εχω τοσα νευρα αυτη τη στιγμη που ειμαι ετοιμη να σκασω.

μιλαγα τωρα με εναν αντρα 33 ετων κ μου ελεγε την αποψη του για τα ζωα.
οτι δηλ να αφησουμε τη φυση να κανει τη δουλεια της, να ηρεμησω κ να μην ειμαι τοσο πορωμενη, οτι οι γατες πρεπει να ειναι ελευθερες στα κεραμιδια, οτι δεν ειναι για διαμερισμα, οτι τα σκυλια μπορουν να προστατευτουν μονα τους κλπ..

ελεος με τη γνωστη καραμελα οτι η φυση φροντιζει για τα αδεσποτα, ελεος

μα δεν τα βλεπουν αρρωστα? πεινασμενα? να ειναι στο ελεος του καθε μ.λακα? να πατιουνται απο αμαξια? να φολιαζονται? να βασανιζονται?οτι ειναι ελευθερα παιζει ρολο? αυτη ειναι η ευτυχισμενη ζωη ενος ζωου? δε μπορωωωωωω



και ολα αυτα απο εναν νεο ανθρωπο 33 ετων...