Πρώτα μερικές απαντήσεις:
συγνωμη δαλαδη για να καταλαβω? επειδη το πατουνι με εχει κανει κοτλε στα χερια απο τα νυχια κ τα δοντια της κ επιτηθετε σαν δαιμονισμενο οταν θελει κατι πρεπει να της σταματησω την μονη ευχαριστησει που εχει?
Ο κάθε άνθρωπος θέτει διαφορετικά όρια για πράγματα που τον ενοχλούν.
σκεφτηκατε ποτε οτι μας φαινεται τοσο ξενο και σκληρο για τις γατες, ισως επειδη δεν το εχουμε συνηθισει σαν κατι νορμαλ?
Συμφωνώ. Όλα είναι στον εγκέφαλό μας.
Σε μας θα αρεσε να ειμαστε στη θεση των γατων?
Ένα λάθος που κάνουμε είναι να βάζουμε στη θέση μας τις γάτες (γενικότερα τα ζώα) και εμάς στη θέση τους.
Δεν μπορώ να συγκρίνω τη στείρωση με την ονυχεκτομή, γιατί πραγματικά διαφέρουν κ σε κλίμακα κ σε κίνητρο.
Πολύ σωστά!
δηλαδή κάποιον που έχει σοβαρό πρόβλημα με τα νύχια της γάτας ή πραγματικά πιστεύει ότι δεν "τα χρειάζεται", μπορούμε να τον στήσουμε στη γωνία και να τον κατακρίνουμε?
Όχι βέβαια! Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο έβαλα αυτό το post.
Γενικότερα:
Όπως έχω γράψει και σε άλλα blog/forum, τα κατοικίδια ζώα, στη διάρκεια των χιλιετιών της συν-εξέλιξής τους με τους ανθρώπους, επέλεξαν να ζήσουν μαζί μας. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αν δεν ήθελαν και τα ίδια τα ζώα δεν θα είχαν εξημερωθεί. Υπάρχουν παραδείγματα ζώων που δεν εξημερώθηκαν ποτέ, όπως ο αφρικανικός ελέφαντας (σε αντίθεση με τον ασιατικό) ή η ζέβρα, παρά τις προσπάθειες του ανθρώπου. Έτσι, τα κατοικίδια ζώα δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τη φροντίδα μας. Αυτή η αμοιβαία σχέση φιλίας, σεβασμού ή και συμφέροντος πολλές φορές προϋποθέτει και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Έτσι, ως άνθρωποι ανεχόμαστε τη συμπεριφορά των κατοικιδίων μας, τη μυρωδιά τους, τις παραξενιές τους, τις ζημιές τους. Τα ζώα ανέχονται κι αυτά τις δικές μας λόξες, τη μυρωδιά μας (οι σκύλοι έχουν οξύτατη όσφρηση, αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να μας πουν αν βρωμάμε), τις ανθρώπινες υπερβολές μας.
Η εξημέρωση προσφέρει στα ζώα στέγη, τροφή, προστασία, θαλπωρή, φροντίδα, αγάπη, καλύτερη υγεία. Τους στερεί (λιγότερο ή περισσότερο) τη φυσική ζωή, αλλά ΑΥΤΑ ΕΠΕΛΕΞΑΝ να ζήσουν μαζί μας. Νομίζετε πως ένα γατί προτιμάει τη βροχή και το χιόνι από τη ζεστασιά του τζακιού; Σίγουρα η διαβίωσή του σε ένα σπίτι δεν είναι ο φυσικός του βιότοπος. Κατά τον ίδιο τρόπο, ένα ζώο που ζει σε ένα σπίτι και φτάσει σε αναπαραγωγική ηλικία, υποφέρει αφάνταστα όταν δεν μπορεί να ζευγαρώσει. Από την άλλη, αν το αφήσουμε να ζευγαρώσει θα έχουμε σύντομα πρόβλημα υπερπληθυσμού. Μην ξεχνάτε ότι σε φυσικές συνθήκες, λίγα κουτάβια επιβιώνουν, αλλά σε συνθήκες «ανθρώπινης» διαβίωσης, το ποσοστό επιβίωσης είναι πολύ μεγάλο.
Δείτε την κατάσταση της συμβίωσής μας με τα ζώα σε αυτό το πλαίσιο: πρόκειται για μια κατάσταση αμοιβαίων υποχωρήσεων. Σε κάτι τέτοιο δεν βασίζεται η φιλία;
Μερικές φορές, όσο κι αν αγαπάμε τα ζώα μας, έρχονται στιγμές που αυτή η υπέροχη αμοιβαία φιλία διαταράσσεται. Συνήθως, αυτή η διαταραχή προέρχεται από τη συμπεριφορά των ζώων μας. Όπως και να το κάνουμε, μια διαταραχή συμπεριφοράς είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Έτσι, καταφεύγουμε σε δραστικά μέτρα. Ναι, είναι αλήθεια ότι εμείς έχουμε το πάνω χέρι σε αυτή τη σχέση. Επομένως μπορούμε να παίρνουμε αποφάσεις και για τα ζώα μας. Θεωρώ πολύ πιο υγιές και ειλικρινές να παραδεχτούμε ότι, παρά τις ενοχές μας, μπορεί κάποια στιγμή να πάρουμε μια «βαριά» απόφαση για το ζώο μας, παρά να υπεραμυνόμαστε τυφλά και μονόχνοτα υπέρ της «ψυχικής υγείας» των ζώων. Ένα παράδειγμα: Υπάρχει μία ασθένεια που ονομάζεται cat scratch disease (ελληνιστί αποδίδεται με το κακόηχο «ασθένεια εξ αμυχών γαλής»), που οφείλεται σε μόλυνση των πληγών που μάς κάνει η γάτα μας καθώς παίζει. Δεν χρειάζεται οι αμυχές να είναι σοβαρές, απλά μολύνονται και προκαλούν σοβαρή φλεγμονή. Συχνότερα προσβάλλονται τα παιδιά. Αν λοιπόν ένας ιδιοκτήτης ερχόταν και μού έλεγε ότι αντιμετωπίζει αυτός ή τα παιδιά του σοβαρό πρόβλημα με αυτή τη νόσο, ο γιατρός του τού έχει επιβάλει να διώξει τη γάτα, η γάτα είναι γι' αυτόν πολύτιμη γιατί του θυμίζει τον/την νεκρό/ή σύντροφό του, κ.λπ. (μια πολύ πραγματική ιστορία), σάς δηλώνω ότι, ναι θα τού πρότεινα ονυχεκτομή. Καλύτερα μια γάτα στο σπίτι χωρίς νύχια, παρά μια γάτα στο δρόμο με νύχια. Ας μην αφορίζουμε τα πάντα άκριτα. Γι' αυτό έβαλα αυτό το post.
Ρωτήσατε τι θα έκανα εγώ στις γάτες μου (τρεις έχω). Ορίστε λοιπόν η απάντησή μου: Δεν θα έκανα με το παραμικρό ονυχεκτομή, είμαι κατά της τακτικής η ονυχεκτομή να γίνει ρουτίνα. Θα μπορούσα όμως να τη σκεφτώ, σε ακραίες καταστάσεις (επαναλαμβάνω ότι τα όρια είναι διαφορετικά για κάθε άνθρωπο), όταν η οικογενειακή συνοχή και ειρήνη άρχιζε να διαταράσσεται. Πότε θα γινόταν αυτό δεν ξέρω. Ακόμα όμως και η καταστροφή των επίπλων, μπορεί κάποια στιγμή της ζωής μας, να είναι ανυπόφορη. Και ξαναλέω. Έχω το πάνω χέρι και αποφασίζω. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Τα ζώα μας δεν έχουν ούτε αυτογνωσία, ούτε θα μας κρατήσουν κακία. Άλλωστε, όταν εμείς είμαστε ήρεμοι μαζί τους, περνάνε κι αυτά καλύτερα. Το κύριο μέλημά μας πρέπει να είναι να μην τους προκαλούμε πόνο και ταλαιπωρία χωρίς (σοβαρό) λόγο.
Χαίρομαι που αυτή η συζήτηση ανέδειξε πολύ θετικά στοιχεία.
