Ναι, ντρέπομαι αφάνταστα, αλλά, συγχωρούμαι, νομίζω (μόνη μου συχωριέμαι

), καθώς αυτή ήταν και η μόνη σκανταλιά που έκανα, η καημένη


Όμως, μιας που μιλάμε για φοβίες, ας εξομολογηθώ και μια δικιά μου , για την οπόια δυστυχώς, φταίει ο κινηματογράφος!

Μέχρι τα 15-16 μου κολυμπούσα πολύ ώρα στη θάλασσα και πήγαινα πάρα πολύ βαθιά. Ανάθεμα την ώρα και τη στιγή, όμως, βγήκαν "Τα σαγόνια του καρχαρία". Μετά από αυτό, μόλις ξαναμπήκα στη θάλασσα, παντού έβλεπα σαγόνια, σκιές, πτερύγια και δε συμμαζεύεται

Πούου να πάω πάρα μέσα:cry::cry:Με τον καιρό, ξεσυνήθισα να κολυμπάω σε βαθιά νερά γιατί ήθελα να πατώνω (για να τρέξω να βγω έξω σε περίπτωση που εμφανισθεί το τέρας), και τώρα πια, όλοι στην οικογένεια (που έχουν δει "Σαγόνια" σε όλες τις εκδόσεις, ως και το Νο 15) με κοροϊδεύουν, γιατί, αφού έχω ξεσυνηθίσει να κολυμπάω στα βαθιά, αν απομακρυνθώ με πιάνει αρρυθμία, έτσι δε και κάνω την απειροελάχιστη σκέψη για καρχαρία, μπορεί να πνιγώ επί τόπου. Γι'αυτό, θα με δείτε να πηγαίνω κατά μήκος της ακτής, ρεζίλι των σκυλιών (και των γατιών), με το νερό να με φτάνει ως τους ώμους (πέρα από εκεί καραδοκεί ο μεγάλος λευκός)



Α, και, εννοείται, δεν βλέπω ΠΟΤΕ θρίλλερ, ούτε καν του Χίτσκοκ, και ούτε αντέχω να τα ακούω. Ξέρετε, να είναι νύχτα, οι θριλερρομανιακοί δικοί μου να είναι στο καθιστικό, η τηλεόραση στη διαπασών, να ακούγονται κραυγές αγωνίας, μουσική ανατριχιαστική και εγώ από το δωμάτιο να φωνάζω: "Χαμηλώστε τον ήχο, ψυχανώμαλοιοιοιοι"



