Γάτα + Μωρό = LOVE (????)
Πριν απο τρεις μήνες ήρθε στον κόσμο η μικρή μου πριγκίπισσα... Διακαής πόθος ετών... Ίσως και από τότε που ήμουν κι εγώ παιδί ήθελα το δικό μου το παιδί!!! Τα τελευταία χρόνια είμαι και μαμά τριών υπέροχων γατών.. Της Αύρας, του Φούκου και του Τιτικίου... (είχαμε ακόμη μια, το Ζοζετινάκι αλλά ... έφυγε .... κανείς δεν ξέρει για που .... Ελπίζω για κάπου όμορφα ....)
Όταν ήρθε το μωράκι στο σπίτι, οι γάτες έμπαιναν πολύ περιορισμένα στο σπίτι (έχουμε την τύχη να ζούμε στην εξοχή και μέχρι έναν μήνα πριν γεννήσω οι γάτες μπαινοέβγαιναν στο σπίτι όποτε ήθελαν και για όσο ήθελαν) και αυτό για πολύ λίγο χρόνο... Στον δεύτερο μήνα της μικρής μας, και μετά από σχετική ερώτηση στην παιδίατρο, συμφωνήσαμε σιγά σιγά να βάλουμε και τις γάτες μας στο παιχνίδι της ανατροφής της ... Ο κτηνίατρος μας συνέστησε να περιμένουμε να περάσει και ο τρίτος μήνας όμως... Φέρναμε λοιπόν σιγά σιγά το μωράκι σε επαφή με τις γάτες μας και οι συμπεριφορές ήταν διάφορες...
Η μεγάλη μας, η
Αύρα (ένα αναρχοαυτόνομο πανέμορφο κατάλευκο γατί που πιστεύει ότι της ανήκει ο κόσμος όλος) απλά πέρασε από δίπλα από το ριλάξ έριξε ενα βλέφαρο και ένα ρουθούνισμα και προσπέρασε
... Αν ήταν άνθρωπος η γάτα μου πολύ πιθανό να έφτυνε κιόλας περνώντας...
Ο
Φούκος (ένας φοβιτσιάρης πανέμορφος φλώρος) πέρασε δίπλα της, σταμάτησε για μισό δευτερόλεπτο, έσκουξε το μωρό και άρχισε να τρέχει από την αντίθετη πλευρά ο μικρός
....
Πάμε τώρα και στο
Τιτίκι που γίνεται και το όλα θέμα
... Το Τιτίκι το βρήκαμε χτυπημένο όταν ήμουν στον 4ο μήνα της εγκυμοσύνης μου... Μωρό κι αυτό, το κάναμε καλά και το υιοθετήσαμε... Μάλλον αυτό μας υιοθέτησε γιατί μας σκλάβωσε από θέμα συμπεριφοράς... Το Τιτίκι λοιπόν μεγάλωσε πάνω στην κοιλιά μου... Με τις ώρες κοιμόταν εκεί πάνω... Την πρώτη κλοτσιά του μωρού την νοιώσαμε μαζί και μάλλον τρομάξαμε το ίδιο...
ΤΟ Τιτίκι το έφερα σε επαφή με το μωράκι πολύ νωρίτερα από ότι μας συνέστησε ο παιδίατρος, απλά όταν φτάσαμε στον τρίτο μήνα, το άφησα τα "ρουθουνίσει" λίγο παραπάνω μαζί της... Είχα λοιπόν κανονίσει να στειρώσω το Τιτίκι, όταν το μωρό γίνει 3 μηνών ώστε να την έχω μέσα στο σπίτι μέχρι να αναρρώσει και να μπορεί ξανά να βγει έξω... Σε αυτές τις ημέρες που την έχω μέσα το μωρό έχει τύχει να μου κάνει κολικούς (άσχετο φυσικά με το γατάκι) και να κλαίει ασταμάτητα... Το Τιτίκι εκείνες τις στιγμές κάνει σαν παλαβό... Τρέχει, πηδάει και ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο να φτάσει στο μωρό.. Έχει τύχει να προσπαθώ να θηλάσω το μωρό όταν κλαίει για να ηρεμήσει και μαζί με το κεφαλάκι του μωρού να έχω και το Τιτίκι να ρουθουνίζει αγχωμένο πάνω από το μωρό... Κάποια άλλη στιγμή που το μωρό έκλαιγε στον επάνω όροφο, το Τιτίκι έτρεχε πανικόβλητο από κάτω επάνω και έψαχνε τρόπο να μπει στην κούνια της μπέμπας... Στη συνέχεια, το βράδυ όταν κοιμήθηκε το μωράκι, άφησα το Τιτίκι (φυσικά με επίβλεψη δική μου) να δω τι θα έκανε... Πήγε λοιπόν επάνω στο μωρό, το μύρισε πίσω στο σβερκάκι, κάθισε πίσω της και άρχισε να θηλάζει στο σβέρκο της τραγουδώντας και ζυμώνοντας χωρίς νύχια, καθώς το μωρό δεν δυσανασχέτησε καθόλου!!! Αφού λοιπόν θήλασε, σηκώθηκε και πήγε από μπροστά, κάθησε μπροστά στο φατσάκι του μωρού και έβαλε την μύτη της πάνω στην μύτη του μωρού (στο πλάι και οι δυο τους) και άρχισε πάλι να χουρχουρίζει.... Δεν ξέρω γιατί αλλά φοβήθηκα και απομάκρυνα το γατάκι από το μωρό...
Στο ίντερνετ βρήκα κάτι χαζές ιστορίες που έλεγαν διάφορα περί "cat stealing baby's breath" Κλπ αλλά απέφυγα να μπω στο τριπάκι να το ψάξω παραπάνω γιατί επηρεάζομαι κιόλας, έστω κι αν τα αφήνω στην άκρη του μυαλού μου...
και η ερώτησή μου είναι η εξής....
Να φοβάμαι??? Υπάρχει περίπτωση το Τιτίκι να κάνει κακό στο μωρό? Υπάρχει φόβος για την ανάσα του μωρού? Γιατί αυτό με την μουσούδα δεν το έχει κάνει ΠΟΤΕ σε εμένα που έχουμε κοιμηθεί πολλές φορές μαζί και το έκανε στο μωρό??
