Επειδή τη λυπόμουν την μικρή να κάθεται μέσα διαρκώς μη βλέποντας το φως του ήλιου, αλλά από την άλλη είχα πολύ φριχτή εμπειρία από πτώση από μπαλκόνι, είπα να το οχυρώσω όσο το δυνατόν καλύτερα, και να βγαίνει έξω πάντα με επιτήρηση.
Παρήγγελα λοιπόν της Trixie το περιβόητο δίχτυ (το διαφανές) και κάναμε μια πατέντα με τη βοήθεια "πασσάλων" από ντέξιον (οι τρύπες που έχουν βοήθησαν στο να δεθούν καλύτερα και να γίνει πολύ σταθερή η κατασκευή), βέβαια μας βγήκε η γλώσσα έξω που λένε, να το στήσουμε, αλλά το αποτέλεσμα μάλλον μας δικαίωσε

Η Τέρψη χαίρεται τόσο που το πρώτο πράγμα που κάνει όταν βγαίνει, είναι...βαρελάκια!


Χαλάλι και το πακέτο με το δίχτυ (50 ευρώ μου στοίχισε μόνο το κουτί με το υλικό), κάνει δουλειά, δηλαδή 1-2 φορές που η κουτσούνα μου πήγε να πηδήξει στην κουπαστή, απλά δεν της άφησε περιθώριο να στηριχτεί και "πετάχτηκε" πίσω!
Τώρα κάθεται απλά και κοιτάζει τα αυτοκίνητα, και κυνηγάει με ενθουσιασμό, ό,τι έντομο περάσει μέσα από το δίχτυ ή βγάζει λίγο από το χεράκι της και κάνει να το αρπάξει

Όμως το απολαμβάνει

Το πρόβλημά μου είναι οτι καλο-συνήθισε και στέκεται στην μπαλκονόπορτα μιαουρίζοντας να της ανοίξω!

Πράγμα που δεν γίνεται όποτε θέλει εκείνη, διότι όταν έχω δουλειά και δεν μπορώ να την επιτηρώ ευρισκόμενη κι εγώ στον ίδιο χώρο, τότε η συρόμενη παραμένει κλειστή (με ελάχιστη χαραμάδα ανοιχτή, καλοκαίρι γαρ, θα σκάσουμε!) και η μικρή μου παραπονεμένη

Αναρωτιέμαι μήπως έκανα σφάλμα που την άφησα, αλλά, από την άλλη, μόλις άνοιγα την πόρτα χυμούσε κατευθείαν και η παλιά περίφραξη κάθε άλλο παρά ασφαλής ήταν. Κι όταν βλέπω πόσο χαίρεται τις 3 φορές την ημέρα που βγαίνει για λίγο, τότε αλλάζω πάλι γνώμη