Θέλω να τσακωθώ με όλο το ΕΣΥ, γίνεται;

Χθες το απόγευμα αισθάνθηκα φοβερή δυσφορία. Παίρνω μια φίλη τηλέφωνο, έρχεται, και το επόμενο που θυμάμαι είναι να χτυπιέμαι πέρα-δώθε στο φορείο του ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ. Εκεί δε μπορώ να πω, με φρόντισαν δεόντως οι άνθρωποι, με τις μάσκες οξυγόνου μου, τους καρδιογράφους μου, τα πάντα, φουλ έξτρα, που λένε.
Και φτάνω στο Παπαγεωργίου, το οποίο -φευ- είχε γενική εφημερία.
Μετά από μία ώρα αναμονής, με εξετάζει ένας ειδικευόμενος καρδιολόγος, μου βάζει μια πεταλούδα στο χέρι γεμίζοντάς με αίματα λες και ήμουν περιστατικό τροχαίου, μου ρίχνει μέσα δυο-τρεις σύριγγες από κάτι και φωνάζει "πάρτε την".
Με παίρνουν. Με βάζουν στο θάλαμο βραχείας νοσηλείας μαζί με άλλους δέκα τουλάχιστον (εκ των οποίων μία νόμιζε πως έχει τον Η5Ν1 και τελούσε υπό καθεστώς μανίας). Και εκεί περιμένω ΔΥΟ ΩΡΕΣ. Ο ορός μου είχε τελειώσει στο πρώτο τέταρτο και κανείς δεν είχε έρθει να τον αλλάξει. Κάποια στιγμή, φωνάζουν το όνομά μου (υπενθυμίζω ότι ήμουν στο φορείο και δε μπορούσα να πάρω τα πόδια μου). Βλέπουν ότι καθυστερώ (καθώς δεν μπορώ τηλεπαθητικά να μετακινήσω το φορείο), μου βάζουν τις φωνές γιατί περιμένουν κι άλλοι, με παίρνουν και μου λέει ο γιατρός: "Είχατε έναν μικρό θρόμβο"

Πρώτο σοκ.
"Θέλετε να σας κάνουμε εισαγωγή, ή νομίζετε ότι μπορείτε να πάτε στο σπίτι σας;"


Δεύτερο σοκ.
Κανένα άλλο σχόλιο...