Αγαπητοί γατόφιλοι,
καταρχήν να σας πω πόσο χαίρομαι που κατά τύχη ψάχνοντας πληροφορίες για τις γάτες και την εγκυμοσύνη, έπεσα πάνω σ'αυτό το site κι επιτέλους βρήκα ανθρώπους που καταλαβαίνουν γιατί αποκαλώ το Σνίφη γιόκα μου, λεβέντη μου, θησαυρέ μου και όλα τα συναφή...
Εχω μια ερώτηση για όλους τους γατομπαμπάδες και γατομαμάδες.
Ο Σνίφης μου μεγάλωσε σε διαμέρισμα και δεν είχε βγει λόγω ασθένειας ποτέ στο δρόμο. Στο μεταξύ στειρώθηκε και αργότερα μετακομίσαμε στην επαρχία. Τώρα έχω κήπο και θέλω πολύ να τον αφήνω να βγαίνει αλλά τρέμει η ψυχή μου γιατί το σκάει και αναγκάζομαι να τον συνοδεύω, γιατί είναι αθώο το έρμο και καθόλου γνώστης των κινδύνων (αυτοκίνητα, μηχανάκια, άνθρωποι κτλ).
Σκέφτηκα λοιπόν, επειδή οι γείτονες είναι καλοί άνθρωποι και τον ξέρουν να του βάλω λουράκι με όλες τις πληροφορίες (που μένει, τηλ. κτλ). Όταν το έκανα έμεινε ακίνητος, δεν έδωσα σημασία κι έφυγα για τη δουλειά. Όταν γύρισα το μικρό κόντευε να σκάσει, γιατί προσπαθώντας να το βγάλει κόλλησε η κάτω μασελα στο λουράκι και ποιός ξέρει πόσες ώρες ήταν έτσι με ανοιχτό το στόμα. Τώρα που το σκέφτομαι γελάω, αλλά τότε..
Κάθε φορά που ξαναπροσπάθησα, παθαίνει πανικό και κρύβεται.
Τι κάνω για το μάθει και να μη φοβάται; Θέλω να βγαίνει έξω αλλά με όση μεγαλύτερη ασφάλεια γίνεται...
