς με χαπάκι και θα ελέγχουμε για τυχόν αιμορραγία, αν και μάλλον θα πάνε όλα καλά...
τα ράμματα είναι εσωτερικά από ότι μου είπαν, και απλά έχει μια εξωτερική πληγή... αλήθεια, ξέρει κανείς γιατί η γιατρός έβαλε στο σημείο εκείνο μελάνι??.. πάνω στο άγχος μου ξέχασα να ρωτήσω..

υποθέτω πως είναι για να μη γλύφει το σημείο εκείνο ο Άρης όταν συνέλθει...
ουφ..
πάει το δυσκολότερο μέρος.. αν έχετε ωστόσο καμμιά συμβουλή για το μετά, πείτε μου, γιατί το άγχος δεν έχει φύγει ακόμα..
και φυσικά αν παρατηρήσατε κάτι που θα πρέπει να με κάνει να μην εμπιστεύομαι την κτηνίατρο
(αφορμή ψάχνω μάλλον, από την αρχή τη βλέπω με μισό μάτι
, μήπως είμαι απλώς παρανοϊκή?...)