ειπα να σας ανεβασω λιγακι,αλλα δεν τα καταφερα,υπομονη ρε παιδια,σε ολα,δε ξερω τι αλλο να πω,μια φαρσα ειναι η ζωη καλα στημενη,ενα ταξιδι,που απο μας εξαρταται αν θα αξιζει τον κοπο.τουλαχιστον ακομα αγαπαμε,κι οσο αγαπαμε τα ζωα,κι οποιον πονα και μας χρειαζεται,εχουμε δυναμη,μην το βαζεται κατω.με τα παιδια μου αποφασισαμε φετος να μοιρασουμε το λιγοστο χαρτζιλικι μας,δε ξερω αν επιτρεπεται να το γραψω,λιγα στη κιβωτο του κοσμου,λιγα στους αστεγους αθηνων,και σ ενα ακομα ιδρυμα στον πειραια για ορφανα κοριτσακια το χατζηκυριακειο ιδρυμα,δε μιλαω για την τρελη προσφορα,τα λεφτα απ τα καλαντα θα ειναι,αλλα ρε γαμωτο,οσο ζω,θα παλευω.οι προγονοι μου ηταν μικρασιατες,ηρθαν πειραια με χιλια βασανα,μετα πολεμος κατοχη,πεινα,μετα εμφυλιος,ο πατερας κι η μανα μου μεγαλωσαν σε ορφανοτροφεια,γιαυτο μ εκαναν ετσι,κι ετσι θελω να κανω και τα παιδια μου,και ξερετε κατι?παντα να τραγουδουν τους θυμαμαι,κι αυτους που ζουν κι εκεινους που εφυγαν.
μια γιαγια ακομα ειναι ζωντανη,και παν να της κοψουν τη συνταξη του μακαριτη του παππου που πεθανε στον πολεμο του 40,κι υστερα σου λενε χρωσταμε στη γερμανια,τι χρωσταμε ρε,δωσε πισω την παιδικη ηλικια του πατερα μου,τα νιατα της γιαγιας μου και τη ζωη του παππου και θα σου δωσω οτι σου χρωσταω!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.