Επιθετικότητα

[moukelis]

Μπορει να σου φαινεται λαθος,αλλα αν σκεφτεις ποσους κινδυνους θα συναντησει εξω μια γατουλα μαθημενη σε σπιτι ισως αναθεωρησεις.Ισως θα επρεπε να ασχολειστε μαζι της περισσοτερο,να παιζετε,να τη φερνετε σε επαφη με κοσμο.Επισης,μια δευτερη γατουλα ισως βοηθουσε στην κοινωνικοποιηση της και την "κουραζει" με τα παιχνιδια τους.Ετσι κι αυτη θα εχει καποιον να παιζει και να μοιραζεται,και εσεις θα γλιτωσετε τις γρατσουνιες και την υπερδιεγερση.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ohimso]

Δεν ξέρω για τις γατούλες, αλλά οι μαμάδες σκυλίτσες, όταν τις δαγκώνουν τα κουτάβια τους, τα 'τσιμπάνε' κι αυτές με τη σειρά τους, για να καταλάβουν ότι τους προκάλεσαν πόνο. Μην τσιμπήσετε τη γατούλα σας, προς θεού (lol) αλλά πειράξτε την, με τρόπο που ξέρετε ότι την ενοχλεί, όταν σας δαγκώνει (π.χ. χαϊδέψτε την στο πάνω μέρος του πέλματος... ή πιάστε την ουρά της... ).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[xxx]

κ οι δικια μ γατα η μικρη γρατζουναει συνεχεια ειναι παιχνιδιαρα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Aisha]

Κακό γατί;

Καλημέρα σε όλους!
Έχω να γράψω μήνες
Εν συντομία, βρήκα ένα ένα θηλυκό γατάκι 4 εβδομάδων το Σεπτέμβρη και μένουμε τα δυο μας σε ένα μεγάλο σπίτι. Τώρα πρέπει να είναι περίπου 7 μηνών (πρέπει να δρομολογήσω την στείρωση της, γιατί την έχει πιάσει οίστρος). Υποφέρω. Και εντάξει εγώ, οι άλλοι? Τον πρώτο καιρό ήταν σχετικά ζουζούνι. Μεγαλώνοντας γινόταν όλο και πιο επιθετικό. Έχω διαβάσει τόσα άρθρα και θέματα εδώ, αλλά δεν έχω επιτύχει κάτι, κάπως να την συνετίσω. Να συννενοηθούμε!
- σπάει τα πάντα στο σπίτι. Όταν λέμε τα πάντα, τα πάντα! και το ευχαριστιέται. Κάθε μέρα, τουλάχιστον ένα ποτήρι. Ας μην μιλήσω για κάποια πανάκριβα διακοσμητικά. Χαλάλι της.
- μου στήνει ενέδρες,πηδάει και μου επιτίθεται. Σε μένα το κάνει κυρίως για να παίξει, αλλά όχι πάντα Μπλέκεται τόσο στα πόδια μου που την πατάω ή μπουρδουκλώνομαι και στο τσακ γλιτώνω την τούμπα
- για να παίξει μου ρίχνει απίστευτο δάγκωμα στα πόδια και τα χέρια
- τρυπώνει σε ντουλάπες και συρτάρια. όχι τίποτα άλλο, αλλά φοβάμαι μην σκάσει καμια μέρα εκεί μέσα και δεν την πάρω χαμπάρι.

Εννοείται πως το σπίτι της είναι το τσιφλίκι της. Κάνει ό,τι γουστάρει και τίποτα, μα τίποτα, δεν την σταματά. Δεν φοβάται τίποτα, κάτι παράδοξο, γιατί με τον παραμικρό ήχο πετάγεται σαν χαζό. Όταν πάω να την μαλώσω, αντί να κάτσει ήσυχη, νευριάζει και μου επιτίθεται πιο έντονα. Με έχει γρατζουνίσει και στο πρόσωπο δυο φορές για να ξυπνήσω και να παίξουμε. Όσες φορές και αν προσπάθησα να της κόψω τα νύχια, έκανε σαν δαιμονισμένο και δεν τα κατάφερα. Καινουριοι καναπέδες κτλ κατεληξαν να μοιάζουν λες και τους έχω 20ετία. Το ονυχοδρόμιο, δεν το τιμά, παρά μόνο για να κοιμηθεί σε αυτό και να παίξει με ένα ποντικάκι που κρέμεται από αυτό.

Έχω πάρα πολλά προβλήματα μαζί της και στεναχωριέμαι γιατί την αγαπώ πολύ. Όσοι την γνωρίζουν, καταλήγουν να την αποφεύγουν, γιατί την φοβούνται και εγώ την φοβάμαι μερικές φορές!
Αγκαλιά και χάιδεμα επιτρέπει μόνο σε εμένα και την αδελφή μου και αυτό ελάχιστα. Της αρέσει να την πηγαίνω επίσκεψη στους άλλους ορόφους της πολυκατοικίας (που μένουν διάφορα μέλη της οικογένειας μου) και, ενώ χαίρεται και παίζει πάρα πολύ, στο τέλος καταλήγουμε να έχουμε δράματα. Κάποιον γρατζουνάει και έχουμε στεναχώριες. Το λένε "κακό" Στην αρχή, την πήγαινα στον φίλο μου, ο οποίος είχε κάθε καλή διάθεση να συμβιώσουμε όλοι μαζί, αλλά πλέον φοβάμαι πως θα με χωρίσει εξαιτίας της! Το τελευταίο "όμορφο" πράγμα που έκανε πριν μια ώρα ήταν να σκίσει τα πανάκριβα ηχεία του και να του επιτεθεί και από πάνω. Εκτός από εμένα και σχετικά την αδελφή μου, όλους τους μισεί! Στην κακομοίρα την μάνα μου (που λατρεύει τις γάτες), την κυνηγά από πίσω και όταν εκείνη λέει "τι ωραία, ας την χαιδέψω λιγάκι", βγάζει νύχι και κάνει χχχχχχχχχχχχχ. Και μετά την ξανακυνηγά από πίσω. Σε όλους κάνει χχχχχχχχχ (εκτός από μένα και με ιδιαίτερη προτίμηση στη μαμά μου. γιατί στη μαμά μου?). Φύσημα στην μούρη, δεν πιάνει. Νερό, δεν πιάνει (το λατρεύει), θόρυβος από ηλεκτρική σκούπα, δεν πιάνει. Τίποτα δεν πιάνει. Ο κτηνιάτρος μου είπε "φάπα στην μούρη". Ρε παιδιά, πώς να της ρίξω φάπα στην μούρη? πώς να μπορέσω? και που ξέρω πόσο δυνατή θα είναι? δεν μπορώ να το κάνω, ούτε θέλω.Θα ήθελα να διευκρινίσω πως δεν φοβάται καθόλου, μα καθόλου τον κόσμο. Εδώ πάρτι με 50 άτομα έκανα και αντί να κρυφτεί, σουλατσάριζε μεταξύ τους. Επίσης, αυτό δεν συμβαίνει τώρα τελευταία, αλλά πολύ καιρό. Απλά τώρα έφτασα στο αμήν.

Για να καταλήξω. Οι αταξίες, να πάνε στο καλό (αν και είναι πραγματικά άσχημο). Το να επιτίθεται, όμως, είναι ανεπίτρεπτο. Φοβάμαι μην βγάλει κανα μάτι σε κανέναν. Τι να κάνω? Είναι απλά κακό γατί όπως λένε όλοι? Τι λάθος έχω κάνει? Μόνο σε μένα κάνει ζουζουνιές.
Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω πως εδώ και 3 μήνες, δουλεύω από το σπίτι, οπότε περνάμε πάρα πολλές ώρες μαζί. Αυτό είναι μεν ευχάριστο για μένα, αλλά νιώθω πως έχει εξαρτηθεί σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και αν λείψω έστω και δυο ώρες, αναστατώνει όλη την πολυκατοικία με το κλάμα της. Είναι δυνατόν να μην μπορώ να βγω από το σπίτι? έχω περιορίσει τόσο πολύ τις εξόδους μου στις πλέον απαραίτητες εξαιτίας της, που στο τέλος θα είμαι η λοξή της γειτονιάς. Δεν περίμενα πως είναι εύκολο να μεγαλώσεις ένα ζωντανό πλάσμα, αλλά δεν τα βγάζω πέρα (που να είχα και παιδί.. πλέον, δεν είμαι σίγουρη πως θέλω....). Τι να κάνω ρε παιδιά? Ίσως χρειάζομαι ένα ενθαρρυντικό λόγο
Ευχαριστώ για όποια συμβουλή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Desdemona]

Καταλαβαίνω την ανησυχία σου, αλλά μην πανικοβάλλεσαι. Κι εγώ έφτασα σε τέτοια απελπισία, όταν ο Πρέστο μου εμφάνιζε τέτοιου είδους συμπεριφορές. Κάποια στιγμή, μάλιστα, επιτέθηκε σ' ένα γνωστό μου τόσο πολύ, που τον έστειλε στο νοσοκομείο για ράμματα. Όμως με τη στείρωση όλα άλλαξαν.
Είναι πολύ πιθανό η γατούλα σου να εμφανίζει αυτή τη συμπεριφορά λόγω της έκρηξης ορμονών εξαιτίας του οίστρου. Όταν δε η γάτα είναι και εκ φύσεως πολύ ενεργητική και δραστήρια, ο οίστρος σχεδόν τη μεταμορφώνει. Σε καμία περίπτωση μην τη χτυπάς, αυτό την κάνει ακόμα πιο επιθετική. Το καλύτερο ίσως θα ήταν να την απομόνωνες σε ένα δωμάτιο αμέσως μόλις αρχίζει να αγριεύει, για να καταλάβει ότι δεν είναι επιθυμητή όταν το κάνει αυτό. Μη φωνάζεις μπροστά της και χάιδευέ την μόνο όταν είναι ήρεμη, π.χ. όταν μισοκοιμάται, ή όταν εμφανίζεται πιο ήρεμη.
Το κυριότερο όμως είναι να επισπευσθεί η στείρωση, πρέπει να γίνει άμεσα.
Εύχομαι να πάνε όλα καλά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Raktia]

Εγώ πολύ φοβάμαι ότι δεν έχω κάποια συμβουλή να σου δώσω γιατί δεν έχω αντιμετωπίσει τόσο δύσκολο γατάκι ποτέ. Το μόνο που εχω να σου πω είναι καλό κουράγιο! Λυπάμαι πολύ για τα έπιπλα και τα πράγματα σου αλλά πιο πολύ λυπάμαι για σένα γιατί φαντάζομαι ότι θα έιναι πολύ δύσκολο να έχεις ένα τέτοιο δαίμονα και να μην μπορείς να του έχεις εμπιστοσύνη.
Υπομονή, τί άλλο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Φένια '72]

Ηταν πάντα απείθαρχη;;;
Πιστεύως πως θα πρέπει να μιλήσεις με το γιατρο και να επισπεύσεις τη στείρωσή της αν και ο λόγος που στειρώνουμε τα ζώα δεν ειναι αυτος...ωστόσο βοηθάει και λογικά θα ηρεμήσει.
Κατά τη γνώμη μου, οταν κάνει κάτι χοντρό, προσπάθησε να έχεις σταθερή συμπεριφορά. Σβέρκωσέ τη και μίλα της σοβαρά κοιτάζοντάς της κατάματα. Ολα τα καταλαβαίνουν! Ενα μικρό ταπ στο κεφαλάκι θα βοηθήσει ίσως λιγάκι. Μετά περιόριζέ την λίγο, μετρίασε τα χάδια, κάνε της μούτρα, άστην να έρθει γυρεύοντας...Μην πηγαινεις εσύ και σταμάτα να την καλοπιάνεις. Η τιμωρία πρέπει να μπει στο πρόγραμμα νομίζω.
Θα πρέπει να της φερθείς όπως θα φερόσουν σε ενα υπερβολικά κακομαθημένο και δύσκολο παιδί. Μονο που εδώ ειναι λίγο πιο δύσκολο. Θα πρέπει να μπουν όρια σε καμμία περίπτωση με βία και σε ενα ζώο δεν ειναι ευκολη υπόθεση.
Θέλει σίγουρα πολύ πολύ χρόνο...και πολύ υπομονή...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ntontini]

Σωστα σου ειπαν παραπανω.Η στειτωση πρεπει να γινει το σηντομοτερο δυνατο και οταν δεν φερεται καλα μην της δινεις σημασια.Οταν καθεται να τη χαιδεψεις επιβραβευσετη Προσεχε μη κανει τιποτα τετοιο

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Aisha]

Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για την συμπαράσταση. Ότι η στείρωση μπορεί να βοηθήσει, είναι μια ελπίδα. Θα το κάνω άμεσα (το απέφευγα γιατί φοβόμουν την εγχείριση).
Σας ευχαριστώ και πάλι, είναι ανεκτίμητη η υποστήριξη.
Φιλιά στα ζουζούνια σας!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[mema]

Καλησπέρα και από εμένα!

Έχω περάσει μία από τα ίδια και εγώ με τον γατούλη μου. Τώρα είναι 17 μηνών.
Όταν έφτασε τους 6,5 μήνες ζωής, ήταν απλά ανυπόφορος, και πολλές φορές πίστευα ότι ερχόταν μόνο και μόνο για να με πονέσει...Έκανε σαν τρελός να βγει έξω, λόγο οίστρου, και επειδή δεν τον αφήναμε έκανε τα πάντα για να μας τσατίσει...(κατάστρεψε ένα μεγαααααλο χριστουγενιάτικο δέντρο, έσπασε μερικά ποτήρια, μου έριχνε τα βιβλία από την βιβλιοθήκη, τα cd, έσκιζε τις σημειώσεις μου για την σχολή!!!!!, σκέτος μπελάς!).

Κάπου τότε, έγινε και η στείρωση.

Κάθε μέρα ηρεμούσε και πιο πολύ. Επειδή είχε και έχει πολύ ενέργεια μέσα του, το αφήνω πλεόν να βγαίνει στην αυλή, να εκτονωθεί. Και αυτό του έκανε πολύ καλό! Δεν ξανάμπλεξε σε καυγά, έκανε την βόλτα του, ερχόταν κύριος και με πολύ όρεξη για χάδια. Το ίδιο τρυφερός και χαδιάρης παραμένει μέσα στο σπίτι.

Βέβαια, ρίχνει κανα δάγκωμα που και που, για να μην ξεχνιόμαστε άλλα καμία σχέση με πριν. Το άλλο που κάναμε με τον φίλο μου, ήταν να του βρούμε εναλλακτικά παιχνίδια. Π.χ ένα ζευγάρι παντόφλες - τιγράκια που είχα, έγινε το αγαπημενο του παιχνιδι. Το δαγκώνει όσο δυνατά θέλει χωρίς να πονάει κανείς. Και όταν τον έβλεπα με άγριες διαθέσεις πάντα χρησιμοποιούσα την παντόφλα-τίγρη.
Έπειτα, ανακαλύψαμε το κρυφτο-κυνηγητο, με το οποίο είναι ξετρελαμένος! Το κυνηγάμε με αργα χοροπηδηχτά βήματα και αυτός κρύβεται. Εμφανίζεται απότομα και ξανακρύβεται, και τρέχει, για να μην τον πιάσουμε!

Έτσι καταναλώνει ενέργεια, ευχαριστιέται και μετά έρχεται μόνος του για χάδια. Δεν τον πιέζω πια, και αυτό συμβουλεύω φίλους και συγγενείς που έρχονται σπίτι. Αν θέλει χάδια, θα έρθει, και αν πάει να δαγκώσει, απομακρύνουμε το χέρι και απλά δεν του δίνουμε σημασία μέχρι να ηρέμισει. Και ηρεμεί!

Οπότε, μην ανησυχεις! Η στείρωση θα βοηθήσει πολύ, αλλά σταδιακά θα το δεις αυτό. Υπομονή και όλα θα πάνε καλά! Θα σου δείχνει τόσο μεγάλη στοργή, που δεν θα το πιστεύεις! Οι υπόλοιποι, θα της είναι μάλλον αδιάφοροι!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[moonlight16234]

Χαχα...και νόμιζα ότι είχα το μόνο διαολοκόριτσο του κόσμου! Και η δικιά μου ήταν σχεδόν έτσι, είναι 7 μηνών τώρα αστείρωτη αλλά στα 5 της την εκπαίδευσα πλήρως γιατί δεν πήγαινε άλλο η κατάσταση. Κι εγώ πιστεύω ότι με την στείρωση ηρεμούν αρκετά αλλά δεν έπρεπε να περιμένεις μέχρι αυτό το σημείο. Πιστεύω ότι εφόσον την μεγάλωσες μπορεί να σε ακούσει αν αγριέψεις λίγο την φωνή σου και την κάνεις πιο σταθερή! Και ποτέ μα ποτέ μην της λες γλυκόλογα μετά από το μάλωμα. Ο πιο εύκολος τρόπος να την μάθεις είναι να χρησιμοποιείς μια λέξη μόνο ως εντολή για ό,τι δεν θες να κάνει. Εγώ έχω το "κάτω" είναι μικρό εύκολο και γρήγορο και για σένα και για την μικρή. Να την πιάνεις από τον σβέρκο και να την απομακρύνεις απ' όπου δεν θες να πηγαίνεις λέγοντας μια εντολή.
Πολύ καλή(εξαίρετη θα έλεγα) λύση είπαν σε μια εκπομπή στο σκάι για ψεκασμό νερού. Η δικιά μου αφού έμαθε να μην δαγκώνει ξένο κόσμο είχε το κακό συνήθειο να ανεβαίνει σε τραπέζια, πάγκους κουζίνας κλπ χρειάστηκαν μόνο 2 απομακρυσμένα ψιτ ψιτ με την βοήθεια του σίδερου ρούχων! Δεν ανεβαίνει πουθενά τώρα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[PATSOUKAKI]

Καλησπέρα και από εμένα!

Έχω περάσει μία από τα ίδια και εγώ με τον γατούλη μου. Τώρα είναι 17 μηνών.
Όταν έφτασε τους 6,5 μήνες ζωής, ήταν απλά ανυπόφορος, και πολλές φορές πίστευα ότι ερχόταν μόνο και μόνο για να με πονέσει...Έκανε σαν τρελός να βγει έξω, λόγο οίστρου, και επειδή δεν τον αφήναμε έκανε τα πάντα για να μας τσατίσει...(κατάστρεψε ένα μεγαααααλο χριστουγενιάτικο δέντρο, έσπασε μερικά ποτήρια, μου έριχνε τα βιβλία από την βιβλιοθήκη, τα cd, έσκιζε τις σημειώσεις μου για την σχολή!!!!!, σκέτος μπελάς!).

Κάπου τότε, έγινε και η στείρωση.

Κάθε μέρα ηρεμούσε και πιο πολύ. Επειδή είχε και έχει πολύ ενέργεια μέσα του, το αφήνω πλεόν να βγαίνει στην αυλή, να εκτονωθεί. Και αυτό του έκανε πολύ καλό! Δεν ξανάμπλεξε σε καυγά, έκανε την βόλτα του, ερχόταν κύριος και με πολύ όρεξη για χάδια. Το ίδιο τρυφερός και χαδιάρης παραμένει μέσα στο σπίτι.

Βέβαια, ρίχνει κανα δάγκωμα που και που, για να μην ξεχνιόμαστε άλλα καμία σχέση με πριν. Το άλλο που κάναμε με τον φίλο μου, ήταν να του βρούμε εναλλακτικά παιχνίδια. Π.χ ένα ζευγάρι παντόφλες - τιγράκια που είχα, έγινε το αγαπημενο του παιχνιδι. Το δαγκώνει όσο δυνατά θέλει χωρίς να πονάει κανείς. Και όταν τον έβλεπα με άγριες διαθέσεις πάντα χρησιμοποιούσα την παντόφλα-τίγρη.
Έπειτα, ανακαλύψαμε το κρυφτο-κυνηγητο, με το οποίο είναι ξετρελαμένος! Το κυνηγάμε με αργα χοροπηδηχτά βήματα και αυτός κρύβεται. Εμφανίζεται απότομα και ξανακρύβεται, και τρέχει, για να μην τον πιάσουμε!

Έτσι καταναλώνει ενέργεια, ευχαριστιέται και μετά έρχεται μόνος του για χάδια. Δεν τον πιέζω πια, και αυτό συμβουλεύω φίλους και συγγενείς που έρχονται σπίτι. Αν θέλει χάδια, θα έρθει, και αν πάει να δαγκώσει, απομακρύνουμε το χέρι και απλά δεν του δίνουμε σημασία μέχρι να ηρέμισει. Και ηρεμεί!

Οπότε, μην ανησυχεις! Η στείρωση θα βοηθήσει πολύ, αλλά σταδιακά θα το δεις αυτό. Υπομονή και όλα θα πάνε καλά! Θα σου δείχνει τόσο μεγάλη στοργή, που δεν θα το πιστεύεις! Οι υπόλοιποι, θα της είναι μάλλον αδιάφοροι!

Να τι κάνει η στείρωση!Συγχαριτίρια που τα καταφέρατε!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[brigite]

Πρεπει να το παρουμε αποφαση οτι τα ζωακια ειναι σκανδαλιαρικα και απροβλεπτα.Δυσκολα μπαινουν σε καλουπια και οταν μιλαμε και για γατες ,γινεται ακομα δυσκολοτερο.Θελει πολυ χρονο και υπομονη για να καταφερουμε να μας ακουνε καπως και φυσικα ο ατιθασος χαρακτηρας της γατας δε σηκωνει και πολλα-πολλα.Η δικια μου Περσικη γαρ ,απο τη φυση της ειναι ενα πλασμα ησυχο,ηρεμο ,δεν εχει κανει ποτε καμμια ζημια παρ'ολο που ανεβαινει παντου .Ομως οι καναπεδες ,εχουν αποκτησει ολοι κροσια ,γιατι δεν ξυνει ποτε τα νυχια της στο κοτσανι που της εχω παρει.Απο γρατζουνιες εχουμε αρκετες κι εγω κι ηκορη μου.Οταν τη χαιδευουμε σε στιγμη που εκεινη δεν θελει ,μας δαγκωνει .Μ αυτο τον τροπο δειχνει οτι ενοχλειται.Ζωντανα πλασματακια ειναι ,εχουν κι αυτα τις καλες τους και τις κακες τους.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Ceres Victoria]

τελικα ο δικος μου ειναι αγγελουδι Νυχια εχει βγαλει 2-3 φορες μονο οταν πηγα να του χτενισω την κοιλια. Περα απο αυτο, δαγκωνε πολυ μικρος οταν αλλαζε δοντια αλλα τωρα το εχει κοψει. Αν καμια φορα δαγκωσει και του πω ΜΗ μαζευεται. Νομιζω πως πρεπει να τριξεις λιγο τα δοντια στην δικη σου. Δεν ειναι κατασταση αυτη. Καθε φορα που θα κανει κατι ασχημο θα της λες ενα δυνατο και αποτομο ΜΗ και μετα θα την αγνοεις. Παρε και ενα σπρευ αερα απο αυτα που ειναι για τον καθαρισμο του πληκτρολογιου και οταν κανει κχχχ και ορμαει να της ριχνεις αερα.
Οσο για το νιαουρισμα, μαλλον η γατα σου πασχει απο separation anxiety και ισως γι'αυτο τα γκρεμιζει ολα στο σπιτι. Ακου τι θα κανεις. Οταν θα φευγεις απο το σπιτι, μιση ωρα πριν δεν θα της δινεις ΚΑΘΟΛΟΥ σημασια. Το ιδιο και οταν επιστρεφεις. Επισης θα βγαινεις απο το σπιτι για 1-2 λεπτα, 3-4 φορες τη μερα και θα την αποφευγεις για λιγα λεπτα πριν βγεις και πριν μπεις. Μερα με τη μερα θα ανεβαζεις τον χρονο που μενεις εξω (πχ 5 λεπτα την επομενη μερα, 10 λεπτα την μεθεπομενη κοκ). Ετσι θα αποκτησει μια σιγουρια οτι θα επιστρεψεις και θα ηρεμισει. Πολυ πιθανον να ηρεμισει και λιγο ο χαρακτηρας της και να γινει πιο χαδιαρα.
Μηπως αν επαιρνες 2η γατα να ελυνε το προβλημα σου; Αν παρεις μια γατουλα στην ιδια ηλικια με την δικη σου δεν θα ανεχεται τον επιθετικο χαρακτηρα της και ισως της μαθει τι πρεπει να κανει και τι οχι (η δικια σου χωριστηκε απο μικρη απο την μαμα της και δεν κοινωνικοποιηθηκε σωστα). Επισης θα εχει να ασχολειται με κατι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Pavlos93]

Επιθετικότητα στο παιχνίδι, ανυπακοή.

Μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να κάνω το γατάκι μου να μην είναι τόσο επιθετικό στο παιχνίδι του(δάγκωμα) και να τον κάνω να μην ανεβαίνει πάνω σε καναπέδες;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Desdemona]

Για την επιθετικότητα στο παιχνίδι μπορείς να δεις αυτό το άρθρο. Το να μην ανεβαίνει στους καναπέδες είναι λίγο δύσκολο (και γιατί να μην ανεβαίνει μωρέ το καημένο ). Αν θέλεις, ωστόσο, να αποθαρρύνεις μια ανεπιθύμητη συμπεριφορά μπορείς να κάνεις έναν δυνατό ήχο την ώρα που αυτή εμφανίζεται, ώστε το γατάκι σου να αποτραπεί από το να κάνει το ίδιο. Θέλει όμως πολλή επιμονή, δε λειτουργεί με την πρώτη φορά (ίσως να μη λειτουργήσει και ποτέ, για γάτα μιλάμε )

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ANNA KATΣΑΡΟΥ]

Έχεις δίκιο όταν είναι δύο μαθαίνουν στο παιχνίδι να μην πονάνε το ένα το άλλο και μετά το εφαρμόζουν και στους ανθρώπους.Κι εμένα κάνει ότι με δαγκώνει παίζοντας ,ειδικά όταν της πειράζω την κοιλιά αλλά δεν με πονάει.Δαγκώνει στα ψεύτικα.Αυτό που κάνει και με εκνευρίζει και την μαλώνω είναι ότι χώνεται κάτω απ το χαλί, το κάνει τούνελ από την μια άκρη στην άλλη.Ο άντρας μου έχει στερεοφωνικό στο σαλόνι και φοβάμαι ότι αν μπερδευτεί σε κάνα καλώδιο και ρίξει κάνα ηχείο την βάψαμε..θα φύγουμε και οι δύο απ΄το σπίτι!Την μαλώνω και την βγάζω απ΄το σαλόνι κι αυτή η κυρία περνάει αμέσως σε αντιπερισπασμό..Μπαίνει στο δωμάτιο της κόρης μου ανοίγει τα δύο τελευταία συρτάρια της σιφονιέρας και πετάει όλα τα ρούχα έξω!
Τι να μαλώσω,τι να δείρω,γελάω με τα καμώματα της.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[neli]

Δαγκώνει πολύ!!!

Παιδιά βοήθεια...Νοιώθω σαν μεγάλο χάμπουργκερ...Ο μικρός μου(2,5-3 μηνών)δαγκώνει πάρα πολύ....Τον πιάνει 2-3 φορές την ημέρα,κλείνει τα αυτιά και με δαγκώνει...Παντού,όπου βρει,στα χέρια,στα πόδια,στην πλάτη,στο πρόσωπο...Έχω δοκιμάσει να φωνάξω μόλις πονάω δεν έπιασε,έχω δοκιμάσει να του αποσπώ με παιχνίδια την προσοχή δεν έπιασε,έχω δοκιμάσει να τον κατεβάζω από εκεί που κάθομαι ανεβαίνει πιο επιθετικός,έχω δοκιμάσει να τον πιάνω απ'το σβέρκο όπως η μαμά του δεν έπιασε,έχω δοκιμάσει να τον φυσάω στο πρόσωπο δεν έπιασε...Δεν ξέρω τι να κάνω...Και επειδή είναι το πρώτο μου γατουλάκι φοβάμαι μήπως κάνω κάτι λάθος και μεγαλώνοντας γίνει ακόμα πιο επιθετικός και δαγκώνει ακόμα πιο πολύ...Τι να κάνω;;Πως να το αντιμετωπίσω;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[ιβανα]

δοκιμασε να τον πιασεις απαλα απο το σβερκο την επομενη φορα που θα το κανει αυτο κ κλεισε τον στο μπανιο για κανενα τεταρτο μεχρι να ηρεμησει δε χανεις κατι να δοκιμασεις κ αυτο
α ρε νελη, σου βγηκε δαγκωνιαρης ο γατης

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[neli]

Χτες το βράδυ βασικά νόμιζα ότι θα με φάει ζωντανή...Ανέβαινε στο κρεβάτι και δάγκωνε όπου έβρισκε και όχι απλά δάγκωνε αλλά δεν με άφηνε κιόλας....Έτσι αποφάσισα να τον κλείσω εκτός κρεβατοκάμαρας μέχρι να ηρεμήσει...Τον έβγαλα,πήγε και ήπιε νερό,έφαγε και μετά ήρθε έξω απ'την πόρτα μου και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ...Αναγκάστηκα να του ανοίξω γιατί ήταν πάρα πολύ αργά και ακουγόταν υπερηχητικά σ'όλη την πολυκατοικία και μόλις του άνοιξα ανέβηκε στο κρεβάτι και με δάγκωσε...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.