μωρε ωραια τα λεει το αρθρο,αλλα αν σκεφτομουν ετσι δε θα ειχα καμια γατα.καταρχην ποτε δεν υιοθετησα γατα,εκεινες με υιοθετουσαν και εγω το δεχομουν.ητε γιατι ηταν σ εναν καδο,ητε γιατι ηταν σε μια σακουλα,ητε γιατι ηταν αρρωστες και λιωμενες απ την πεινα,ητε γιατι ηταν χτυπημενες απο υπανθρωπο η απο αμαξι η απο σκυλο.
ε οταν τα εβλεπα ολα τα παραπανω,λειτουργουσα ενστικτοδως,δε σκεφτηκα τον οικογενειακο προυπολογισμο,τα χρονια που θα περασουν,το κοστος του καθε ζωου.εβλεπα απλα την προσπαθεια επιβιωσης του καθε πλασματος ξεχωριστα.
αυτη τη στιγμη εχω 4(σπιτι)+ 2(αποθηκακι)+καμια 10αρια στην αυλη.συν παιδια,σχολεια,κι ολα τα συναφη.το παλευω,δε γινονταν αλλιως,το σκουπιδιαρικο που θα τα πολτοποιουσε δεν περιμενε για τετοιες σκεψεις.
συμφωνω με ολα οσα γραφει,αλλα μονο οταν προκειται για υιοθεσια απο καποιο κεντρο η απο γνωστο η φιλο.εγω ποτε δεν ξυπνησα λεγοντας:σημερα θα υιοθετησω μια γατα.αντιθετως παντα ξυπναω απο γουργουρητα και ουρες μες στη μυτη μου.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.