τον φλεβαρη πεθανε ο πεθερος μου ετσι,και δεν ειχε εφραγμα,απλα λυποθυμησε,του εκανα εγω τις πρωτες βοηθειες,το μοναδικο ασθενοφορο που υπαρχει εκανε λαθος τον δρομο και πηγε αλλου,αλλα και τον δρομο να εβρησκαν τι θα εκαναν?δεν ειχαν καν απιδυνωτη,ειχε χαλασει,ετρεχα μες στους δρομους σαν την τρελη να βρω το ασθενοφορο που ειχε χαθει,ο αντρας μου ειχε μεινει ακινητος,κολησε,τα παιδια μου ηταν μπροστα,τελικα πεθανε μες στα χερια μας.
δε σου γραφω για τον πατσινο τι επαθα,ισως το εχεις διαβασει,ο γατουλης που τον ειχα 14 χρονια.
αγαπησα το νησι αρχικα,ειναι πανεμορφα εδω,ηρεμα και γαληνια οπως παντα ονειρευομουν να ζησω,ομως αργησα να κανω παιδια γιατι φοβομουν και δικαιως το γεγονος οτι δεν εχουμε γιατρους.με τα χρονια συνηθισα εδω,αλλα πλεον κουραστηκα,το ξερω οτι στο κερατσινι,εκει εχω σπιτι,εκει μεγαλωσα.εχει γινει ζουγκλα,τα παιδια δεν παιζουν ελευθερα,δε ζουν την ηλικια τους,δε ρισκαρω να τα παρω επανω θα παθουν καταθλιψη μεσα σε 4 τοιχους.και οταν ανεβαινουμε βλεπουν την καλη πλευρα της πολης,τα θεατρα,τα λουνα-παρκ,τα σινεμα,επισκεψεις ενοηται σε καθε ειδικοτητα ιατρικη,κι οσα λεφτα βγαινουν απ τον νικο εκει πανε,σε ασφαλειες ζωης,σε ταξιδια και σε σπουδες των παιδιων,απορω πως βγαινουν αλλες οικογενειες με μικροτερο μισθο.οσο για μεταναστευση,πιο πολυ θα με τραβαγε η αυστραλια,και για το κλιμα,δεν αντεχω πολλες μερες χιονια,και για την ποιοτητα ζωης,ξερω πολυ κοσμο που μενει εκει κι ειναι πολυ καλα!
