Χθες πήγαμε θάλασσα με κάτι φίλους που έχουν ένα γιο στην ηλικία μου τελείως κακομαθημένο και μάλλον ''πειραγμένο'' για μένα.
Λοιπόν εκεί υπήρχε ένα ερειπωμένο σπίτι και πήγαμε να το δούμε(γιατί είμαι και πολύ περίεργη
). Πίσω από το σπίτι ήταν ένα σκυλί.Σηκώνει ο προαναφερθής ένα τούβλο και το πετάει προς το σκύλο,ο οποίος τον πήρε στο κυνήγι.
Δε μιλάω.
Μετά από λίγο βλέπω μια γάτα και αρχίζω να τη χαϊδεύω(τα κλασσικά
).Παίρνει αυτός ένα βότσαλο από τη θάλασσα,και το πετάει στη γάτα(δεν την πέτυχε ευτυχώς)!Και πες δεν τον ένοιαζε το γατί,αν έβρισκε εμένα η πέτρα;
Τα πήρα άγρια.Το τί του έσουρα... Φτάνουμε μπροστά στη μάνα του και εκείνη την ώρα λέει αυτός:
-Εμένα μου τη σπάνε η γάτες και θέλω να τους πετάω πέτρες.Εσένα τί σε νοιάζει;
Και μετά τον είπα ψυχανώμαλο(γιατί εκτός από αυτό του είχα πολλά μαζεμένα επειδή με είχε πρήξει τις τελευταίες εβδομάδες).Ίσως ήμουν λάθος που το είπα,αλλά είχα φτάσει στο αμήν από τα νεύρα.
Και τότε πετάγεται και η μανα του και μου λέει:
-Δηλαδή θεωρείς ότι ένας άνθρωπος δεν είναι καλά επειδή πετάει πέτρες στις γάτες;
Τί της λες τώρα;
Την υπόλοιπη μέρα με κοίταζε λες και έβλεπε κι εγώ δεν ξέρω τι.
Μετά ο κανακάρης της,πήγαινε να βγει κι από πάνω,αλλά τον έβαλα στη θέση του,πιο κόσμια αυτή τη φορά.
____________________________________________________________
Μετά πήγαμε στον ξενώνα του θείου μου(εκεί μένουν).Εκεί έχουμε ένα λευκό γατάκι με μπλε τάμπυ μπαλώματα,πάρα πολύ ζωηρό.
Το παίρνω εγώ αγκαλιά και κάθομαι στο κιόσκι του κήπου.
Μετά από λίγο κάποιος μας πετούσε πασατέμπο από το μπαλκόνι.
Σκέφτηκα πως ήταν πάλι αυτός,και σκώθηκα και πήγα αλλού.
Μόλις το αφήνω κάτω να ξωμουδιάσει(το γατί),άρχισε πάλι να βρέχει πασατέμπο.
Και ποιος λέτε ότι σημάδευε το γατάκι από το μπαλκόνι του δωματίου του;
Ο πατέρας του τύπου παραπάνω με ένα προκλητικό χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.Δεν είναι να απορείς για το γιο του μετά.
Ούφ!Τα είπα και ησύχασα.
Υ.Γ.:Συγνώμη για το μεγάλο κείμενο.
