Τώρα που πήρα φόρα

[anabou]

Ευχαριστώ όλους για τα χρόνια πολλά!!!!!

Ασπασία η τάξη είναι κάτι έμφυτο. Δεν μαθαίνεται! Σου το λέω εγώ που μεγάλωσα σε σπίτι με δύο εξαιρετικά τακτικούς γονείς (όχι υπερβολικά, στα λογικά πλαίσια). Ο βασικός λόγος τιμωρίας μου ήταν αυτός και η αιώνια ατάκα της μητέρας μου "Τακτοποίησε το δωμάτιο σου". Μία φορά είχα 'συμμαζέψει' όλα τα πράγματα κάτω από το κρεββάτι μου. Μια άλλη φορά μου είχε πετάξει όλα μου τα πράγματα/παιχνίδια στο πάτωμα (έστω, όσα δεν ήταν ήδη στο πάτωμα) για να με αναγκάσει να τα τακτοποιήσω τελικά αγανάκτησε τόσο που τελικά τα μάζεψε ΜΟΝΗ της! Είχε μια κρυφή ελπίδα ότι θα βελτιωθεί η κατάστασή μου όταν μείνω σε δικό μου σπίτι αλλά ζονκ. Στην πόρτα μου έχω ένα πινακάκι που γράφει:

My home, my sweet home...
ΧΑΟΣ ΣΕ ΤΑΞΗ

Νομίζω αντικατοπτρίζει εντελώς την κατάσταση που συνήθως επικρατεί! Να τονίσω ότι αναφέρομαι στην τάξη, με την καθαριότητα (ευτυχώς) δεν έχω τέτοια σχέση. Σκουπίδια, άπλυτα και φαγητά είναι πάντα στην θέση τους! Το θεϊκό είναι ότι αν κάποιος μου τα τακτοποιήσει δεν βρίσκω τίποτα μετά . Επίσης όταν τους εξηγώ ότι δεν είναι ακατάστατα απλά είναι 'τοποθετημένα με μη συμβατό τρόπο' αναρωτιούνται μήπως το πολυτεχνείο έχει αρχίσει να με επηρεάζει ανεπανόρθωτα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[χριστινα]

Εμένα τον δικό μου αντρα δεν τον αφήνω να σηκώνει βάρη. Εχει πάθει 2 φορές αποκόλληση αμφιβληστοειδούς (παρα τρίχα δεν εμεινε τυφλός) και τα βάρη απαγορεύονται δια ροπάλου. Οπότε όπως με αποκάλεσε και ο γιος του το παίζω houlk. Στο δρόμο να δειτε που μας κοιτάζουν περίεργα με τα ψώνια που φορτώνομαι σαν μουλάρι. Αλλα όσο και να θέλει αυτό δεν το διαπραγματεύομαι. Βαρη τέλος!
Στις δουλειες δεν βοηθάει κι αν του πω να κανει δουλειες θα με κοιτάξει σαν να μην ειμαι καλά! (να φωνάξω το γιατρό? Τι νιώθεις?) Τουλάχιστον ειναι τακτικός!!! Ειδικά στα ρουχα του. Ή απογοητευτηκε που δεν τα μαζευα εγώ . Αλλά κατανοήση για οσα κάνω δεν νομίζω... (Εγώ κουράζομαι, τόσα πραγματα στη δουλεια κλπ κλπ). Λες κι εγώ καθομαι δηλαδή. Κι εμενα όταν κοιμάται μου τη δίνει!! Γιατί εγώ κατα τις 11 κουτουλάω κι εκείνος είναι στα high του. Και θυμώνει που είμαι κουρασμένη. Αυτός με 5,6 ώρες ύπνου είναι μια χαρά. Εγώ σερνομαι όλη μερα (θέλω το 8ωρό μου που έχω να το δω κάτι χρόνια!!!) Ετσι είναι όμως. Τι να γίνει?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aspasiapef]

Anabou: Σε καταλαβαίνω απόλυτα! Όταν ήμουν μικρή και μου τακτοποιούσε η μητέρα μου το δωμάτιο και ειδικά το γραφείο μου, μετά δεν έβρισκα τίποτα! Μεγαλώνοντας έστρωσα.
Το μόνο κακό είναι ότι έχω την τάση να μην πετάω τίποτα ούτε από ρούχα (ελπίζω να ξαναδυνατήσω) ουτε αναμνηστικά (καλέ να πετάξω τη μπομπονιέρα από τη βάφτιση του Γιαννάκη;;, οποτε επικρατεί τάξη παντού (όπου δεν βάζει το χέρι του ο άνδρας μου) εκτός από τις ντουλάπες!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anabou]

Anabou: Σε καταλαβαίνω απόλυτα! Όταν ήμουν μικρή και μου τακτοποιούσε η μητέρα μου το δωμάτιο και ειδικά το γραφείο μου, μετά δεν έβρισκα τίποτα! Μεγαλώνοντας έστρωσα.
Το μόνο κακό είναι ότι έχω την τάση να μην πετάω τίποτα ούτε από ρούχα (ελπίζω να ξαναδυνατήσω) ουτε αναμνηστικά (καλέ να πετάξω τη μπομπονιέρα από τη βάφτιση του Γιαννάκη;;, οποτε επικρατεί τάξη παντού (όπου δεν βάζει το χέρι του ο άνδρας μου) εκτός από τις ντουλάπες!!!!

Με το να πετάω πράγματα δεν έχω κανένα πρόβλημα. Αλλά η σχέση μου με την τάξη δεν βλέπω να βελτιώνεται!

Χριστίνα κι εμείς από τότε που έπαθε ο μπαμπάς μου έμφραγμα έτσι είμαστε. Αφού δεν κάνει τι να γίνει τα φορτωνόμαστε όλα εμείς και ειδικά η μαμά μου γιατί εγώ τον περισσότερο λείπω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aspasiapef]

Εμένα τον δικό μου αντρα δεν τον αφήνω να σηκώνει βάρη. Εχει πάθει 2 φορές αποκόλληση αμφιβληστοειδούς (παρα τρίχα δεν εμεινε τυφλός) και τα βάρη απαγορεύονται δια ροπάλου. Οπότε όπως με αποκάλεσε και ο γιος του το παίζω houlk. Στο δρόμο να δειτε που μας κοιτάζουν περίεργα με τα ψώνια που φορτώνομαι σαν μουλάρι. Αλλα όσο και να θέλει αυτό δεν το διαπραγματεύομαι. Βαρη τέλος!
Στις δουλειες δεν βοηθάει κι αν του πω να κανει δουλειες θα με κοιτάξει σαν να μην ειμαι καλά! (να φωνάξω το γιατρό? Τι νιώθεις?) Τουλάχιστον ειναι τακτικός!!! Ειδικά στα ρουχα του. Ή απογοητευτηκε που δεν τα μαζευα εγώ . Αλλά κατανοήση για οσα κάνω δεν νομίζω... (Εγώ κουράζομαι, τόσα πραγματα στη δουλεια κλπ κλπ). Λες κι εγώ καθομαι δηλαδή. Κι εμενα όταν κοιμάται μου τη δίνει!! Γιατί εγώ κατα τις 11 κουτουλάω κι εκείνος είναι στα high του. Και θυμώνει που είμαι κουρασμένη. Αυτός με 5,6 ώρες ύπνου είναι μια χαρά. Εγώ σερνομαι όλη μερα (θέλω το 8ωρό μου που έχω να το δω κάτι χρόνια!!!) Ετσι είναι όμως. Τι να γίνει?

Εμένα πάλι, αν με δει να κουβαλάω βάρος γίνεται κακός χαμός. Με την τάξη όμως έχουμε ένα θεματάκι! Με το που μπαίνει σπίτι αρχίζει και πετάει πράγματα δεξια κι αριστερά. Όπου βρει ελεύθερη επιφάνεια ακουμπάει πράγματα και μονίμως το σπίτι είναι σαν τη Χιροσίμα μετά το βομβαρδισμό...
Φυσικά με το που θα πω κάτι το εκλαμβάνει ως γκρίνια και κατεβάζει μούτρα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κατερίνα]

Όπου βρει ελεύθερη επιφάνεια ακουμπάει πράγματα και μονίμως το σπίτι είναι σαν τη Χιροσίμα μετά το βομβαρδισμό...

χαχα κι εμείς το ίδιο. Βέβαια δεν αγχόνομαι. Όταν στο τραπεζάκι δεν υπάρχει χώρος για να ακουμπήσω την κούπα του καφέ...τότε συμαζεύω.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[yasmin1gr]

Αυτος ειναι ο κωδικας για να εμφανιστει μια γατουλα που τραγουδαει live καραοκε δεν ηξερα που να το βαλω στο σαιτ για να εμφανιστει εχει πολυ πλακα οποιος ξερει ας το χρησιμοποιησει σε σελιδα του

<!-- content cell-->
<center><tr><td valign="top" width="400" height="300" align="center">
<table height=300 cellSpacing=1 cellPadding=5 width=400 bgColor=#54aeda border=0>
<tbody>
<tr>
<center>
<td vAlign=top align=middle bgColor=#ffffff>
<object codeBase=https://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=5,0,0,0 height="100%" width="100%" classid=clsid27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000><param NAME="_cx" VALUE="5080"><param NAME="_cy" VALUE="5080"><param NAME="FlashVars" VALUE=""><param NAME="Movie" VALUE="https://briefcase.pathfinder.gr/download/gasag69/18292/221434/0/Iloveyou.swf"><param NAME="Src" VALUE="https://briefcase.pathfinder.gr/download/gasag69/18292/221434/0/Iloveyou.swf"><param NAME="WMode" VALUE="Window"><param NAME="Play" VALUE="-1"><param NAME="Loop" VALUE="-1"><param NAME="Quality" VALUE="High"><param NAME="SAlign" VALUE=""><param NAME="Menu" VALUE="-1"><param NAME="Base" VALUE=""><param NAME="AllowScriptAccess" VALUE=""><param NAME="Scale" VALUE="ShowAll"><param NAME="DeviceFont" VALUE="0"><param NAME="EmbedMovie" VALUE="0"><param NAME="BGColor" VALUE=""><param NAME="SWRemote" VALUE=""><param NAME="MovieData" VALUE=""><param NAME="SeamlessTabbing" VALUE="1"><param NAME="Profile" VALUE="0"><param NAME="ProfileAddress" VALUE=""><param NAME="ProfilePort" VALUE="0"></object></td></tr></tbody></table></td></tr>

<!-- end content cell -->
<p></p></center></center>

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

Kαλημερα Kαιρος τρελαμενος πιο πολυ κι απο μενα.Επαθε τωρα αυτος κατι και αντε να βρεις εσυ τωρα τι.Τη μια 25 βαθμους και λες τωρα θα βγαλω τα βατραχοπεδιλα και
τα μαγιω και πανω που τα ξεθαβεις απο τη λησμονια να το 10 και κατω με αερα βροχη, και οτι σχετικο προκυπτει και να ψαχνεις που εβαλες καλτσον, παλτα,το κουμπι του καλοριφερ και ξανα απο την αρχη.Επισης διαβασα ενα βιβλιο ψυχολογιας .Εχω διαπιστωση τα εξης Οτι εχω ολα τα συμπτωματα της οποιαδηποτε τρελας κυκλοφορει εκτος απο την σχιζοφρενεια. Κατα τα αλλα παιδια σχολειο ,συζυγος βγαζει τον αρτο τον επιουσιο,γατος μακαριος ξαπλωνει στο χωλ σε μια σταση σιδηροδρομο απλωμενος περα ως περα ευτυχης. Καφες γλυκος χωρις γαλα για μενα και μετα το γνωστο συμαζεμα του χαους για να ξαναγινει χαος μολις γυρισουν τα παιδια απο το σχολειο . Τελικα το χαος μπορει να εχει μια ταξη anabou

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

εμενα παλι ειναι κλασικη νοικοκυρα .Απλα οτι και να κανε υπηρχε μια αταξια στο σπιτι καθαρο μεν ατακτο δε εγω τωρα δεν αντεχω την αταξια πρεπει να ναι ολα εκει που ειναι οπως τα εβαλα πραγμα αδυνατο με 3 παιδια μεσα στο σπιτι εξ ου αποκτησα ενα απροσδιοριστο αγχος Κατι δεν μου καθεται καλα επι μονιμου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anabou]

Καλημέρα! Το ψυγείο χάλασε γέο βαγέο!!! Ή αλλιώς ψυγείο γιοκ Αναστασία αμόκ. Τι θα κάνω ένας θεός ξέρει. Θα πάρω τη βοήθεια του κοινού, ένα ψυγείο μετρίου αναστήματος πόσο περίπου κάνει ξέρει κανείς;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[aspasiapef]

Καλημέρα! Το ψυγείο χάλασε γέο βαγέο!!! Ή αλλιώς ψυγείο γιοκ Αναστασία αμόκ. Τι θα κάνω ένας θεός ξέρει. Θα πάρω τη βοήθεια του κοινού, ένα ψυγείο μετρίου αναστήματος πόσο περίπου κάνει ξέρει κανείς;

Για ρίξε μια ματιά σ' αυτά που βρήκα σε πρώτη φάση, αν και θα σου συνιστούσα να πας Media Markt αν είσαι κοντά είτε στο Φάληρο είτε στο Μαρούσι. Νομίζω ότι οι τιμές του δεν συγκρίνονται
https://www.electroniki.gr/first.asp?cat=85082&subcat=11010
https://www.praktiker.gr/Praktiker/Content.aspx?sCurrentPage=4&con_id=180&lan_id=2
https://www.praktiker.gr/Praktiker/Content.aspx?sCurrentPage=5&con_id=180&lan_id=2
Α! Και υπομονή....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anabou]

Νομίζω βρήκα τι δώρο θα ζητήσω από τον παππού για τα γενέθλιά μου. Πάνε τα όνειρα για ανανέωση γκαρνταρόμπας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

Μην στεναχωριεσε κατι θα βρεθει που να συνδιαση και τα δυο anabou Ασχετο Νερινα που εισαι?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nena]

Καλό απόγευμα πια. Σήμερα αποφάσισα να δουλέψω. Έβαλα όριο στον εαυτό μου. Εαν δεν τελειώσω δεν μπαίνω στο mycat. Τελείωσα επιτέλους και να 'μαι. Όλοι σπίτι, παιδιά αναρρώνουν, μάλλον, ένα βήχα, ένα ψιλοπονοκέφαλο τον έχουν, άντρας μεσημεριανή σιέστα και ο γάτος το ίδιο. Σήμερα τι με έβαλε να κάνουμε; Τον κρατούσα αγκαλιά και κυνηγούσαμε μύγες, έτσι και τον άφηνα κάτω έσκουζε να τον ξαναπάρω (για το γάτο μιλάω όχι για τον άντρα μου, μη παρεξηγιόμαστε). Τώρα αυτό είναι φυσιολογικό ή με έχουν πάρει είδηση παιδιά και ζώα; Είμαι μάνα εγώ; Εχω άγρια ένστικτα; Και καλά το κυνήγι στην ευθεία, άντε και το σλάλομ το αντέχω, αυτό που έχει και την απαίτηση να πηδάω επί τόπου πως να το κάνω η ταλαίπωρη; Δίνεται γάτος λευκός. Τον λένε Μαντού. Συνοδεύεται με μπωλ με μύγες. Ενδιαφέρεται κανείς;
Για Anabu: Μια κυρία μπορεί να ζήσει χωρίς ψυγείο, χωρίς γκαρνταρόμπα όχι. Πάρε ψυγείο. Γιατί επίσης μια κυρία δε ζεί χωρίς φαί και μην πιστέψεις αυτόν που θα σου πεί το αντίθετο.
Για καθαριότητα γενικώς: Κατάγομαι απο μια μητέρα νοικοκυρά υπό τη πολύ πολύ πολύ πολύ ευρεία έννοια. Τα πάντα καθαρά, αλλά να τα κάνουν οι άλλοι. Αυτή ασκεί υψηλή εποπτεία. Εγώ πάλι ανήκω στη κατηγορία Anabu. Χάος είναι το δεύτερο ονομά μου αλλά και η εντροπία μου πάει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Thanasis46]

Σήμερα τι με έβαλε να κάνουμε; Τον κρατούσα αγκαλιά και κυνηγούσαμε μύγες, έτσι και τον άφηνα κάτω έσκουζε να τον ξαναπάρω

Ναι κι εγώ μια φορά που για πλάκα τον σήκωσα να φτάσει μια μύγα στον τοίχο, μετά μόλις δεν έφτανε άρχιζε να με φωνάζει. Μόνο όταν η μύγα πήγαινε στο ταβάνι, κι έβλεπε ότι όσο κι αν τον σηκώσω δεν φτάνει τότε σταματούσε.

Να εδώ για μύγες ανέβηκε
https://www.mypetz.gr/gallery/showimage.php?i=732&c=3&userid=377

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[giota]

εμας φωναζει για να τον σηκωσουμε στο κλουβι με το καναρινι ...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[anabou]

TO ΨΥΓΕΙΟ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ

Έχετε ακούσει παρόμοια περίπτωση; Πάνω που είχα αρχίσει να συνηθίζω ότι αποφάσισε να γίνει φωτεινό ντουλαπάκι (ναι το φωτάκι δούλευει κανονικά) πήγα να ζεστάνω το φαγητό και όπως πέρασα από δίπλα του μου φάνηκε σαν κάτι να άκουσα. Ανοίγω την κατάψυξη και μου'ρχεται το γνωστό κύμα αέρα. Τι να πω; Είπε να ξεκουραστεί για λίγο και ξανά προς τη δόξα τραβά; Ήθελε απλώς να μου σπάσει τα νεύρα; Άβυσσος η ψυχή του ψυγείου!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κατερίνα]

Καλησπέρα κι από μένα! Σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα, αύριο θα ναι χειρότερη και την Παρασκευή, αν επιζήσω, θα κάνω πάρτυ που πέρασε κι αυτή η βδομάδα!
Anabu χειμώνας πια (θεωρητικά πάντα). Τι να το κάνεις το ψυγείο? Αστα όλα στο τραπέζι της κουζίνας και άνοιξε το παράθυρο. Μια χαρά θα ναι.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[memy]

Επειδή ήδη νιώθω μέλος και αυτής της γατο-οικογένειας, επιτρέψτε μου να δημοσιεύσω κι εδώ αυτό που έγραψα στο φόρουμ για τα χρυσόψαρα, μετά την περιπέτεια της υγείας μου. Έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα...


Αγαπημένοι μου συμφορουμίστες!

Είναι αδύνατον να περιγράψω με λόγια τη χαρά μου που βρίσκομαι εδώ και σας διαβάζω και είμαι σε θέση να γράφω! Καταρχήν να σας ευχαριστήσω μέσα απ’την καρδιά μου για την αγάπη σας και τις ευχές σας – ειλικρινά με έχετε συγκινήσει πάρα πολύ! Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να πω, που δεν ξέρω από πού ν’αρχίσω!

Έπαθα λοίμωξη του αναπνευστικού και πέρασα μια απίστευτη περιπέτεια. Ξεκίνησε σαν γρίπη και με πήγαν στο νοσοκομείο με υψηλό πυρετό, πόνους σε όλο το σώμα και δυσκαμψία. Αυτό το τελευταίο τους έκανε να φοβούνται για μηνιγγίτιδα και μου πήραν υγρό από τη σπονδυλική στήλη για να βεβαιωθούν ότι δεν ήταν τελικά.

Στη συνέχεια με κράτησαν για ν’αντιμετωπίσουν το ό,τι είχα τέλος πάντων, που τους πήρε δυο μέρες για να το βρουν! Μου έδιναν διάφορες αντιβιώσεις αλλά ο πυρετός και οι πόνοι επέμεναν. Την τέταρτη μέρα άρχισα να χάνω τις αισθήσεις μου, να πέφτει η πίεσή μου και με έβαλαν στην εντατική με αναπνευστήρα κι ένα σωρό σωληνάκια. Δεν καταλάβαινα κανένα σωματικό πόνο.

Δεν έβλεπα τίποτα, άκουγα όμως και σκεφτόμουνα αλλά δεν μπορούσα να κουνήσω ούτε το βλέφαρό μου. Έβλεπα όνειρα που μπερδεύονταν με την πραγματικότητα κι ένιωθα ΤΡΟΜΕΡΗ μοναξιά. Αυτό είναι το συναίσθημα που μου έχει μείνει πιο πολύ απ’όλα. Φόβος ναι, αλλά πιο πολύ μοναξιά, όπως ποτέ πριν δεν είχα νιώσει.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό το συναίσθημα κι όλα όσα έζησα, γιατί θεωρώ ότι αυτό το περιστατικό άλλαξε τη ζωή μου. Μάλλον άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίζω πλέον τη ζωή και βλέπω τα πράγματα.

Έλεγαν ότι είμαι σε κώμα. Έμπαιναν μέσα και μιλούσαν μεταξύ τους κι εγώ άκουγα τα πάντα. Τα λέω τώρα στη μητέρα μου και κλαίει – τι κλάμμα έχει ρίξει αυτή η γυναίκα τόσες μέρες! Της είπε ένας γιατρός «να είστε προετοιμασμένοι για το χειρότερο» κι εκείνη έκατσε δίπλα μου κι άρχισε να κλαίει, μου χάιδευε το πρόσωπο και με φιλούσε κι ενώ το καταλάβαινα δεν μπορούσα να κάνω τίποτα! Ούτε καν ν’ανοίξω τα μάτια μου να την δω! Έλεγα πως θα φύγω απ’τη ζωή κι έπρεπε να δω τη μητέρα μου έστω μια φορά αλλά δε μπορούσα!

Και σκεφτόμουν όλα εκείνα που δεν είχα προλάβει να κάνω κι ένιωθα τρομερό πόνο. Σκεφτόμουν χαζά πράγματα, σα να είχα παραισθήσεις, αλλά σκεφτόμουν και λογικά, όπως για παράδειγμα τι θα γίνει το παιδί μου; Θα πρέπει ν’αλλάξει σχολείο τώρα για να πάει να μείνει με τον πατέρα της; Ευχόμουν να είχα μια τελευταία ευκαιρία να μιλήσω με τους αγαπημένους μου, με το παιδί μου, με τους φίλους μου και να τους πω όλα εκείνα που θα έπρεπε να τους είχα πει.

Πιο πολύ αυτό με στεναχωρούσε, σχεδόν είχα συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, αλλά λυπόμουν για αυτούς που θα άφηνα πίσω. Τη δεύτερη μέρα που ήμουν στην εντατική άρχισα να έχω έντονες παραισθήσεις κι έβλεπα τον εαυτό μου σε περίεργα μέρη, μπερδεύονταν τα μέρη, τα πρόσωπα, αλλά ένιωθα μια γαλήνη, δεν υπέφερα καθόλου. Καταλάβαινα ότι προσπαθούσαν να με ξυπνήσουν και δεν ήθελα να γυρίσω στην πραγματικότητα, σα να είχα παραιτηθεί.

Την επόμενη μέρα ξύπνησα το πρωί κανονικά κι αναρωτιόμουν τι συνέβει! Είχε πέσει ο πυρετός επιτέλους κι ο οργανισμός άρχισε ν’ανταποκρίνεται στην αντιβίωση. Ένιωθα τρομερή αδυναμία (πολύ χαμηλά λευκά αιμοσφαίρια μου είπαν), πόνο στο στήθος κυρίως, αλλά κατά τ’άλλα ήταν σα να είχα αναστηθεί! Η μητέρα μου βέβαια επικαλείται όλα τα θεία και τις προσευχές που έκανε όπως καταλαβαίνετε και δεν έχω λόγο να την αμφισβητήσω. Δε με άφηναν να μιλάω κι εγώ είχα τόσα πολλά να πω! Τρέλανα τους φίλους μου στα μηνύματα, ήταν το μόνο μέσον επικοινωνίας, αφού δεν επέτρεπαν ούτε τις επισκέψεις. Νοσοκομείο αεροπορίας γαρ, πολύ αυστηρά τα πράγματα.

Το σαβ/κο βέβαια ήρθαν οι πολύ κοντινοί (στη λούφα!) κι επιτέλους είδα και την κόρη μου μετά από μια βδομάδα που μου φάνηκε αιώνας! Μπήκε στο δωμάτιο χαμογελαστή (και κούκλα) και μόλις είδε τα χάλια μου άρχισε να κλαίει το παιδί και δε μπορούσαμε να την κάνουμε καλά με τίποτα! Ευτυχώς δεν είναι κολλητικό αυτό που έχω, μικρόβιο ήτανε το άτιμο και με τσάκισε! Τώρα αν με έβλεπε ο γιατρός μου τόση ώρα στην καρέκλα θα με τσάκιζε αυτός! Αλλά δεν αντέχω βρε παιδιά, θέλω να τα πω όλα αυτά, θα έσκαγα! Όλη αυτή τη βδομάδα θα είμαι σπίτι και μετά θα μπορώ να πάω και στη δουλειά μου (αν δεν με έχουν απολύσει!) και να ζήσω πάλι σα φυσιολογικός άνθρωπος.

Η ζωή είναι ένα δώρο τελικά. Κι είναι απίστευτο το πόσο την εκτιμάς όταν κινδυνεύεις να την χάσεις. Όπως ίσως με όλα τα πράγματα, σωστά; Όταν μπήκα στο αυτοκίνητο που με έφερε στο σπίτι, έβλεπα έξω σα χαζή κι έλεγα «α, τι ωραία που είναι όλα!».

Νιώθω ευγνωμοσύνη που μπορώ και περπατάω, που κρατάω το πηρούνι και τρώω (άλλο πράμα αυτό με το φαγητό, ούτε όταν ήμουν μωρό δε με είχαν ταϊσει τόσο πολύ!), που απολαμβάνω μικρά καθημερινά πραγματάκια που τα είχα τόσο σα δεδομένα. Είμαι ευτυχισμένη, σας το λέω ειλικρινά, έχω τα πάντα γιατί έχω την υγεία μου. Είναι κλισέ, το ακούμε συνέχεια, αλλά αν δεν το βιώσεις ποτέ δεν το καταλαβαίνεις.

Από μικρή που ήμουν ο πατέρας μου μου έλεγε την ιστορία με τα μηδενικά – έφτασα σχεδόν 40 χρονών για να καταλάβω πόσο δίκιο είχε. Μου έλεγε λοιπόν:

Τι είναι πιο σημαντικό για τον άνθρωπο; Η υγεία. Αυτό είναι το 1. Βάζουμε λοιπόν το

1

Μετά τι θέλουμε; Λεφτά; Το ένα γίνεται 10!

Έρωτα;

100

Καλή δουλειά;

1.000

Ομορφιά;

10.000 κι ούτω κάθε εξής

Αν δεν έχεις λεφτά είσαι στο 1.000. Αν δεν έχεις ομορφιά και λεφτά είσαι στο 100. Αν δεν έχεις δουλειά αλλά έχεις όλα τ’άλλα είσαι πάλι στο 1.000. Κι έτσι μου έκανε όλους τους συνδυασμούς. Αν δεν έχεις υγεία όμως, όλα τ’άλλα κι αν έχεις, είσαι στο 0!.... Για σκεφτείτε το!

Έτσι ακριβώς το βίωσα κι εγώ. Και τώρα όλα τ’άλλα μου προβλήματα μου φαίνονται τόσο μα τόσο ασήμαντα. Όντας αισιόδοξος άνθρωπος από τη φύση μου, θεωρώ ότι αυτό που πέρασα μου βγήκε σε καλό. Όταν θα έχει περάσει εντελώς και θα είμαι πάλι γερή και δυνατή, θα είμαι ένας καλύτερος και πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.

Να σας πω τώρα για τα ζωάκια μου! Το καναρίνι μια χαρά, μάλλον δεν κατάλαβε καν την απουσία μου! Το γατάκι μου νομίζω ότι διπλασιάστηκε σε μέγεθος! Δείχνει πιο πολύ αδυναμία στη Χριστίνα τώρα, γιατί μαζί της ήταν την περισσότερη ώρα, αυτή το τάιζε, αυτή τα πάντα. Αυτό θ’αλλάξει σύντομα βέβαια, ειδικά αφού για μια βδομάδα θα είμαστε 24 ώρες το 24ωρο μαζί! Τρώει πλέον απ’το πιατάκι του κανονικά και παίζει σαν τρελό! Έχει ξεθαρρέψει πολύ. Τα ψαράκια μου καλά τα βλέπω, εκτός από το γεγονός ότι έχουν γεμίσει όλα τα ενυδρεία άλγη. Ελπίζω ότι θ’αντέξουν λίγο ακόμα χωρίς αλλαγές νερού. Τα ζωοτόκα έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα, τα έχω μέσα στο δωμάτιό μου και τα χαζεύω με τις ώρες!

Τελειώνοντας θα σας πω ότι αυτή η εμπειρία που έζησα με βοήθησε να συνειδητοποιήσω πολλά πράγματα, όσον αφορά τους ανθρώπους που έχω γύρω μου και είναι ή απλά τους θεωρούσα αγαπημένους. Σκληρός τρόπος για «εκκαθάριση», αλλά κάθε εμπόδιο σε καλό...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[sardela]

Ευτυχως που εισαι μια χαρα τωρα!
Σου ειπαν απο που το κολησες το μικροβιο?
Και εγω το καλοκαιρι ημουν στο νοσοκομειο της Χιου, με 40 πυρετο, δυσκαμψια και πολυ υψηλα λευκα αιμοσφαιρια!Βεβαια η δικια μου μικρη περιπετεια δεν συγκρινεται με την δικια σου....
Δοξα τω θεω που εισαι καλα, και θα σε χαιρονται αυτοι που αγαπας για πολλααααα χρονια ακομα!!!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.