εντυπώσεις από τα σαμαράκια στο χωριό
η Άρια με το που βγήκε στον κήπο έκανε σαν τον μαύρο γάταρο στο βίντεο, η ουρά κατάρτι και κουνιστή λυγηστή έκανε τον γύρο του σπιτιού και ψαχούλεψε όλο τον κήπο μαζί μου, ξετρελάθικε ήθελε να μυρίσει τα πάντα και δεν έβαζε κ..λο κάτω με τίποτα. Όποτε προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στην μάντρα ή κάπου που δεν ήθελα κρατούσα αντίσταση και δεν πήγαινε ή την φώναζα και ερχόταν δίπλα μου και όταν της είπα πάμε σπίτι να φάμε κατάλαβε αμέσως και πήγε μόνη της μέσα (είναι να μην ακούσει για φαγητό αυτή

)
ο Μπέκερ ήταν ποιό συγκρατημένος, έδειχνε να φοβάται το νέο άγνωστο περιβάλλον και δεν έφευγε από τα πόδια μου να πάει παρακάτω, τον σήκωσα στην αγκαλιά μου και τον πήγα στην πίσω μεριά που ήταν ποιό απόμερα. Μόνο όταν τον πήρα από το πλακώστρωτο και τον ακούμπησα στο χώμα άρχισε το μυρίζει (μάλλον του άρεσε) και σιγά σιγά να ξεθαρέβει χωρίς όμως να προσπαθεί να σκαρφαλώσει μάντρες και να απομακρίνεται πολύ
την τρίτη μέρα θεώρησα ότι έμαθαν τον χώρο και τους άφησα ελεύθερους μιας και που το περιβάλλον ήταν ασφαλές, δεν άφησαν δέντρο για δέντρο στο οποίο δεν σκαρφάλωσαν πάνω, με λίγα λόγια περάσαμε υπέροχα
ένα σκηνικό που μου έκανε εντύπωση ήταν η αντίδραση του Μπέκερ την πρώτη μέρα στον κήπο που αν και ήταν τρομοκρατημένος και χωμένος κάτω από την καρέκλα μου (τους είχα δέσει εκείνη την στιγμή μετά τις βόλτες δίπλα μου στην αυλή με τα σαμαράκια τους), βγήκε και όρμηξε κυριολεκτικά όταν ήδε μία άλλη γάτα να πλησιάζει την Άρια με απειλητικές διαθέσεις (γρύλιζε και της έκανε χχχ) και στάθηκε ακριβώς δίπλα στην Άρια, ήταν η πρώτη φορά εδώ και ένα χρόνο σχεδόν που τον έχω που τον είδα να σηκώνει τρίχα, είχε γίνει σαν σκατζόχηρος
έπειτα από αυτό όποτε βολτάριζαν πήγαιναν μαζί δίπλα δίπλα σαν τους χιώτες ένα πράγμα και δεν τόλμησε να τους ξαναπλησιάσει καμία ξένη γάτα