Επειδή ήδη νιώθω μέλος και αυτής της γατο-οικογένειας, επιτρέψτε μου να δημοσιεύσω κι εδώ αυτό που έγραψα στο φόρουμ για τα χρυσόψαρα, μετά την περιπέτεια της υγείας μου. Έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα...
Αγαπημένοι μου συμφορουμίστες!
Είναι αδύνατον να περιγράψω με λόγια τη χαρά μου που βρίσκομαι εδώ και σας διαβάζω και είμαι σε θέση να γράφω! Καταρχήν να σας ευχαριστήσω μέσα απ’την καρδιά μου για την αγάπη σας και τις ευχές σας – ειλικρινά με έχετε συγκινήσει πάρα πολύ! Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να πω, που δεν ξέρω από πού ν’αρχίσω!
Έπαθα λοίμωξη του αναπνευστικού και πέρασα μια απίστευτη περιπέτεια. Ξεκίνησε σαν γρίπη και με πήγαν στο νοσοκομείο με υψηλό πυρετό, πόνους σε όλο το σώμα και δυσκαμψία. Αυτό το τελευταίο τους έκανε να φοβούνται για μηνιγγίτιδα και μου πήραν υγρό από τη σπονδυλική στήλη για να βεβαιωθούν ότι δεν ήταν τελικά.
Στη συνέχεια με κράτησαν για ν’αντιμετωπίσουν το ό,τι είχα τέλος πάντων, που τους πήρε δυο μέρες για να το βρουν! Μου έδιναν διάφορες αντιβιώσεις αλλά ο πυρετός και οι πόνοι επέμεναν. Την τέταρτη μέρα άρχισα να χάνω τις αισθήσεις μου, να πέφτει η πίεσή μου και με έβαλαν στην εντατική με αναπνευστήρα κι ένα σωρό σωληνάκια. Δεν καταλάβαινα κανένα σωματικό πόνο.
Δεν έβλεπα τίποτα, άκουγα όμως και σκεφτόμουνα αλλά δεν μπορούσα να κουνήσω ούτε το βλέφαρό μου. Έβλεπα όνειρα που μπερδεύονταν με την πραγματικότητα κι ένιωθα ΤΡΟΜΕΡΗ μοναξιά. Αυτό είναι το συναίσθημα που μου έχει μείνει πιο πολύ απ’όλα. Φόβος ναι, αλλά πιο πολύ μοναξιά, όπως ποτέ πριν δεν είχα νιώσει.
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό το συναίσθημα κι όλα όσα έζησα, γιατί θεωρώ ότι αυτό το περιστατικό άλλαξε τη ζωή μου. Μάλλον άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίζω πλέον τη ζωή και βλέπω τα πράγματα.
Έλεγαν ότι είμαι σε κώμα. Έμπαιναν μέσα και μιλούσαν μεταξύ τους κι εγώ άκουγα τα πάντα. Τα λέω τώρα στη μητέρα μου και κλαίει – τι κλάμμα έχει ρίξει αυτή η γυναίκα τόσες μέρες! Της είπε ένας γιατρός «να είστε προετοιμασμένοι για το χειρότερο» κι εκείνη έκατσε δίπλα μου κι άρχισε να κλαίει, μου χάιδευε το πρόσωπο και με φιλούσε κι ενώ το καταλάβαινα δεν μπορούσα να κάνω τίποτα! Ούτε καν ν’ανοίξω τα μάτια μου να την δω! Έλεγα πως θα φύγω απ’τη ζωή κι έπρεπε να δω τη μητέρα μου έστω μια φορά αλλά δε μπορούσα!
Και σκεφτόμουν όλα εκείνα που δεν είχα προλάβει να κάνω κι ένιωθα τρομερό πόνο. Σκεφτόμουν χαζά πράγματα, σα να είχα παραισθήσεις, αλλά σκεφτόμουν και λογικά, όπως για παράδειγμα τι θα γίνει το παιδί μου; Θα πρέπει ν’αλλάξει σχολείο τώρα για να πάει να μείνει με τον πατέρα της; Ευχόμουν να είχα μια τελευταία ευκαιρία να μιλήσω με τους αγαπημένους μου, με το παιδί μου, με τους φίλους μου και να τους πω όλα εκείνα που θα έπρεπε να τους είχα πει.
Πιο πολύ αυτό με στεναχωρούσε, σχεδόν είχα συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, αλλά λυπόμουν για αυτούς που θα άφηνα πίσω. Τη δεύτερη μέρα που ήμουν στην εντατική άρχισα να έχω έντονες παραισθήσεις κι έβλεπα τον εαυτό μου σε περίεργα μέρη, μπερδεύονταν τα μέρη, τα πρόσωπα, αλλά ένιωθα μια γαλήνη, δεν υπέφερα καθόλου. Καταλάβαινα ότι προσπαθούσαν να με ξυπνήσουν και δεν ήθελα να γυρίσω στην πραγματικότητα, σα να είχα παραιτηθεί.
Την επόμενη μέρα ξύπνησα το πρωί κανονικά κι αναρωτιόμουν τι συνέβει! Είχε πέσει ο πυρετός επιτέλους κι ο οργανισμός άρχισε ν’ανταποκρίνεται στην αντιβίωση. Ένιωθα τρομερή αδυναμία (πολύ χαμηλά λευκά αιμοσφαίρια μου είπαν), πόνο στο στήθος κυρίως, αλλά κατά τ’άλλα ήταν σα να είχα αναστηθεί! Η μητέρα μου βέβαια επικαλείται όλα τα θεία και τις προσευχές που έκανε όπως καταλαβαίνετε και δεν έχω λόγο να την αμφισβητήσω. Δε με άφηναν να μιλάω κι εγώ είχα τόσα πολλά να πω! Τρέλανα τους φίλους μου στα μηνύματα, ήταν το μόνο μέσον επικοινωνίας, αφού δεν επέτρεπαν ούτε τις επισκέψεις. Νοσοκομείο αεροπορίας γαρ, πολύ αυστηρά τα πράγματα.
Το σαβ/κο βέβαια ήρθαν οι πολύ κοντινοί (στη λούφα!) κι επιτέλους είδα και την κόρη μου μετά από μια βδομάδα που μου φάνηκε αιώνας! Μπήκε στο δωμάτιο χαμογελαστή (και κούκλα) και μόλις είδε τα χάλια μου άρχισε να κλαίει το παιδί και δε μπορούσαμε να την κάνουμε καλά με τίποτα! Ευτυχώς δεν είναι κολλητικό αυτό που έχω, μικρόβιο ήτανε το άτιμο και με τσάκισε! Τώρα αν με έβλεπε ο γιατρός μου τόση ώρα στην καρέκλα θα με τσάκιζε αυτός! Αλλά δεν αντέχω βρε παιδιά, θέλω να τα πω όλα αυτά, θα έσκαγα! Όλη αυτή τη βδομάδα θα είμαι σπίτι και μετά θα μπορώ να πάω και στη δουλειά μου (αν δεν με έχουν απολύσει!) και να ζήσω πάλι σα φυσιολογικός άνθρωπος.
Η ζωή είναι ένα δώρο τελικά. Κι είναι απίστευτο το πόσο την εκτιμάς όταν κινδυνεύεις να την χάσεις. Όπως ίσως με όλα τα πράγματα, σωστά; Όταν μπήκα στο αυτοκίνητο που με έφερε στο σπίτι, έβλεπα έξω σα χαζή κι έλεγα «α, τι ωραία που είναι όλα!».
Νιώθω ευγνωμοσύνη που μπορώ και περπατάω, που κρατάω το πηρούνι και τρώω (άλλο πράμα αυτό με το φαγητό, ούτε όταν ήμουν μωρό δε με είχαν ταϊσει τόσο πολύ!), που απολαμβάνω μικρά καθημερινά πραγματάκια που τα είχα τόσο σα δεδομένα. Είμαι ευτυχισμένη, σας το λέω ειλικρινά, έχω τα πάντα γιατί έχω την υγεία μου. Είναι κλισέ, το ακούμε συνέχεια, αλλά αν δεν το βιώσεις ποτέ δεν το καταλαβαίνεις.
Από μικρή που ήμουν ο πατέρας μου μου έλεγε την ιστορία με τα μηδενικά – έφτασα σχεδόν 40 χρονών για να καταλάβω πόσο δίκιο είχε. Μου έλεγε λοιπόν:
Τι είναι πιο σημαντικό για τον άνθρωπο; Η υγεία. Αυτό είναι το 1. Βάζουμε λοιπόν το
1
Μετά τι θέλουμε; Λεφτά; Το ένα γίνεται 10!
Έρωτα;
100
Καλή δουλειά;
1.000
Ομορφιά;
10.000 κι ούτω κάθε εξής
Αν δεν έχεις λεφτά είσαι στο 1.000. Αν δεν έχεις ομορφιά και λεφτά είσαι στο 100. Αν δεν έχεις δουλειά αλλά έχεις όλα τ’άλλα είσαι πάλι στο 1.000. Κι έτσι μου έκανε όλους τους συνδυασμούς. Αν δεν έχεις υγεία όμως, όλα τ’άλλα κι αν έχεις, είσαι στο 0!.... Για σκεφτείτε το!
Έτσι ακριβώς το βίωσα κι εγώ. Και τώρα όλα τ’άλλα μου προβλήματα μου φαίνονται τόσο μα τόσο ασήμαντα. Όντας αισιόδοξος άνθρωπος από τη φύση μου, θεωρώ ότι αυτό που πέρασα μου βγήκε σε καλό. Όταν θα έχει περάσει εντελώς και θα είμαι πάλι γερή και δυνατή, θα είμαι ένας καλύτερος και πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.
Να σας πω τώρα για τα ζωάκια μου! Το καναρίνι μια χαρά, μάλλον δεν κατάλαβε καν την απουσία μου! Το γατάκι μου νομίζω ότι διπλασιάστηκε σε μέγεθος! Δείχνει πιο πολύ αδυναμία στη Χριστίνα τώρα, γιατί μαζί της ήταν την περισσότερη ώρα, αυτή το τάιζε, αυτή τα πάντα. Αυτό θ’αλλάξει σύντομα βέβαια, ειδικά αφού για μια βδομάδα θα είμαστε 24 ώρες το 24ωρο μαζί! Τρώει πλέον απ’το πιατάκι του κανονικά και παίζει σαν τρελό! Έχει ξεθαρρέψει πολύ. Τα ψαράκια μου καλά τα βλέπω, εκτός από το γεγονός ότι έχουν γεμίσει όλα τα ενυδρεία άλγη. Ελπίζω ότι θ’αντέξουν λίγο ακόμα χωρίς αλλαγές νερού. Τα ζωοτόκα έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα, τα έχω μέσα στο δωμάτιό μου και τα χαζεύω με τις ώρες!
Τελειώνοντας θα σας πω ότι αυτή η εμπειρία που έζησα με βοήθησε να συνειδητοποιήσω πολλά πράγματα, όσον αφορά τους ανθρώπους που έχω γύρω μου και είναι ή απλά τους θεωρούσα αγαπημένους. Σκληρός τρόπος για «εκκαθάριση», αλλά κάθε εμπόδιο σε καλό...
