Αυτό δεν ειναι ένας αποχαιρετιμός..
Σε σκέφτομαι. Η πληγη ανοίγει πάλι. Δεν σε βρήκα ουτε σήμερα, ουτε να με περιμένεις, ουτε γύρω...κανείς δεν ξέρει τι εγινες...Ησουν η φιλη που μου ελεγε καλημερα, πως γλεντουσες το βραδυ στις μικρες σου βόλτες, αν επιασες την πονηρη τη σαύρα ή όχι, αν ο κανελλος εφαγε όλες τις κροκκέτες και δεν προλαβές να φας. Εσύ που μου εφτιαχνες τη μέρα, που σε εβλεπα ξαπλωμένη στα παρτέρια της πιλοτης και έλεγα μέσα μου «όλα είναι καλά και σήμερα».
Ξαφνικά η Πεμπτη μου περασε χωρίς μια καλημέρα, προαισθημα βαρύ μέσα μου. Αρχισα αμεσως να σε ψαχνω να σε φωναζω μήπως είχες κοιμηθεί αλλου...Ο κανελλος εκεί με κοίταζε...μακάρι να καταλάβαινα τι μου ελεγε... Κοιταξα παντού, κατω απο αυτοκίνητα, σε ολους τους δρόμους γύρω, σε φωναξα εξω απο όλα τα γκαραζ μήπως είχες κλειστεί κάπου, «χτενισα» το λόφο, εβαλα την αφισσα σου με αμοιβή...σε ψαχνουν ολοι οι γείτονες...πουθενά..Τι να εγινε απο τις 10 το βραδυ μέχρι τις 7.30 το αλλο πρωι;;
Αυτη η απορία νομίζω θα με βασανίζει για καιρό...Γιατί μου λείπεις Πιτσιλιά μου ...και όπου κι αν εισαι σου στέλνω την αγαπη μου...θα τα ξαναπούμε το ξέρω...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.