Καλημέρα

! Είμαι ένα πτώμα. Χριστίνα είναι ο παππούς μου στην Τρίπολη, στο νοσοκομείο. Μπήκε για μια εγχείρηση ρουτίνας (κοίλη) την περασμένη βδομάδα, βγήκε αλλά δεν καθόταν ήσυχος, του άνοιξε η τομή 3 φορές και τελικά ξαναμπήκε στο νοσοκομείο

.
Αυτός ο άνθρωπος δεν παίζεται, τι να σας λέω τώρα. Όλη μέρα ήταν παναγία (γιατί του έχουν ένα σωληνάκι στην τομή) και παρακολουθούσε το σωληνάκι. Μόλις ήρθε ο γιατρός και του είπε ότι πάει καλά και μπορεί να σηκώνεται ξεσάλωσε. Ήθελε να σηκωθεί να περπατήσει, μόνος του. Να σημειώσω εδώ ότι το ένα του πόδι λείπει γιατί του το έκοψαν στον πόλεμο και ότι ήταν ξεβράκωτος στο κρεββάτι

και χωρίς το τεχνητό πόδι. Φανταστείτε λοιπόν να προσπαθεί να σηκωθεί να κάνει βόλτες

. Εικαστικό δρώμενο ο παππούς. Θυμάστε το έργο που κατέσχεσαν από εκείνη την έκθεση επειδή ήταν προσβλητικό; Ε, ο παππούς μου θα είναι ο επόμενος!
Τελικά φύγαμε με τη θεία μου (την οποία έχει τρελάνει) στις 10 από το νοσοκομείο, πέσαμε σε τρελή κίνηση στην Κόρινθο και φτάσαμε σπίτι αισίως στις 1! Και σαν να μην έφτανε αυτό με ξύπνησε ο Τζίντζερ στις 8.30 γιατί εκείνη την ώρα συνηθίζει να σκούζει έξω από το παράθυρο για να του ανοίξω

.
Το μόνο καλό είναι ότι σήμερα το βράδυ έρχεται η κολλητή μου από τη Ρόδο

, το κακό είναι ότι πρέπει να μαζέψω το σπίτι γιατί γίνεται ένας πανικός

!