Στην πορεία που έγινε το μεσημέρι, ούτε οι μαθητές τους ενοχλήσαν. Σε κάποια στιγμή όμως, και προτού καταλάβουν τα παιδιά τι συνέβη, άρχισαν να τους κυκλώνουν, να ρίχνουν δακρυγόνα και να τους χτυπάνε...

Φαντάσου ότι μπροστά ήταν παιδάκια 12-16 χρονών, τα περισσότερα απ' τα οποία δεν είχαν ιδέα ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο και ούτε ήξεραν πώς να αντιδράσουν... Πολλά λιποθύμησαν, τα δακρυγόνα δεν είναι εύκολη εμπειρία... Ευτυχώς, δάσκαλοι και καθηγητές πήγαν μπροστά, εμποδίζοντας τους ματάδες να βαρέσουν τα παιδιά κι άλλο (και τις έφαγαν αυτοί)...


Αυτοί που κάνουν πλιάτσικο είναι παρακρατικοί, περιθωριακοί και ελάχιστοι αναρχικοί. Οι περισσότεροι είναι ξένοι, που έβαλαν μια κουκούλα και βγήκαν στους δρόμους να επωφεληθούν, όπως μπορούν. Οι μαθητές
δεν κάνουμε κάτι τέτοιο, έτσι θα σπίλωναμε τη μνήμη του συμμαθητή μας που τόσο άδικα χάθηκε. Βγαίνουμε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούμε για την κατάσταση, για να καταλάβουν κάποιοι-κάποιοι ότι δεν μας έχουν αποχαυνώσει τόσο με τον καταναλωτισμό και το χαζοκούτι που δεν καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται.Οι περισσότεροι διαμαρτυρόμαστε ειρηνικά ή πετάμε νεράτζια στα αστυνομικά τμήματα (αυτό δεν νομίζω να θεωρείται και καμία τρομερή βία) και προσπαθούμε οι ίδιοι να περιφρουρήσουμε τις διαδηλώσεις μας, όσο οργισμένοι και αν είμαστε. Βγαίνουμε στο δρόμο γιατί ο Αλέξης ήταν ένας από εμάς, γιατί η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής είναι τρομερό πλήγμα στο βασικότερο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γιατί στη θέση του Αλέξη θα μπορούσε να είναι ένας φίλος μας, θα μπορούσε κάλλιστα να είμαστε εμείς... Αγωνιζόμαστε για να διατηρήσουμε το δικαίωμα να λεγόμαστε
άνθρωποι.
Άλλωστε, δε θέλουμε να αποτελέσει απαραίτητη προυπόθεση για την επιβίωσή μας η κυκλοφορία σε ορισμένες μόνο περιοχές, ορισμένες μόνο ώρες και οι υποκλίσεις στους μπάτσους για να αισθάνονται ότι τους σεβόμαστε...
Συγγνώμη για τον έντονο τόνο, απλά είμαι κι εγώ οργισμένη με την κατάσταση τις τελευταίες μέρες...