Μετά από πολλή σκέψη , ήθελα να πω κι εγώ τι αποκόμισα από αυτή την έκθεση, ήταν λίγο πιο μίζερη από την προηγούμενη, παρουσίαζε μια φτώχεια και μια αδυναμία , δε ξέρω αν είχε σχέση με το χορηγό, ή με την αδυναμία 5 ανθρώπων να συντονιστούν.
Κ΄ποιοι θέλουν πρωτοβουλίες, κάποιοι συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Δε θα μιλήσω για εκείνους που δεν μπορούν να μπουν στο φόρουμ και να απαντήσουν, κάποιοι θέλουν να τα κάνουν με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο.
Δυστυχώς πάνω σε αυτό το μοτίβο αδυνατούσα να προσφέρω.
Επιφυλάσσομαι να σηκώσω μανίκια για την επομένη.
Εμένα με ενδιαφέρουν 3 πράγματα.
1. Να είναι μια χαρούμενη έκθεση
2.Να γίνει σαφές και να είναι κολλημένο παντού ότι δεν επιτρέπεται να χαιδευουν τις γάτες, ούτε να βάζουν τα χέρια μέσα στα κλουβιά/

3.Στην Ελλάδα ίσως πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη μεδοθο κλήρωσης ποιά ζώα θα πηγαίνουν σε ποιον κριτή
Δε σας κρύβω οτι η τελέυταία έκθεση μας άφησε όλους στον Ε.ο.Γ προβληματισμένους, ίσως έπρεπε να το ζήσουμε έτσι, για να αφουγκραστούμε τις πραγματικές ανάγκες μιας έκθεσης, και του γατόφιλου κοινού.
Να ανασκουμποθούμε και να δουλέψουμε ξανά για κάτι καλύτερο.
Σαν Κατερίνα κουράστηκα κι εγώ και τα ζώα μου, φθαρήκαμε, αγανακτήσαμε, αλλά δε μπορώ να ξεχάσω στα δύσκολα, τη αγκαλιά της Γιούλης, το τηλεφώνημα της Βίκης με τη Βιβή, της Νάντιας και της Αναστασίας και τη στήριξη της Νιόβης.
Μέσα στις γάτες υπάρχουν νυχιές, αλλά υπάρχουν και οι real friends...