Θα σου πω μόνο την προσωπική μου εμπειρία που μεγάλωσα με ένα ημίαιμο μπόξερ που γεννήθηκε ένα μήνα πριν από μένα. Ήταν φρουρός στην κούνια μου για μήνες, μου έριχνε γλυψιές χωρίς ποτέ να πάθω τίποτα και του τράβαγα (και ενότε δάγκωνα) την ουρά χωρίς καμία επιπλοκή πέρα του ότι αυτοοχυρώθηκα κατά κάθε πιθανού μικροβίου
Αργότερα ο σκυλάκος μου αποτέλεσε την πρώτη και μοναδική μου στράτα

, και σε λίγα χρόνια μας πήγαινε και μας έφερνε με τον αδελφό μου απο το σχολείο. Μονο που για μενα η απώλεια του στα 15 μου, με τάραξε σαν να έχανα τον καλυτερό μου φίλο

.